II SA/Sz 488/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Inne z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w miejscowości [...] oddala skargę. W dniu [...] stycznia 20201 r., Inne (dalej "organ") na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.), dalej "u.p.w.", ustalił w formie informacji rocznej P. G. K. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w K. P. (dalej "spółka", "skarżąca") za okres [...] stycznia 2021 r. - [...] grudnia 2021 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł za pobór wód podziemnych. Spółka złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za pobór wód podziemnych ustaloną w powołanej informacji rocznej. Podniosła, że w przedstawionej informacji nie zastosowano prawidłowo dyspozycji wynikającej z art. 271 ust. 2 u.p.w., ustalającej wysokość opłaty stałej za pobraną wodę podziemną, tj. nie uwzględniono stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Spółka wskazała, że organ nie uwzględnił ww. proporcji przy obliczeniu opłaty za usługi wodne. Organ wydał w dniu 26 lutego 2021 r. decyzję nr [...], na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 2, art. 14 ust. 2 u.p.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej "K.p.a.", w której określił spółce za okres od [...] stycznia 2021 r. - [...] grudnia 2021 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł, za pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w miejscowości G. i P. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Organ wskazał, że spółka korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 20 października 2006 r. Organ przytoczył treść art. 271 ust. 1 i ust. 2, art. 561 u.p.w. oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502), dalej "rozporządzenie RM z 2017 r.". Organ podał, że opłata za pobór wód podziemnych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej [...] zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] października 2006 r. – dla [..G.] P. w ilości 3.00 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0,[...] m3/s, które dokonano na podstawie art. 552a u.p.w., obowiązującego od 1 stycznia 2020 r. Według organu, nie oznaczało to jednak, że w obliczeniach wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych uwzględnia się wartość tego stosunku jako samodzielną zmienną, co mogłaby sugerować literalna wykładnia tego przepisu. Uwzględnienie stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo zintegrowanego, do dostępnych zasobów wód podziemnych, przy ustalaniu wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych, następuje poprzez wybór odpowiedniej jednostkowej stawki opłaty za pobór wód podziemnych w formie opłaty stałej, określonej w rozporządzeniu RM z 2017 r. oraz w art. 561 u.p.w. i zastosowanie tej stawki do obliczeń. W ocenie organu, taki wniosek wynika z art. 274 pkt 1 lit.a u.p.w., który wskazuje górne jednostkowe stawki opłaty za pobór wód podziemnych w formie opłaty stałej oraz z będącego konsekwencją tej regulacji § 2 rozporządzenia RM z 2017 r. W art. 274 pkt 1 lit.a u.p.w., podano trzy maksymalne poziomy na jakich mogą zostać określone jednostkowe stawki opłat za pobór wód podziemnych w formie opłaty stałej w zależności od tego, z jakim będziemy mieli do czynienia stosunkiem ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo zintegrowanego, do dostępnych zasobów wód podziemnych (tj. w zależności od tego czy ten stosunek będzie wynosił nie więcej niż 10% albo więcej niż 10% i jednocześnie nie więcej niż 30% bądź więcej niż 30%). Do dnia wejścia w życie art. 274 pkt 1 u.p.w., tj. do dnia 1 stycznia 2022 r. organ zobowiązany jest przepisami u.p.w. do stosowania art. 561 pkt 1 u.p.w. w celu określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Natomiast w § 2 rozporządzenia RM z 2017 r. określono już trzy konkretne jednostkowe stawki opłat za pobór wód podziemnych w formie opłaty stałej w zależności od tego, z jakim będziemy mieli do czynienia stosunkiem ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo zintegrowanego, do dostępnych zasobów wód podziemnych (tj. w zależności od tego czy ten stosunek będzie wynosił nie więcej niż 10% albo więcej niż 10% i jednocześnie nie więcej niż 30% bądź więcej niż 30%). Przy czym zgodnie z § 15 pkt 1 rozporządzenia RM z 2017 r., jak również z art. 561 pkt 1 u.p.w. do dnia 31 grudnia 2021 r. obowiązuje tylko jedna jednostkowa stawka opłat za pobór wód podziemnych w formie