II SA/Sz 538/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpatrzeniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji K. D. w dniu 18 kwietnia 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Nr [...] [...], zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym R. gm. P.. Jednocześnie w treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego niniejsza skargą. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podała, że realizacja przedmiotowej decyzji i rozpoczęcie budowy inwestycji spowoduje zbyt ciężkie skutki dla stron niniejszego postępowania w postaci narażenia życia i zdrowia wskutek powstania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny umieszczone na wieży będącej przedmiotem pozwolenia na budowę. Podniosła, że w toku postępowania nie zbadano przede wszystkim sumy pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez anteny oddziałujące w tym samym kierunku, a tym samym brak jest danych co do rzeczywistego wpływu budowy na życie i zdrowie mieszkańców sąsiadujących nieruchomości. Ponadto, zagrażające życiu i zdrowiu mieszkańców jest również to, że wektory promieniowania osi głównych wiązek anten przechodzić będą nad nieruchomościami należącymi do skarżącej. O ile obecnie nie przechodzą one bezpośrednio nad zabudowaniami, o tyle nie można wykluczyć powstania takich zabudowań w późniejszym czasie. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że teren nad którym wiązki te planowo mają się znajdować jest terenem zagospodarowanym i użytkowanym przez właścicieli poszczególnych nieruchomości. Zdaniem K. D., nie sposób uznać, aby miało się powyższe odbywać bez szkody dla okolicznych mieszkańców. W przypadku rozpoczęcia budowy inwestycji, a następnie jej uruchomienia dojdzie do nieodwracalnych skutków w sferze zdrowotnej, a także materialnej mieszkańców. Budowa wieży spowoduje znaczny spadek cen nieruchomości zarówno znajdujących się w pobliżu, jak i bezpośrednio sąsiadujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu tego wynika zatem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, natomiast sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Należy bowiem zauważyć, że argumentacja skarżącej przedstawiona na poparcie wniosku w istocie ogranicza się do ogólnych twierdzeń dotyczących wpływu promieniowania stacji bazowej na zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości, jakie – zdaniem skarżącej – mogą wystąpić w związku z powstaniem spornej stacji bazowej. Twierdzenia te nie zostały jednak w żaden sposób udokumentowane i tym samym nie uprawdopodabniają wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Nie można również przyjąć, że już sam charakter spornej decyzji wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak bowiem zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 651/15 wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem fatycznym, które można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Odnosząc się do argumentów co do braku badań w toku postępowania sumy pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez anteny oddziałujące w tym samym kierunku wskazać należy, że są to zarzuty skierowane przeciwko legalności wydanej decyzji. Tymczasem na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, sąd administracyjny nie jest władny ocenić zgodność z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Natomiast odnośnie do podniesionej we wniosku kwestii obniżenia wartości nieruchomości skarżącej wskazać trzeba, że okoliczność ta może stanowić jedynie ewentualną podstawę roszczeń w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości, nie jest natomiast podstawą do wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż nie odnosi się do przesłanek określonych w cytowanym wyżej przepisie. Ponadto, skarżąca nie podała o jaką kwotę ewentualnie zmniejszy się wartość jej nieruchomości, co tym samym uniemożliwia ocenę powołanej argumentacji pod kątem użytego w art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia znacznej szkody. Dodatkowo wyjaśnić należy, że to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać mogą tylko obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą spowodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku.