II SA/Sz 445/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 2021 r. i przyznało Z. O. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką K. S.. Pismem z dnia 24 marca 2021 r. skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Wójt Gminy D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu jest wniesienie jej przez uprawniony podmiot. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego przepisu Wójt Gminy D., który jako organ I instancji wydał decyzję administracyjną, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu na decyzję ostateczną w niniejszej sprawie, gdyż nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publicznoprawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Sąd podziela w pełni poglądy judykatury wskazujące, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej niezależnie od tego, czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04; postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2585/11, uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115, dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że Wójt Gminy D., będący jednocześnie organem pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym wywołanym wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie posiada legitymacji skargowej do kwestionowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanej w tej samej sprawie w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze okoliczność, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi główną przesłankę dopuszczalności skargi, a skarżący takiej legitymacji nie posiada, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. .