opłaty stałej, w wysokości 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód, niezależnie od tego z jakim będziemy mieli do czynienia stosunkiem ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo zintegrowanego, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Organ podał, że przy obliczeniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych uwzględnił zatem stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia, do dostępnych zasobów wód podziemnych skoro zastosował do obliczenia tej opłaty odpowiednią jednostkową stawkę opłaty za usługi wodne określoną w rozporządzeniu RM z 2017 r. i zastosował się prawidłowo do art. 271 ust. 2 u.p.w. Spółka złożyła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła organowi naruszenie art. 271 ust. 2 u.p.w., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez nieuwzględnienie proporcji maksymalnej ilości wody, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych i ustalenie nieprawidłowej opłaty za pobór wód podziemnych. W uzasadnieniu skarżąca podała, że zgodnie z treścią art. 271 ust. 2 u.p.w, przy ustalaniu wysokości opłaty stałej za pobraną wodę podziemną należy uwzględnić stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych, a tego organ nie uwzględnił przy obliczaniu opłaty za usługi wodne. Wskazała też, że naliczenie opłaty stałej za pobór wód podziemnych w [...] P. jest nieprawidłowe, gdyż decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego nie dotyczy skarżącej tylko G. K. P. . Skarżąca nie uzdatnia wody pobranej w [...] P. z dwóch studni H2 i H3 tylko odebraną wodę surową przesyła do stacji uzdatniania w K. P.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że do obliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych w zaskarżonej decyzji zastosował jednostkową stawkę opłaty w wysokości 500 zł na dobę za 1 m3/s, zgodnie z § 15 pkt 1 rozporządzenia RM z 2017 r. oraz zgodnie z art. 561 pkt 1 u.p.w. Organ celowo zastosował regulację art. 561 pkt 1 u.p.w., który wprost odnosi się do ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych do dnia 31 grudnia 2021 r. Przepis ten określa maksymalne stawki opłaty stałej za usługi wodne w postaci poboru wód podziemnych i powierzchniowych. W przepisie tym, ustawodawca różnicuje stawki opłat w zależności od tego, jaki jest pobór wód podziemnych w stosunku do dostępnych zasobów wód podziemnych. Datę obowiązywania art. 561 u.p.w. do dnia 31 grudnia 2021 r. i umiejscowienie w ustawie Prawo wodne wśród katalogu przepisów przejściowych, dostosowujących i końcowych, należy uznać jako wskazanie organom administracji wodnej na konieczność stosowania art. 561 u.p.w., w celu określania wysokości opłaty stałej do dnia wejścia w życie art. 274 pkt 1 u.p.w., tj. do dnia 1 stycznia 2022 r. Ustawodawca w treści § 15 rozporządzenia RM z 2017 r. przewidział stawki dla obliczania opłaty stałej w tożsamej wysokości, co w art. 561 u.p.w., a § 15 wprost odwołuje się do daty 31 grudnia 2021 r. Organ wskazał, że podczas ustalania opłaty stałej dla strony przyjął wartości jakie zostały wskazane w aktach normatywnych, do których stosowania jest obowiązany. Ustawodawca uposażył organy administracji wodnej w zakresie sposobu ustalania wysokości opłaty stałej w treści art. 561 u.p.w. oraz § 15 rozporządzenia RM z 2017 r. Opłata została zatem obliczona prawidłowo. Organ wskazał, że przy określaniu wysokości opłaty stałej dokonał oceny stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, do dostępnych zasobów wód podziemnych, czego wynik został utrwalony w notatce służbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. Analiza obowiązujących przepisów, powołanych w skarżonej decyzji, jak również treść art. 561 u.p.w. prowadziła, według organu, do wniosku, że ustalenie opłaty w innej wysokości, nawet po ewentualnym ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie jest możliwe, a dokonane wyliczenie wysokości opłaty odpowiada obowiązującym przepisom. Organ nie zgodził się z zarzutem skarżącej, iż decyzja na pobór wód podziemnych w miejscowości [...] P. nie dotyczy skarżącej spółki tylko G. K. [P...]