II SA/Sz 5/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego A. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu A.R. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii B prawa jazdy do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. Decyzja została doręczona stronie w dniu [..] r a zatem zgodnie z art. 57 §1 K.p.a. początkiem biegu 14 - dniowego terminu do złożenia odwołania był dzień następny, tj. 30 marca 2015 r., zaś jego koniec przypadł na dzień 13 kwietnia 2015 r. Decyzja ta uzyskała atrybut ostateczności w dniu [..] r., wobec bezskutecznego upływu terminu do wniesienia odwołania. Pismem sporządzonym i złożonym dnia 19 czerwca 2015 r., A. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 30 stycznia 2015 r., o czym nie posiadała wiedzy, bowiem nie została jej skutecznie doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania. W tym okresie odwołujący się na przemian zamieszkiwał (adres:) i, w związku z prowadzoną tam działalnością gospodarczą, jako wspólnik spółki. Wobec powyższego nie mógł podjąć skutecznej obrony. A.R. pozostawał poza granicami kraju również w okresie po wydaniu decyzji w niniejszej sprawie, np. w okresie od [...] r. przebywał , natomiast przed wylotem i po powrocie zamieszkiwał w Hamburgu pod wskazanym wyżej adresem. Z tego też względu nie miał fizycznej możliwości odebrania korespondencji zawierającej przedmiotową decyzję. W dniu 1 czerwca 2015 r. odwołujący się podczas pobytu otrzymał powiadomienie o usunięciu jego pojazdu z drogi na parking strzeżony. W rozmowie z funkcjonariuszem Policji uzyskał informację, że z danych widniejących w systemie wynika, iż cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami. W dniu 12 czerwca 2015 r. A.R. stawił się osobiście w Urzędzie Miasta, gdzie zapoznał się z aktami sprawy i odebrał decyzję z dnia [...] r. W ocenie strony, w sprawie zaistniały przesłanki z art. 58 §1 Kpa, albowiem nie miał on możności wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r., ponieważ do dnia 12 czerwca 2015 r. nie posiadał informacji o przebiegu postępowania w sprawie o cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami, a w szczególności nie była mu znana treść ww. decyzji. Zaznaczył, że nie sposób czynić mu zarzutu braku zachowania należytej staranności, bowiem nie posiadając wiedzy o toczącym się postępowaniu nie miał on świadomości konieczności podjęcia kroków mających na celu aktywne uczestnictwo w postępowaniu, np. poprzez ustanowienie pełnomocnika. W ocenie odwołującego się w sprawie niniejszej nie znajdzie zastosowania art. 41 § 2 K.p.a. dotyczący tzw. fikcji doręczenia. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 612/13 (LEX nr 1418246) wskazał, iż dla przyjęcia fikcji doręczenia na nieaktualny adres w przypadku niepoinformowania przez stronę organu o zmianie adresu w toku postępowania, konieczne jest faktyczne doręczenie stronie pouczenia o skutkach zaniechania powiadomienia o zmianie adresu. Jeżeli pierwsze doręczenie nie zostało dokonane skutecznie (poprzez jego faktyczne odebranie), przyjęcie fikcji doręczenia nie jest możliwe, gdy jednoczenie organowi wiadomo, że adres, na który wystano pismo nie jest prawidłowy. Nie bez znaczenia też dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Tym samym to na organie spoczywał obowiązek podjęcia wszelkich działań mających na celu prawidłowe doręczenie pism stronie. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło A. R. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że stosownie do art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Wnioskodawca dochował terminu, o jakim mowa w art. 58 § 3 K.p.a., jak też dopełnił czynności, dla której określony był ustawowy termin. Z przedłożonego do akt postępowania organu I instancji dowodu w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji wynika, iż informację o tejże uzyskał w dniu 12 czerwca 2015 r., a rozpatrywany wniosek został złożony w dniu 19 czerwca 2015 r. Powyższe jednak, zdaniem Kolegium, nie jest wystarczające dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku A. R., wobec nieziszczenia się przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania A.R. powołał okoliczność przebywania w okresie biegu terminu do złożenia odwołania za granicą, dalej taki też powód wskazał jako usprawiedliwienie niemożności podjęcia korespondencji zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania i o dalszych czynnościach procesowych organu I instancji. Analizując powyższą przeszkodę w pierwszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę, że zasadniczą - w sprawie oceny prawidłowości doręczenia stronie postępowania - pozostaje okoliczność właściwego ustalenia jej adresu zamieszkania. Organ I instancji ustalił, iż A.R. zamieszkuje pod adresem: Z załączonych do akt postępowania dokumentów wynika, że adres taki pozostawał aktualny na etapie postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, pozostał