II SA/Sz 52/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr/ Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Joanna Białas -Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2004r. sprawy ze skargi Gminy Miasta na rozstrzygnięcie Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchwały Nr [...] z dnia [...]r. Rady Miasta w sprawie wystawienia na licytację prawa do nadania nazwy ulicy o d d a l a skargę Uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie wystawienia na licytację prawa do nadania nazwy ulicy Rada Miasta postanowiła wystawić na licytację prawo do wskazania nazwy ulicy opasującej Centrum Handlowe [...], ustalając cenę wywoławczą, kryteria którym ma odpowiadać nazwa i szczegóły licytacji. Jednocześnie Rada Miasta zobowiązała się w oznaczonym w uchwale terminie do podjęcia uchwały w sprawie nadania zaproponowanej przez zwycięzcę licytacji nazwy ulicy. Dochód z tej licytacji miał zasilić konto Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 91 ust.1 ustawy z dna 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm./ Wojewoda stwierdził nieważność powyższej uchwały. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ nadzoru stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym podejmowanie uchwał w sprawie nazw ulic i placów należy do wyłącznej właściwości rady gminy. Stosownie zaś do art. 7 pkt 2 ww. ustawy, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie gminnych ulic stanowi zadanie własne gminy, reprezentowanej przez jej organy. Niedopuszczalne jest wystawianie na licytację i sprzedaż wykonywania zastrzeżonego ustawowo do kompetencji rady gminy zadania z zakresu administracji publicznej, do czego prowadzą zapisy kwestionowanej uchwały, w której Rada Miasta odpłatnie przekazuje przysługujące jej na mocy cyt. przepisu wyłączne uprawnienie do nadania nazwy ulicy licytantowi i zobowiązuje się nadać ulicy wskazaną przez niego nazwę. Dalej organ nadzoru wywodzi, iż mieszkańcy miasta mogą zgłaszać propozycje nazw ulic, jednakże o nadaniu ulicy określonej nazwy decyduje jedynie Rada Miasta, która nie może cedować tego uprawnienia na inne podmioty. Sytuacji tej nie zmienia zasługujący na społeczne poparcie cel, na który ma być przeznaczony dochód uzyskany z licytacji prawa do wskazania nazwy ulicy. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa i przede wszystkim tego się od nich oczekuje. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Miasto wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia w/w aktu nadzoru z powodu istotnego naruszenia przepisów: 1/ art. 91 ust.1 i art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne przyjęcie, że wystawiając na licytację prawo zaproponowania nazwy ulicy Rada Miasta dopuściła się naruszenia przepisu, przyznającego radzie gminy wyłączną kompetencję do nadania nazwy ulicy, 2/ art. 91 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały. Wniesiono też o zasądzenie od Wojewody na rzecz Gminy zwrotu kosztów postępowania, W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazuje, iż organ nadzoru może stwierdzić nieważność m.in. uchwały rady gminy z powodu sprzeczności z prawem (art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy organ nadzoru wszczyna z urzędu, o czym zawiadamia organ gminy (art. 91 ust. 2 cyt. ustawy). W niniejszej sprawie Wojewoda nie zawiadomił Rady Miasta o wszczęciu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały Rady, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania ( uchwała NSA z dnia 21.10.2002 r.). W skarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym organ nadzoru nie wykazał, by treść uchwały Rady w sprawie "wystawienia na licytację prawa do nadania nazwy ulicy" rzeczywiście była sprzeczna z prawem. