II SA/Sz 488/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. C. wniesionej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 maja 2012r., sygn. akt II SA/Sz 488/12 wydanego w sprawie ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 254/12, odrzucającym wniosek o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego postanowieniem Sądu z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Sz 78/11 p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r., o sygn. akt II SA/Sz 488/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę J. C. o wznowienie postępowania sądowego, skierowaną wobec postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt II SA/Sz 254/12. Odpis postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2012r. wraz uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej od tego orzeczenia, doręczono stronie w dniu 13 czerwca 2012r. (k. 17 akt sądowych). Pismem z dnia[...] . J. C. zwrócił się m.in. o "stwierdzenie nieważności postępowania" zakończonego wydaniem postanowienia z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 488/12. Skarżący powołał się na naruszenie art. 183 § 2 i art. 6 i art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a precyzując wskazał, iż nie mógł skutecznie, w przedmiotowej sprawie, prowadzić obrony swych praw, a także składać wniosków prawno – procesowych. Według skarżącego, także w wydanym "instrumentalnym orzeczeniu", Sąd nie uznał dowodów i praw strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej – "P.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Należy wyjaśnić, iż poddane jest tu analizie pismo J. C. z dnia [...] r., w którym skarżący odniósł się także do postępowania sądowego, a szczególności jego wyniku, tj. do postanowienia z dnia 31 marca 2012r., odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego. Orzeczenie to jest, w rozumieniu art. 173 § 1 P.p.s.a., postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i w związku z tym, przysługuje stronie na nie - skarga kasacyjna, za powyższym przemawia również brzmienie art. 194 § 1 P.p.s.a., zawierające katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie, a wśród nich nie wymieniono tego rodzaju orzeczenia, co kwestionowane przez J.C. (por. postanowienie NSA z dnia 08 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 713/04, opubl. w Lex nr 236851). Przez pojęcie "postanowienie kończące postępowanie" (w rozumieniu komentowanego przepisu) należy rozumieć postanowienie, które kończy całe postępowanie lub też zamyka drogę do wydania wyroku w sprawie. Ich przeciwieństwem są postanowienia kończące postępowanie w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 P.p.s.a.). Do postanowień kończących postępowanie w sprawie, od których można wnieść jako środek odwoławczy tylko skargę kasacyjną, na mocy art. 173 § 1 P.p.s.a., należy zaliczyć: postanowienie odrzucające skargę (art. 58 P.p.s.a.), postanowienie o umorzeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji (art. 161 P.p.s.a.), postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania (art. 280 § 1 P.p.s.a.) – patrz postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2012r., sygn. akt I FZ 155/12, opubl. w internetowej bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl. Odnosząc się zaś do znaczenia pisma skarżącego z dnia[...] ., wypada także zauważyć, iż wprawdzie nie zawiera ono tytułu, to nie powinno budzić wątpliwości, iż o charakterze pisma decyduje, nie nazwa pisma, ale jego treść. Oznaczenie środka zaskarżenia nie może decydować o jego dopuszczalności, bez zbadania jego zawartości i treści merytorycznej. Każde pismo niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony, zawartą w treści pisma (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010r., sygn. akt I OZ 791/10, opubl. w Lex nr 742051). Biorąc pod uwagę treści zawarte w piśmie J, C., sprowadzające się do twierdzeń mających na celu zakwestionowanie m.in. postanowienia z dnia 31 maja 2012r., jak również powołanie w nim jednej z podstaw kasacyjnych, tj. stwierdzenia nieważności postępowania, w rozumieniu art. 183 § 1 P.p.s.a., należało przyjąć, iż w istocie skarżący domaga się rozpatrzenia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej orzeczenia sądu pierwszej instancji. Pismo to nie spełnia jednak wymogów formalnych, aby skutecznie domagać się rozpatrzenia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Trzeba mieć bowiem na względzie, iż w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a., pismo będące skargą kasacyjną powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, gdzie wymieniono enumeratywnie osoby zwolnione z powyższego obowiązku (przymusu radcowsko-adwokackiemu), z uwagi na wykonywanie zawodu prawniczego lub posiadanie tytułu naukowego nauk prawnych. Stosownie zaś do treści art. 178 powołanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie Tymczasem pismo J. C. nie zostało sporządzone przez osoby wymienione w art. 175 § 1 P.p.s.a., a skarżący nie wykazał, iż zalicza się do osób, o których jest mowa w § 2 i § 3 powołanego artykułu. Należy zatem stwierdzić, iż skarga kasacyjna J. C. nie spełnia wymogów stawianych wyżej wymienionymi przepisami. Kierując się przy tym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego należy podkreślić, że sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej, jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011r., sygn. akt I OZ 320/11, opubl. w LEX nr 795309). Własne sporządzenie skargi kasacyjnej, wbrew przymusowi radcowsko-adwokackiemu jest brakiem formalnym tego środka odwoławczego, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (dotyczy uzupełnienia braków pisma procesowego w omawianej tu części) i uzasadnia jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2010r., sygn.akt II OZ 571/10, opubl. w Lex nr 643665). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 178 w związku z art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak na wstępie.