. Wskazał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. na pobór wód podziemnych z ujęcia w miejscowości [...] P. przeszła na spółkę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lipca 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów. Strony poinformowano o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Spór w sprawie dotyczy ustalenia skarżącej opłaty stałej w przedmiotowym okresie. Zdaniem organu, opłata ta została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 2 u.p.w. oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia RM z 2017 r. i art. 561 pkt.1 u.p.w. Ustalając opłatę stałą organ uwzględnił stosunek ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych i zastosował do obliczenia tej opłaty, odpowiednią jednostkową stawkę opłaty za usługi wodne określoną w rozporządzeniu RM z 2017 r. Opłata została obliczona jako iloczyn stawki opłaty wynoszącej [...] zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] października 2006 r. - [...] P. w ilości 3,00 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu [...] m3/s. Przeliczenia dokonano zgodnie z dodanym do u.p.w. art. 552a, który obowiązuje od 1 stycznia 2020 r. Zdaniem skarżącej, organ nie zastosował prawidłowo dyspozycji wynikającej z art. 271 ust. 2 u.p.w., tj: nie uwzględnił proporcji maksymalnej ilości wody która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego do dostępnych zasobów wód podziemnych, przy obliczaniu opłaty za usługi wodne. Sąd w zaistniałym sporze rację przyznaje organowi. Wskazać na wstępie należy, że wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. u.p.w. było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000 r., str. 1, ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Z art. 9 Dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych, opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. W przepisach u.p.w. wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który przyczynić ma się do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w., jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci poboru wód podziemnych. Opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych (art. 270 ust.1 u.p.w.). Na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Zasady ustalania wysokości opłaty stałej określa art. 271 ust. 2 u.p.w. przewidując, że wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. [...] jednostkowe stawki opłat za usługi wodne ustawodawca określił w art. 274 u.p.w., przy czym w obowiązującym stanie prawnym, regulacja ta rozpoczyna się od pkt 2 i odnosi się do stawek za pobór wód w formie opłaty zmiennej (pkt 2, 3, 4), stawek za odprowadzanie do wód - wód w formie opłaty stałej i zmiennej (pkt 5), stawek za zmniejszenie naturalnej retencji (pkt 6), stawek za wprowadzanie ścieków do wód (pkt 7,8,9), stawek za wprowadzanie do wód - wód pochodzących z obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni (pkt 10) oraz stawek za wydobywanie z wód powierzchniowych kamienia, żwiru, etc. (pkt 11). Natomiast, jednostkowe stawki opłat za usługi wodne określone zostały w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Delegację ustawową do wydania tego rozporządzenia zawiera art. 277 u.p.w. zgodnie z którym, Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia jednostkowe stawki opłat, o których mowa w art. 274 oraz w art. 275 ust. 20-24 (ust.1). Art. 277 ust. 2 pkt 1 u.p.w. stanowi z kolei, że Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia: a) wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania w poszczególnych dorzeczach oraz koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zasobów środowiska, wymogi ochrony środowiska i stopień degradacji poszczególnych obszarów i zasobów, wynikające z dotychczasowych form korzystania ze środowiska, b) uciążliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska, c) potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych i wód jezior, d) potrzebę racjonalnego gospodarowania zasobami wód opadowych lub roztopowych, e) potrzebę retencjonowania wody, f) potrzebę racjonalnego wykorzystywania zasobów kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów wydobywanych z dna cieków, a także trzciny lub wikliny; 2) może zróżnicować wysokość stawek opłat w zależności od: a) rodzaju substancji w ściekach i temperatury ścieków, b) rodzaju ścieków, c) jakości i rodzaju pobranej wody oraz jej przeznaczenia, d) części obszaru państwa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły także przepisy znowelizowanej - ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2170), która weszła w życie dnia 23 listopada 2019 r. - ustawy Prawo wodne, zgodnie z którymi podstawę ustalenia opłaty stałej w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne nie zawiera współczynnika m3/s, określa art. 271 ust. 5 oraz art. 552a pkt 4 u.p.w.. W uzasadnieniu do projektu powołanej ustawy nowelizującej wskazano m.in., że nowelizacja ustawy miała na celu usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do u.p.w. przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Takie doprecyzowanie nastąpiło w dodanym w u.p.w. przepisie art. 552a (zob. druk sejmowy nr 3695 - rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw). W kontrolowanej sprawie pozwolenie wodnoprawne, którym legitymuje się skarżąca, nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s. Tymczasem, jak wynika z przywołanych regulacji, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę, maksymalnych ilości możliwych do pobrania wód podziemnych - określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i przeliczonych na m3/s. Stawka opłaty za pobór wód podziemnych wynosi 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym (albo w pozwoleniu zintegrowanym) maksymalny pobór wód w dniach, w 2021 r. za 365 dni. W art. 9 ww. ustawy nowelizującej wskazano także, że art. 552a u.p.w., stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Na tle powołanych regulacji istotna w sprawie jest okoliczność, który z parametrów wskazanych w posiadanym przez skarżącą pozwoleniu wodnoprawnym należy zastosować przy ustaleniu opłaty stałej. Udzielone skarżącej pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] października 2006 r. zawiera bowiem 2 parametry określające maksymalną ilość pobieranej wody: na godzinę (m3/h) oraz na dzień (m3/d). Wysokość opłaty stałej została w zaskarżonej decyzji ustalona według wyznaczonego w pozwoleniu wodnoprawnym parametru maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych przeliczonych na m3/s, czyli zgodnie z art. 271 ust. 2 u.p.w. oraz art. 552a pkt 1 tej ustawy w związku z ww. art. 9 ustawy nowelizującej. W ocenie Sądu, do ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych organ prawidłowo zastosował współczynnik godzinowy, dokonując jego przeliczenia na współczynnik mł/s, a ponadto - wbrew argumentacji skarżącej - opłata ta dotyczy maksymalnej ilości możliwych do pobrania wód podziemnych - określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i przeliczonych na m3/s Taką maksymalną ilością wskazaną w przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym jest maksymalna godzinowa ilość wody - 3,0 m3/h i taką też ilość, po przeliczeniu na m3/s w ilości [...] m3/h, przyjął organ, zgodnie z art. 271 ust. 5 u.p.w., ustalając skarżącej wysokość opłaty stałej. To ustalenie, po prawidłowym przeliczeniu, odpowiada ww. regulacji prawnej. Skład orzekający w sprawie nie podziela poglądów wyrażanych w dotychczasowym orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, m.in. w wyrokach z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 375/20, z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 388/20, z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 378/20, w których kwestionowano podstawę prawną do naliczania opłaty stałej oraz legalność rozporządzenia wykonawczego do u.p.w., bowiem rozporządzenie wykonawcze zostało wydane na podstawie obowiązującego art. 277 u.p.w., który zawiera zarówno delegację do wydania rozporządzenia, jak i wytyczne co do sposobu ustalenia stawek opłat. W związku z tym, w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, okoliczność, że art. 274 ust. 1 u.p.w., określający górną granicę tych stawek, wejdzie w życie dopiero 1 stycznia 2022 r., nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Nadto, stanowiący podstawę do ustalenia opłaty stałej na lata 2020-2021, przepis art. 552a u.p.w. został zamieszczony w Rozdziale 2 zatytułowanym "Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe", zatem jego zastosowanie na okres przejściowy jest uzasadnione koniecznością dostosowania nowej regulacji do zastanych stanów faktycznych. Nadto, Sąd nie podziela zarzutów skargi, iż decyzja dotycząca poboru wód podziemnych ze studni w [...] P. nie dotyczy skarżącej tylko G. K. [...], gdyż z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. na pobór wód podziemnych z ujęcia w miejscowości [...] P. przeszła na spółkę, zaś kwestia, czy skarżąca pobraną wodę uzdatnia, czy też przesyła wodę surową do uzdatniania do stacji uzdatniania przy ul. [...] w K. P., nie ma wpływu na zasadność określenia wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.