niezmienny w toku postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, jak też do chwili obecnej. Uprawnione zatem było kierowanie wszelkiej korespondencji na wskazany adres zamieszkania. Kolegium przywołało treść przepisu art. 18 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, starosta wydaje, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej: (...) nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych. W ocenie Kolegium, brak sygnalizacji we wskazanym zakresie uprawniał organ I instancji do przyjęcia za aktualny adres zamieszkania kierowcy wynikający z prowadzonej ewidencji. Cała korespondencja w sprawie do A. R. kierowana była na właściwy adres i prawidłowo skutecznie doręczona stronie. Stosownie do treści przepisu art. 129 § 2 Kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Początkiem przepisanego terminu jest dzień następny po dniu, w którym stronie doręczono zaskarżoną decyzję, a jego upływ następuje z upływem ostatniego dnia wyznaczonego terminu (art. 57 § 1 K.p.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż doręczenie decyzji stronie nastąpiło w trybie przepisu art. 44 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Według art. 44 § 2 Kpa zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Potwierdzeniem powyższego jest załączony do akt sprawy dowód - zwrotne potwierdzenie odbioru pisma - decyzji Prezydenta Miasta, z którego wynika, że w dniu 16 marca 2015 r. doręczyciel podjął próbę doręczenia przesyłki, jednakże z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, ani też innej osobie uprawnionej do odbioru przesyłki, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Miasta, a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości odebrania jej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w skrzynce pocztowej. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni dokonano powtórnego awizo w dniu 23 marca 2015 r., po czym w dniu 1 kwietnia 2015 r. zwrócono przesyłkę do nadawcy, wobec jej nieodebrania przez adresata. Uwzględniając, jako początek biegu terminu doręczenia decyzji, dzień [...] r. (data pozostawienia pierwszego awizo), stwierdzić należy, iż jego upływ nastąpił w dniu 29 marca 2015 r., a zatem termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 30 marca 2015 r. i upłynął, jak wyżej wskazano, w dniu 13 kwietnia 2015 r. Niepodjęcie przesyłek adresowanych do A. R. nastąpiło wyłącznie z powodu jego nieobecności. Odnosząc się do tej konkretnej przyczyny uchybienia terminu do złożenia odwołania Kolegium wskazało, iż pobyt za granicą strony postępowania uprawnionej do złożenia środka zaskarżenia nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny niedochowania terminu jego złożenia, a stanowi przejaw braku staranności w zorganizowaniu ważnych spraw w sposób optymalnie zabezpieczający przed ewentualnym niekorzystnym wpływem nieobecności dla biegu tych spraw. Wnioskodawca nie wskazał jakiejkolwiek okoliczności, która stanowiłaby przeszkodę obiektywnie uniemożliwiającą złożenie odwołania w ustawowym terminie, a zatem konieczne stało się orzeczenie, jak w sentencji. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. A.R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kwestionowanemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 i 77 Kpa co skutkowało przyjęciem, że pobyt za granicą strony nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny niedochowania terminu do jego złożenia, a stanowi przejaw braku staranności w zorganizowaniu ważnych spraw w sposób optymalnie zabezpieczający przed ewentualnym niekorzystnym wpływem nieobecności dla biegu tych spraw – podczas gdy skarżący z przyczyn obiektywnych nie miał możliwości zapoznania się z treścią decyzji prezydenta Miasta a i wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji; że skarżący winien był powiadomić organ o zmianie swojego miejsca zamieszkania, podczas gdy skarżący nie miał świadomości, że wszczęto wobec niego postępowanie administracyjne; że doręczenie decyzji stronie mogło nastąpić w trybie przepisu art. 44 § 1 pkt 2 Kpa., - art. 8 Kpa poprzez prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle ww. przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 470 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ww. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 cytowanej wyżej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. B prawa jazdy do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. Dla ustalenia, czy zaistniały przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia ww. odwołania niezbędne jest przede wszystkim rozstrzygnięcie kwestii spornej, a mianowicie, czy doszło do prawidłowego doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu przedmiotowych uprawnień. Zgodnie z art. 40 § 1 K.