II SA/Sz 55/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na czynność Spółki A. w przedmiocie zawiadomienia w sprawie opłaty abonamentowej postanawia odrzucić skargę M.R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Spółki A. polegającą na wezwaniu skarżącej do uiszczenia opłaty abonamentowej, co w ocenie skarżącej, stanowi nieuwzględnienie jej prawa do zwolnienia z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Zdaniem M.R., przysługuje jej status osoby zwolnionej z opłaty abonamentowej, który uzyskała po złożeniu wymaganych dokumentów. Jednocześnie skarżąca zwróciła się do sądu z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, który złożyła osobnym pismem stanowiącym załącznik do skargi. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności jej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 164/14 oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Mając na uwadze treść powołanych przepisów, w pierwszej kolejności należy zbadać, czy skarga wniesiona przez M.R. należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak wynika z treści skargi intencją skarżącej było poddanie kontroli sądu czynności Spółki A. polegającej, zdaniem skarżącej, na nieuwzględnieniu jej prawa do zwolnienia z opłaty abonamentowej. W ocenie sądu, podjęta przez Spółkę A. czynność w formie wymiany korespondencji ze skarżącą nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że uzyskanie przez skarżącą zwolnienia z opłaty abonamentowej jest możliwe po poinformowaniu organu o ustalonym prawie do emerytury. Jak wynika bowiem z treści pism organu, skarżąca poinformowała Spółkę A. jedynie o pobieraniu renty rodzinnej, a nie przedstawiła decyzji ustalającej jej prawo do emerytury. Wobec powyższego niniejszą skargę – nieobjętą zakresem właściwości sądu administracyjnego – należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.