II SA/Sz 51/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ł. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...], którą organ ten wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie do gry [...] nr [...], poza kasynem gry. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podał, że brak ochrony tymczasowej pozbawi go płynności finansowej, ponieważ prowadzona przez niego działalność gospodarcza w 2015 r. przyniosła stratę w kwocie [...] zł, a okres od stycznia do września 2016 r. zakończył się stratą w kwocie [...] zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że w toczących się postępowaniach zatrzymano ponad 20 należących do niego automatów do gier, co utrudnia mu prowadzenie działalności. Do skargi dołączono kopię zeznania o wysokości osiągniętego przez skarżącego dochodu w roku podatkowym 2015 r., z którego wynika, że przychód z działalności wyniósł [...] zł, koszty uzyskania przychodów wyniosły [...] zł, rok zakończył się stratą w kwocie [...] zł. Ponadto, skarżący przedłożył kopię z księgi przychodów i rozchodów za 2016 r., z której wynika, że jego przychód wyniósł [....] zł, natomiast wydatki wyniosły [...] zł. Zdaniem skarżącego, w zaistniałych okolicznościach wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedłożony materiał dowodowy nie pozwalał na pełną ocenę sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Wnioskodawca przedłożył bowiem jedynie kopię zeznania PIT-36L za 2015 r. oraz kopię księgi przychodów i rozchodów za 2016 r., które nie pozwoliły na pełną ocenę sytuacji majątkowej skarżącego. Z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika nadto, że przeważającym rodzajem działalności wnioskodawcy jest transport drogowy towarów, a działalność jest wykonywana przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Należy zaznaczyć, że strata w działalności, o której mowa we wniosku sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie racji stanowisku skarżącego oznaczałoby, że wnioskodawca wszystkie posiadane środki może inwestować w dalszą działalność, nie wykazując (poprzez np. odpowiednie dostosowanie wielkości wydatków) żadnego dochodu i w rezultacie "nie mogąc" zapłacić wynikającej z zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. Strata bilansowa nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistym jest bowiem, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku, może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. Z analizy załączonych do skargi dokumentów, w tym zeznania o wysokości osiągniętego w 2015 r. dochodu wynika, że w roku tym wnioskodawca uzyskał przychód w kwocie [...] zł, a 2016 r. wartość sprzedanych przez niego towarów i usług wyniosła [...] zł. Na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów nie było jednak możliwe ustalenie jego stanu majątkowego. Przedłożone dowody nie pozwalały bowiem na ocenę, czy wnioskodawca posiada i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz aktywa finansowe. Samo toczenie się wobec niego około dwudziestu postępowań, w trakcie których doszło do zatrzymania automatów do gier, nie było wystarczającym argumentem za uwzględnieniem żądania. Podane w skardze informacje odnoszące się do kondycji majątkowej wnioskodawcy nie wskazują więc, wbrew twierdzeniom strony, na możliwość wystąpienia jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., w razie wykonania skarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Sąd nie dysponował natomiast bardziej szczegółowymi danymi, które mogłyby rzutować na ocenę w tym zakresie. Należy podkreślić, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą pewne konsekwencje w zakresie finansów zobowiązanego. Okoliczność ta sama z siebie nie uzasadnia więc zastosowania wyjątkowej instytucji prawnej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego w skardze aktu administracyjnego. W świetle powyższego, nie sposób zatem zweryfikować twierdzeń skarżącego o zaistnieniu zagrożenia spowodowania znacznej szkody lub niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.