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym przyznaje radzie gminy wyłączną kompetencję do nadawania nazw m.in. ulicom. Przewidziany w uznanej za nieważną uchwale tryb postępowania gwarantuje zachowanie dla Rady Miasta jej wyłącznej kompetencji do nadania nazwy ulicy /przesądza o tym § 9 przedmiotowej uchwały/. Przedmiotem licytacji miało być jedynie prawo do zaproponowania nazwy tej ulicy /§ 1, § 5 i § 7 uchwały/. Wbrew treści rozstrzygnięcia nadzorczego nie doszło więc do nieuprawnionego przekazania przez Radę jej wyłącznej kompetencji, wobec czego zarzucane w rozstrzygnięciu nadzorczym rzekome naruszenie prawa nie miało faktycznie miejsca, a zatem konieczne i uzasadnione jest wystąpienie ze skargą na to rozstrzygnięcie jako niezgodne z prawem i będące nieuprawnioną ingerencją w sferę przysługującego Radzie Miasta prawa wyboru sposobu wykonywania jej kompetencji do nadawania nazw ulicom w Mieście. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalanie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę uznać należy za nieuzasadnioną. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przepis ten formułuje zasadę, legalności działania organów władzy publicznej w procesie stanowienia i wykonywania prawa w granicach przyznanych im kompetencji oraz zakaz przekraczania tych granic, wyrażający się w konieczności wskazania podstawy prawnej upoważniającej do wydania określonego aktu administracyjnego w tym również do stanowienia prawa w określonym zakresie. Rada Miasta Szczecina jest organem władzy publicznej, do którego wprost odnosi się art. 7 Konstytucji RP, zobowiązujący organy władzy publicznej do tak rozumianego działania na podstawie prawa i w granicach prawa, w tym również prawa lokalnego ustanowionego przez radę gminy. Działanie takich organów bez wyraźnej podstawy prawnej narusza wskazany przepis Konstytucji i nie może być uznane za legalne. Argumenty skargi, iż zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała dotyczyła licytacji prawa do zaproponowania nazwy ulicy są chybione, gdyż uchwała jednoznacznie określa swój przedmiot jako "wystawienie na licytację prawa do nadania nazwy ulicy", zaś w § 9 Rada Miasta zobowiązała się nadać przedmiotowej ulicy nazwę wskazaną przez zwycięzcę licytacji. Żaden przepis prawa regulujący działalność organów gminy nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały o tak określonym przedmiocie tj. do "wystawienia na licytację prawa do wskazania nazwy ulicy" . Uchwała w tym zakresie jest też sprzeczna z uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie procedury nadania i zmian nazw ulic i placów publicznych w [...]. Artykuł 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przyznaje radzie gminy wyłączną kompetencję do nadawania nazw ulic i placów. Stanowi to zadanie własne gminy z zakresu administracji publicznej. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, że zobowiązanie się w uchwale przez Radę Miasta do nadania wylicytowanej nazwy ulicy, w praktyce sprowadza ustawowy status organu stanowiącego gminy do rangi organu wykonawczego, gdyż poprzez takie zobowiązanie następuje faktyczne wyzbycie się przez Radę Miasta, wykonywania przysługującej jej kompetencji do samodzielnego decydowania o nazwie ulicy przy zastosowaniu określonych prawem /uchwałą tejże Rady z [...]r./ procedur. Poza wskazanymi okolicznościami, należy też mieć na uwadze, że rada gminy jest właściwa do nadania nazwy tylko ulicy będącej drogą publiczną. W rozpatrywanej sprawie status spornej ulicy jako drogi publicznej, lub wewnętrznej nie został w jednoznacznie wyjaśniony. Odnosząc się zarzutu naruszenia przez organ nadzoru art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, stwierdzić należy, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie może powodować wadliwości rozstrzygnięcia nadzorczego wyłącznie z tego powodu. Istotna jest ocena, czy brak taki, mógł mieć wpływ na wynik postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy, wskazane w zakwestionowanym rozstrzygnięciu naruszenie prawa jest oczywiste i wynika z brzmienia zapisu uchwały, w związku z czym, brak zawiadomienia, o którym mowa w art. 91 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia nadzorczego. Potwierdza to też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do cytowanej w skardze uchwały z dnia 21 października 2002 r. (sygn. akt OPS 9/2002). W tym stanie rzeczy skargę uznać należało za nieuzasadnioną, wobec czego zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ skarga podlega oddaleniu.