II SA/Sz 486/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Pismem z dnia 20.02.2007 r. S. G. zwróciła się do S starosty G. z wnioskiem o "...wydanie stosownej decyzji, o użytkowanie przybudówki o pow. 3,07 x 2,7 m2, która została wybudowana jeszcze przed ustawą nową prawa budowlanego w 2003 r. ...". Postanowieniem z dnia 1.03.2007 r. Starosta G. uznając się niewłaściwym do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał przedmiotowy wniosek Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G., jako organowi właściwemu rzeczowo do jego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na przepis art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem S. G., zgodnie z pouczeniem zawartym w tym postanowieniu, wniosła zażalenie do Wojewody Z.. Wojewoda Z. postanowieniem z dnia 29.03.2007 r. utrzymał w mocy postanowienie Starosty G. w przedmiocie przekazania wniosku S. G. organowi właściwemu do jego załatwienia. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda Z. wskazał, iż odpowiednio do art. 103 ustawy – Prawo budowlane do załatwienia spraw dotyczących obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 1995 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Wojewoda uznał więc, iż organem właściwym do rozpatrzenia spraw związanych z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, stosownie do przepisu art. 83 ust. 1 powołanej ustawy, jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Następne Wojewoda wyjaśnił, że wobec wniesienia przez S. G. podania do organu niewłaściwego, organ ten na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. zobowiązany był przekazać je organowi właściwemu, tj. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G.. Pismem z dnia 3.04.2007 r. S. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła organom, iż wniosek o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie ganku powinien być rozpoznany według przepisów prawa budowlanego obowiązującego w 1990 r., gdyż ganek ten jest użytkowany od 17 lat. Jednocześnie strona podniosła, iż pomimo przekazania przez Starostę G. wskazanego wniosku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., organ ten nie podjął żadnych czynności administracyjnych zmierzających do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ganku, wymuszając w ten sposób obowiązek dokonania jego rozbiórki. Strona skarżąca wskazała, iż wobec zaistniałych okoliczności niezbędnym jest ustanowienie biegłego rzeczoznawcę budowlanego w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni ganku oraz stwierdzenia, czy zasadnym jest "...rozpoznanie sprawy użytkowania ganku z prawa budowlanego z lat 1990". Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez skarżącą. Przedmiotem kontroli Sądu, jest rozstrzygnięcie Wojewody Z. podjęte po rozpoznaniu zażalenia strony skarżącej na postanowienie Starosty G., wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a. Spór w rozpoznawanej sprawie nie dotyczy zatem wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, lecz przekazania przez Starostę G. podania wniesionego przez stronę skarżącą o tej treści - Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. Bez wątpienia przekazanie postanowieniem podania do innego organu w trybie art. 65 § 1 K.p.a, jest czynnością procesową. Czynność przekazania postanowieniem podania do organu właściwego, nawet jeżeli organ przekazujący podanie - tak jak w przypadku zaskarżonego postanowienia - bierze pod uwagę jego treść oraz stosowne przepisy prawa materialnego, nie jest załatwieniem sprawy na podstawie przepisu prawa materialnego. Oznacza to, iż właściwość organu, do którego należy złożyć zażalenie na takie postanowienie, ustala się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 65 § 1 K.p.a, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 127 § 2 w związku z art. 144 K.p.a, właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Odpowiednio do treści art. 17 pkt 1 K.p.a w związku z art. 5 § 2 pkt 6 tej ustawy, organem wyższego stopnia dla starosty, jest samorządowe kolegium odwoławcze. Sąd rozpoznający skargę w pełni podziela przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, iż przekazanie przez starostę postanowieniem podania do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., nie jest działaniem starosty jako organu administracji architektoniczno-budowlanej (patrz postanowienie NSA w Warszawie z dnia 17.03.2006 r. sygn. akt II OW 99/05 LEX Nr 198366) w rozumieniu art. 82 ust. 1 Prawa budowlanego, i że przy ustalaniu organu wyższego stopnia, nie może mieć zastosowanie ust. 3 ww. przepisu. Powołane w zaskarżonym postanowieniu przepisy prawa materialnego, tj. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 - Prawa budowlanego nie przesądzają zatem o tym, który organ jest właściwy do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, iż Wojewoda Z. nie był właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego przez S. G.. Tym samym organ ten wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, co stosownie do art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności wydanego postanowienia. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.