II SA/Sz 442/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś., Stowarzyszenia A. na uchwałę Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXII/282/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo p o s t a n a w i a : 1/ odrzucić skargę Stowarzyszenia A. , 2/ zwrócić Stowarzyszeniu A. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] (słownie: [...]) złotych. W dniu [...] r. M.Ś. oraz Stowarzyszenie [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na uchwałę Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXII/282/2005 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi M.Ś., zaś odnośnie skargi Stowarzyszenia [...] wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając swoje stanowisko faktem, że Stowarzyszenie już wielokrotnie wzywało Radę Gminy Darłowo w oparciu o przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego przedmiotową uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446), dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżące Stowarzyszenie poprzedziło skargę wezwaniem z dnia [...] r. Rady Gminy Darłowo do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXII/282/2005. Rada Gminy Darłowo uchwałą z dnia 27 marca 2017 r. Nr XXXIII.301.2017 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie uwzględniła rzeczonego wezwania. Jak słusznie zauważył organ, na uwadze należy mieć fakt, że już wcześniej tj. pismem z dnia [...] r. oraz pismem z dnia [...] r., skarżące Stowarzyszenie dokonało analogicznego wezwania Rady Gminy Darłowo do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego uchwałą tego organu z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXII/282/2005. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odpowiednio postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] r. sygn. akt [...] orzekł o odrzuceniu skargi na przedmiotową uchwałę, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby działania znaczenia prawnego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Strony którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w cyt. przepisie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały (zarządzenia) tylko raz; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienia NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. OSA 2/02; z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12). W świetle powyższego, ponieważ skarżące Stowarzyszenie składało już wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie z dnia [...] r., dotyczące tej samej uchwały, zawierające to samo żądanie, jak wezwania z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., nie może zostać uznane za wezwanie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. i nie wywołuje skutku prawnego w postaci uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy