II SA/Sz 459/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. wydanej w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. T. Z., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r., nr [...] nakładającą na skarżącego obowiązek wykonania świadczenia rzeczowego w razie zgłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, polegającego na dostarczeniu do wskazanej w decyzji jednostki wojskowej i oddanie w używanie samochodu marki [...] nr rej. [...] na rzecz Sił Zbrojnych RP – właściwej Grupy Zabezpieczenia Medycznego. W decyzji tej organ I instancji wskazał, że strona jest zobowiązania przystąpić do wykonania świadczenia w terminie do 10.00 godziny 2 (drugiego) dnia mobilizacji mimo nieotrzymania w tej sprawie wezwania. Jednocześnie T. Z. zwrócił się w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji. Argumentował, że zaskarżona decyzja jawi się jako wydana z naruszeniem prawa i nie powinna być zrealizowana. Tym samym, jako w pełni zasadny, przedstawia się – według skarżącego – wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Podniósł, że z załączonych do skargi dokumentów wynika, że samochód, którego dotyczy sprawa jest niezbędny do wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej i wywiązywania się z zawartych wcześniej umów. Część tych umów została zawarta w wyniku przeprowadzonej procedury przetargowej i jest realizowana również na rzecz podmiotów publicznych – co wiąże się m.in. z wysokimi karami umownymi w przypadku nienależytego lub nieterminowego wykonania usług. Realizacja decyzji Wójta Gminy D. pociągnęłaby za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Strona skarżąca, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku T. Z., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazał choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych obrazujących jego ogólną sytuację ekonomiczną, rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej i jaki wpływ na nią będzie miało wykonanie decyzji, w kontekście ustawowych przesłanek, a jedynie ogólnikowo podał, że będący jego własnością samochód, do którego dostarczenia został zobowiązany przedmiotową decyzją jest niezbędny do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej i wywiązywania się z zawartych wcześniej umów, których nieterminowe, bądź nienależyte wykonanie wiąże się z nałożeniem wysokich kar umownych. Sam fakt realizacji decyzji administracyjnej w przedmiocie wykonywania świadczeń rzeczowych na rzecz obronności kraju, nie jest wystarczającym argumentem do stwierdzenia, iż wykonanie decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W istocie skarżący nie podał okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie przedłożył żadnych dokumentów w tym wskazujących, aby jej wydanie przyczyniło się do pogorszenia jego obecnej sytuacji finansowej (również nieokreślonej w treści wniosku), powodując w następstwie tego wyrządzenie szkody i to w znacznych rozmiarach. Podobnie skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności, które pozwalałaby przyjąć, że wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 12/14, opubl. w Lex nr 1452897). Wymaga także wyjaśnienia, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie bada prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Tak więc argumenty skarżącego o tym, że zaskarżona decyzja jawi się jako wydana z naruszeniem prawa, nie mogły zostać uwzględnione na gruncie przedmiotowego wniosku. Podsumowując Sąd uznał, że w złożonym wniosku skarżący nie przedstawił okoliczności wyjątkowych i uprawdopodobnionych należycie, świadczących o potrzebie wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji. Nienależyte uzasadnienie wniosku nie może być przy tym traktowane za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak wykazania przesłanek ochrony tymczasowej. Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony, nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.