II SA/Sz 514/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A. M. kwotę [...] ([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. M. w dniu [...] złożyła wniosek do Prezydenta Miasta K. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę A. M. jako pierwsze dziecko w wieku poniżej 18 roku życia. Decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiono wnioskodawczyni prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynikało, że rodzina wnioskodawcy składa się z trzech osób. Przy ustalaniu dochodu rodziny w roku 2014 nie uwzględniono dochodu męża zainteresowanej z tytułu zatrudnienia w firmie Spółce A., Bank [...] oraz z tytułu zasiłku dla bezrobotnych, w związku z ich utratą. Natomiast wzięto pod uwagę pięciomiesięczny okres zatrudnienia zainteresowanej w Hotel [...] oraz dochód męża zainteresowanej z tytułu rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej od miesiąca lipca 2015 r. (w wyliczeniach uwzględniono dochód uzyskany za sierpień 2015 r.). Wobec powyższego ustalono, że dochód rodziny w 2014 r. po uwzględnieniu utraty i uzyskania dochodu wyniósł [...] zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie stanowi miesięcznie kwotę [...] zł i przekracza kwotę kryterium dochodowego wynoszącego w przeliczeniu na osobę 800,00 zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wykazał potrzebę wyjaśnienia stronie sposobu wyliczenia dochodu rodziny. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], którą odmówił stronie przyznania świadczenia wychowawczego na córkę. Przy ustalaniu dochodu rodziny za 2014 r. uwzględniono: - pięciomiesięczny okres zatrudnienia wnioskodawczyni w firmie Hotel [...] (dochód pomniejszony o składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne oraz należny podatek dochodowy : [[...] zł – [...] zł (skł. społeczne) – [...] zł (skł. zdrowotne) – [...] zł (podatek)] : 5 m-cy = [...] zł]; - w związku z rozpoczęciem przez męża wnioskodawczyni działalności gospodarczej po roku bazowym 2014 wzięto pod uwagę miesięczny dochód męża strony z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za miesiąc sierpień 2015 r., wskazany w oświadczeniu złożonym przez K. M., w wysokości [...] zł. Nie uwzględniono natomiast dochodu męża strony z tytułu zatrudnienia w firmie Spółce A., Bank [...] oraz z tytułu zasiłku dla bezrobotnych, w związku z ich utratą. Biorąc pod uwagę powyższe, w przeliczeniu na osobę w rodzinie, organ I instancji ustalił, że dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie stanowi miesięczną kwotę [...] zł i przekracza kwotę kryterium dochodowego (dochód [...] zł : 3 osoby). Ustalając dochód z działalności gospodarczej wzięto pod uwagę zapis art. 7 ust. 3 ww. ustawy, z którego wynika, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalana lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. K. M. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej od lipca 2015 r. W związku z czym w wyliczeniach uwzględniono dochód osiągnięty za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, tj. za sierpień 2015 r. Przedmiotem analizy była również kwestia zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej przez męża wnioskodawczyni. Zgodnie z art. 2 pkt. 19 lit. e ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, utratą dochodu jest utrata dochodu spowodowana wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia o swobodzie działalności gospodarczej. Ustawodawca wskazał jeden jedyny przypadek, w którym zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej jest utratą dochodu w rozumieniu ustawy. W przepisie tym odwołuje się bezpośrednio do art. 14a ust. 1d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl tego przepisu przedsiębiorca niezatrudniający pracowników prowadzący działalność gospodarczą przez okres 6 miesięcy może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres 3 lat w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 5 roku życia, a w przypadku dziecka, które z powodu stanu zdrowia potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności wymaga osobistej opieki osoby prowadzącej, działalność gospodarczą, na okres 6 lat, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 18 roku życia. W dniu [...] r. strona złożyła oświadczenie, że zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej miało przyczyny ekonomiczne. Ponadto, działalność gospodarcza została rozpoczęta 1 lipca 2015 r. a zwieszenie jej prowadzenia miało miejsce 31 sierpnia 2015 r., nie można więc mówić o półrocznym okresie prowadzenia działalności gospodarczej przed jej zawieszeniem. W takich okolicznościach uznano, że nie zaistniały przesłanki do przeprowadzenia utraty dochodu. Natomiast ustalając wysokość dochodu z tytułu zatrudnienia A. M. wzięto pod uwagę treść art. 7 ust. 2. ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, z której wynika, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. W związku z faktem podjęcia zatrudnienia przez A. M. od dnia 20 sierpnia 2014 r., uzyskany dochód został podzielony przez 5 miesięcy według schematu powyżej. A. M. wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej błędne wyliczenie dochodu rodziny. W jej ocenie dochód osiągnięty przez jej męża z działalności gospodarczej w sierpniu 2015 r. był dochodem uzyskiwanym w okresie, na jaki ustalane było prawo do świadczenia wychowawczego, co w rezultacie doprowadziło do zawyżenia miesięcznego dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę i wydania odmownej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł miesięcznie. Dochód rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, zaś za dochód uznaje się, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, jak również deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił dochód męża strony z miesiąca sierpnia 2015 r., uznając, iż utratą dochodu jest tylko zawieszenie działalności gospodarczej z tytułu opieki nad dzieckiem. A taka okoliczność w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Gdyby zawieszenie działalności gospodarczej nastąpiło z ww. przyczyny to dochód byłby liczony po jej podjęciu, a tak należy analizować dochód męża strony z miesiąca sierpnia 2015 r. zarówno przy ustalaniu uprawnień, jak również przy weryfikacji prawa do świadczenia wychowawczego. Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium stwierdziło, że w przeliczeniu na osobę w rodzinie dochód stanowi miesięczną kwotę [...] zł. i przekracza kwotę kryterium dochodowego tj. 800,00 zł, tym samym świadczenie wychowawcze A. M. nie przysługuje. Pismem z dnia [...] r. A. M. złożyła skargę na ww. decyzję SKO w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 7 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (dalej zwanej u.p.w.d.), poprzez ich błędną wykładnię przyjmując, iż dochód osiągnięty przez męża skarżącej – K. M. z działalności gospodarczej w sierpniu 2015 r. był dochodem uzyskiwanym w okresie, na jaki ustalane było prawo do świadczenia wychowawczego, co w rezultacie doprowadziło do zawyżenia miesięcznego dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę i wydania decyzji odmownej, podczas gdy z prawidłowej interpretacji tych przepisów wynika, że o przyznaniu świadczenia wychowawczego decydować powinien rzeczywisty dochód rodziny skoro ustawową podstawą do przyznania świadczenia wychowawczego jest dochód rodziny rozumiany jako miesięczny przeciętny dochód członków rodziny uzyskany w skali roku kalendarzowego, to zasada ta winna mieć zastosowanie również w przypadku uzyskania dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego; - art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez doliczenie do dochodu rodziny skarżącej za 2014 r. miesięcznego dochodu uzyskanego przez męża skarżącej z tytułu podjęcia działalności gospodarczej za miesiąc sierpień 2015 r. w wysokości [...] zł, co skutkowało błędnym uznaniem, iż dochód A. M. oraz K. M., za okres na jaki ustalane było prawo do uzyskania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę 800 zł, podczas gdy prawidłowo dochód ten należy liczyć w stosunku rocznym, w rezultacie powyższego dochód uzyskany za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, powinien być doliczony do dochodu za rok poprzedzający okres zasiłkowy, a całość podzielona następnie przez dzielną miesięcy za 2014 r. i przez liczbę członków rodziny; - art. 8 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie przez organ II instancji A. M. czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, co skutkowało tym, iż postępowanie administracyjne nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do władz publicznej tj. poprzez brak zawiadomienia A. M. przez organ II instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 1 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2016 poz. 195 ze zm.), zwanej dalej ustawą, która wprowadziła świadczenie wychowawcze, jako świadczenie mające na celu częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organy odmówiły przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na córkę A. – jedyne dziecko w rodzinie z uwagi na przekroczenie kwoty stanowiącej kryterium dochodowe, uprawniającej do tego świadczenia w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie. Kwestią sporną w sprawie jest sposób wyliczenia wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie. W ocenie organów miesięczny dochód rodziny skarżącej, w skład której wchodzi skarżąca, jej mąż i córka wyniósł w 2014 r. [...] zł, co w przeliczeniu na członka rodziny wynosi [...] zł, która to kwota przekracza kryterium dochodowe – 800 zł na osobę w rodzinie określone w art. 5 ust. 3 ustawy. Zdaniem skarżącej do takiego przekroczenia kryterium dochodowego jednak nie doszło ponieważ ustalenia organów dotyczące określenia wysokości dochodu na członka rodziny skarżącej są nieprawidłowe. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy, pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu, w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy dochodem członka rodziny jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3. W art. 7 ust. 1-3 ustawy przewidziano sytuacje zmian w strukturze dochodów rodziny, które powinny być uwzględnione w celu ustalenia dochodu zbliżonego do dochodu faktycznie uzyskiwanego. Zmiany te mogą polegać zarówno na utracie dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego lub po tym roku, w efekcie czego przy ustalaniu dochodu nie uwzględnia się dochodu utraconego (ust. 1), jak też na uzyskaniu dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego (ust. 2) oraz po roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego (ust. 3), skutkującego odpowiednim jego zaliczeniem. Mając na uwadze powyższe regulacje wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie będą to więc zawsze dochody uzyskane lub utracone w okresie po roku kalendarzowym stanowiącym podstawę obliczenia dochodu rodziny, zatem wobec treści art. 48 ust. 2 ustawy po roku 2014, tj. od dnia 1 stycznia 2015 r. do pierwszego dnia okresu, na jaki ustalane jest prawo doświadczenia wychowawczego, tj. do dnia 31 marca 2016 r. W ocenie Sądu, skoro przywołany powyżej przepis art. 2 pkt 2 ustawy uzależnia prawo do świadczenia wychowawczego od wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, w przeliczeniu na osobę w rodzinie, to oznacza, że ustawodawca przyjął jako kryterium uprawniające do świadczenia średni miesięczny dochód rodziny, liczony w stosunku rocznym, niezależnie od tego, czy dochód rodziny uzyskiwany był w danym roku kalendarzowym w takiej samej wysokości w poszczególnych miesiącach. Wskazany wyżej mechanizm ustalania dochodu członka rodziny jest optymalny, w związku z tym, że w skali roku (kalendarzowego poprzedzającego okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, czyli tzw. roku bazowego), dochód członka rodziny może podlegać zmianom. W konsekwencji powyższego, uznać należy, że organy administracji orzekające w rozpatrywanej sprawie uchybiły powołanemu przepisowi art. 2 pkt 2 ustawy, uznając że w przypadku skarżącej zastosowanie ma przepis art. 7 ust. 2 ustawy stanowiący o uzyskaniu dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo doświadczenia wychowawczego, bowiem przyjęły do ustalenia wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu skarżącej jej dochód z tytułu zatrudnienia (20 sierpnia 2014 r. – 31 grudnia 2014 r.) w firmie Hotel [...] (pomniejszony o składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne oraz należny podatek dochodowy), który został następnie podzielony przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, tj. 5 miesięcy, zamiast podzielić ów dochód przez 12 miesięcy czyli obliczyć średni miesięczny dochód przypadający na skarżącą na przestrzeni całego roku 2014, mając na względzie, co wynika z oświadczenia skarżącej załączonego do akt sprawy, że dochód ten jest nadal uzyskiwany przez skarżącą. Innymi słowy, skoro w art. 7 ust. 2 mowa jest o uzyskaniu dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, to mając na względzie, że niniejsza sprawa dotyczy ustalenia świadczenia na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r., aby móc zastosować ów przepis, skarżąca musiałaby uzyskać dochód w 2015 r., a nie w 2014r. W odniesieniu natomiast do dochodu męża skarżącej organy zasadnie przyjęły, że nie podlegają uwzględnieniu jego dochody z tytułu zatrudnienia w firmie Spółce A., Bank [...] oraz z tytułu zasiłku dla bezrobotnych, w związku z ich utratą, natomiast błędnie wzięły pod uwagę miesięczny dochód męża skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (rozpoczętej przez niego po roku bazowym 2014) za miesiąc sierpień 2015 r. w wysokości [...] zł, dodając ów dochód w całości do (błędnie wyliczonego) przeciętnego miesięcznego dochodu uzyskanego przez skarżącą w roku bazowym, stosując w tym zakresie przepis art. 7 ust. 3 ustawy. W przepisie tym mowa, jak już wyżej wskazano, o uzyskaniu dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, a więc w niniejszej sprawie byłby to rok 2016 r. (do dnia 31 marca). Tymczasem z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że mąż skarżącej uzyskał dochód w 2015 r., a więc powinien być on ustalony w trybie przewidzianym w art. 7 ust. 2 ustawy, tj. osiągnięty w tym roku dochód powinien być podzielony przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, mając na względzie, że dochód ten jest nadal uzyskiwany przez męża skarżącej, który wznowił działalność gospodarczą z dniem 1 kwietnia 2016 r. Uchylenie z wyżej wymienionych powodów decyzji organów obu instancji rodzi obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracji z uwzględnieniem wykładni art. 2 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, a zatem rozstrzygnięcia, czy kwota uzyskanego przez męża skarżącej dochodu w 2015 r. doliczona do dochodu osiągniętego przez skarżącą w 2014 r. przekroczy ustawowe kryterium dochodowe, obliczone jako średni miesięczny dochód z całego roku w przeliczeniu na członka rodziny. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji ocenią zatem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji organów obu instancji winno czynić zadość wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w pkt. I sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.