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Przepis art. 41 § 1 K.p.a. stanowi z kolei, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Zatem obowiązek ten ciąży na stronie od daty dowiedzenia się o prowadzonym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt I OSK 43/05, LEX nr 194724). W myśl zaś art. 41 § 2 K.p.a., w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Jednakże na organie ciąży, wynikający z art. 9 K.p.a., obowiązek pouczenia strony o powinności wynikającej z art. 41 § 1 K.p.a. Dla przyjęcia fikcji doręczenia na nieaktualny adres w przypadku niepoinformowania przez stronę organu o zmianie adresu w toku postępowania konieczne jest faktyczne doręczenie stronie pouczenia o skutkach zaniechania powiadomienia o zmianie adresu. Jeżeli pierwsze doręczenie nie zostało dokonane skutecznie (poprzez jego faktyczne odebranie), przyjęcie fikcji doręczenia nie jest możliwe. Z powołanych przepisów wynika zatem, że zobowiązany ma obowiązek powiadamiania organu o każdej zmianie swego adresu dopiero w toku postępowania i po skutecznym pouczeniu go o tym obowiązku i skutkach niezastosowania się do niego. Zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Uznaje się, że termin "mieszkanie" należy rozumieć bardzo szeroko, nie tylko jako miejsce zamieszkania, ale także jako każdy adres wskazany przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2010 r., II OSK 120/09, LEX nr 597160), miejsce, w który adresat przebywa z zamiarem dłuższego (a nie krótkotrwałego) pobytu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2009 r., II UK 81/09, LEX nr 574541). Dla skuteczności doręczenia konieczne jest doręczenie na adres zamieszkania, który nie musi być adresem identycznym z adresem wskazanym jako adres zameldowania. Zasadą jest doręczenie pisma organu do rąk adresata, będącego osobą fizyczną (art. 42 K.p.a.). Możliwe jest jednakże doręczenie zastępcze, w tym także stwarzające domniemanie doręczenia, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Doręczenie zastępcze (zarówno na podstawie art. 43, jak i art. 44 K.p.a.) będzie jednakże skuteczne wówczas, gdy zostanie dokonane pod prawidłowym adresem. Warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest spełnienie przewidzianych w przepisie art. 43 i art. 44 K.p.a. przesłanek występujących łącznie. Zatem oceniając prawidłowość doręczenia w pierwszym rzędzie należy rozstrzygnąć, czy doszło do skutecznego doręczenia pierwszego pisma organu w postępowaniu. Wszczynając postępowanie z urzędu organ administracji publicznej zobowiązany jest ustalić adres do doręczeń oraz pouczyć stronę o obowiązku poinformowania o zmianie adresu i konsekwencjach prawnych wynikających z art. 41 § 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1369/05, LEX nr 321137). W rozpatrywanej sprawie istotne było doręczenie skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu przedmiotowych uprawnień, było to jednak, co należy podkreślić, pierwsze doręczenie. Powinno zatem zawierać pouczenie o obowiązkach, wynikających z art. 41 § 1 K.p.a. i skutkach ich zaniedbania. Do czasu doręczenia tego pouczenia skarżący nie miał obowiązku informowania organu o zmianie adresu zamieszkania, a brak informacji o jego zmianie nie mógł powodować skutku, a jakim mowa w art. 41 § 2 K.p.a. Z okoliczności sprawy wynika, że w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu ww. uprawnień do kierowania pojazdami skarżący nie zamieszkiwał już pod wskazanym adresem ( ). Nie mógł więc odebrać faktycznie ani ww. zawiadomienia, ani późniejszej decyzji organu I instancji, gdyż w tym czasie przebywał za granicą. Jednocześnie zgodzić się należy ze skarżącym, że organ prowadzący przedmiotowe postępowanie powinien dokonać doręczenia na adres zamieszkania, pod którym skarżący faktycznie przebywa, a nie na adres zadeklarowany organowi właściwemu do wydawania prawa jazdy, tj. w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do kwestii przywrócenia terminu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Oceniając brak winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można oczekiwać od osoby należycie dbającej o własne interesy. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy dopełnieniu obowiązku stanęła na przeszkodzie okoliczność nie do przezwyciężenia, eliminująca nie tylko możliwość złożenia pisma procesowego w terminie, ale wykluczająca w ogóle normalne działanie. Zatem przyjmując, że skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu przedmiotowych uprawnień, co skutkowało wadliwym doręczeniem decyzji organu I instancji, wydanej w tym przedmiocie, to uzasadnione jest uznanie, że nie ponosi on winy w zakresie dochowania terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu Kolegium weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu. Z tych wszystkich względów zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), który to przepis ma zastosowanie w sprawie zgodnie z postanowieniem § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).