II SA/Sz 559/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3, art. 110 ust. 7 pkt 2, art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) Komendant Policji zwolnił policjanta w służbie stałej [...] R. K. ze służby w Policji z dniem [...] r. z uwagi na oczywistość popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, uniemożliwiającego pozostawienie policjanta w służbie, bez prawa do wypłaty wstrzymanej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] r. do [...] r. oraz bez prawa do nagrody rocznej za [...] rok Po rozpoznaniu odwołania R. K. Komendant Policji rozkazem personalnym z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 Kpa - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w zakresie ustalenia daty zwolnienia policjanta ze służby i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...]r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Z uzasadnienia powyższego aktu wynika, iż w dniu [...] r. Komendant Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie [...] R. K. w związku ze zdarzeniem, jakie miało miejsce w dniu [...] r. W tym dniu około godz. [...] na ul. [...] w [...] doszło do kolizji drogowej samochodów marki [...] nr rej. [...] (R. K.) oraz [...] nr rej. [...] (A. K.). W związku ze zgłoszeniem kolizji przez A. K. na miejsce o godz. [...] przybyła partol Policji w składzie [...] A. C. i [...] P. B. Kierowców poddano badaniom na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie R. K. wykazało [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. [...] i [...] mg/l o godz. [...]. Do protokołu ze zdarzenia R. K. wyjaśnił, że pił piwo w ilości [...] x [...] litra w dniu [...] r. o godz. [...]. Nie zażądał pobrania krwi. U drugiego uczestnika zdarzenia nie stwierdzono alkoholu w wydychanym powietrzu. R. K. został doprowadzony do Komisariatu Policji [...], gdzie wykonano z jego udziałem badanie urządzeniem kontrolno - pomiarowym typu Alkometr. Badanie wykazało [...] mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. [...] i [...] mg/dm3 o godz. [...]. R. K. nie żądał ponownego badania wydychanego powietrza ani pobrania krwi. Do akt postępowania administracyjnego załączono protokół przesłuchania R. K. w charakterze podejrzanego z dnia [...] r. W toku postępowania przygotowawczego [...] R. K. zaprzeczył jakoby prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości. Stwierdził, iż [...] r. wychodząc z domu około godziny [...] – [...] zabrał ze sobą pełną i zamkniętą fabrycznie butelkę ze środkiem uspokajającym [...] o pojemności [...] ml. Po kolizji, z uwagi na fakt, że był zdenerwowany i nie wiedział co zrobić wypił prawie całą buteleczkę lekarstwa. Nie zdawał sobie sprawy, że ten środek zawierał alkohol, później wyczytał, że preparat zawierał [...]% alkoholu. Nikt nie widział, jak zażywał preparat. Po chwili przyjechał patrol. Ponadto policjant wyjaśnił, że dzień wcześniej wypił około [...] ml piwa i od godziny [...] w dniu [...] r. do momentu kolizji nie spożywał żadnego alkoholu, a informacje podane w protokołach badań alkoholometrycznych zostały zmyślone przez przeprowadzających badania policjantów. O kolizji drogowej, wypiciu środka uspokajającego i pozostawieniu butelki po leku w swoim samochodzie powiadomił telefonicznie około godz. [...] – [...] swojego komendanta [...] A. K. Przesłuchany w charakterze świadka współuczestnik kolizji drogowej A. K. zeznał między innymi, że zaraz po kolizji kierujący [...] zaparkował na poboczu około [...]-[...] metrów przed [...] i opuścił pojazd wkrótce po zakończeniu manewru parkowania. A. K. obserwował go, ponieważ obawiał się, czy nie zechce uciec z miejsca kolizji. Na podstawie historii połączeń w telefonie komórkowym wskazał, że do ojca zadzwonił o godz. [...], a na numer [...] o godzinie [...]. Od kolizji do momentu nawiązania pierwszego połączenia telefonicznego minęły według niego [...]-[...] minuty. Gdy dzwonił, kierowca [...] stał obok. A. K. nie widział, aby [...] R. K. przed przyjazdem Policji wsiadał do [...]. Mógł jedynie otworzyć na chwilę drzwi w samochodzie i po coś sięgnąć do środka. Z pewnością nie siedział w aucie, gdyż wówczas poszkodowamy podbiegłby do niego, aby zapobiec ewentualnej ucieczce. A. K. zeznał, że patrol Policji przyjechał około [...]-[...] minut od zgłoszenia kolizji. Policjanci zaprosili obu kierowców do radiowozu, a następnie sprawdzali dokumenty i pytali o szczegóły zdarzenia. Funkcjonariusze przeprowadzili badanie obu kierowców na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Policjant zapytał R. K., co pił. W odpowiedzi usłyszał, że nocą zmarł mu tata i z tego powodu wypił [...] lub [...] piwa. Sprawca kolizji nie mówił, że zażywał leki. Według A. K. mógł wspomnieć, że dzień, czy dwa wcześniej zażywał [...], jednak nie mówił niczego na temat jakiegokolwiek środka uspokajającego. Policjant wypytywał R. K., co pił i w jakich ilościach, a następnie wpisywał coś do swoich dokumentów zawsze po tym, gdy uzyskał odpowiedź. A. K. widział wyraźnie, iż policjant czekał na odpowiedź badanego, po czym sporządzał zapiski. W związku - z tym jego zdaniem - znalazło się w nich to, co powiedział sprawca kolizji. A. K. w swoich zeznaniach stwierdził ponadto, że po pierwszym badaniu policjanci poprosili R. K. o dokumenty, ale on tłumaczył, że ma je w schowku w swoim samochodzie. Policjant nie pozwolił mu wysiąść z radiowozu i zapytał, gdzie dokładnie się znajdują. Uzyskał odpowiedź, że dokumenty są tam, gdzie mapy. Policjant udał się do samochodu sprawcy kolizji i po chwili wrócił z dokumentami. Policjanci, którzy w dniu [...]r. po otrzymaniu komunikatu udali się na miejsce kolizji drogowej na ul. [...] w [...] podali w trakcie przesłuchania, że oświadczenie kierowcy co do ilości, rodzaju oraz czasu spożycia alkoholu nie budziło żadnych wątpliwości. Według [...] P. B. gdyby badany po badaniu podał, że wypił alkohol już po kolizji to takie oświadczenie wzbudziłoby wątpliwość i powodowałoby, że badany zostałby niezwłocznie przewieziony na pobranie krwi w celu przeprowadzenia badań alkoholometrycznych. Takie oświadczenie spowodowałoby także rozpytanie świadków, czy po kolizji oddalił się on z miejsca kolizji, bądź czy miał możliwość wypicia alkoholu, albo cokolwiek pił. Zeznający policjant oświadczył, że treść protokołu z kolizji odpowiadała wyjaśnieniom badanego. Ponadto nie zdarza się, aby przy pozytywnych wynikach badany nie zapoznawał się z treścią protokołu. Gdyby badany twierdził, że zażywał lekarstwa zawierające alkohol, to adnotacja na ten temat zostałaby umieszczona w protokole. Z zeznań policjanta wynika, że po wykonaniu czynności na miejscu zdarzenia, w tym zdjęć i oględzin pojazdów, zwolniono kierowcę [...], a z kierowcą [...] policjanci pojechali do Komisariatu Policji [...] na ul. [...] celem przeprowadzenia badań alkoholometrycznych na urządzeniu stacjonarnym. Wyniki badań były pozytywne. Po badaniu alkomatem sporządzono protokół. Oświadczenie badanego nie zostało ponownie odebrane, tylko powielone z treści protokołu sporządzonego w radiowozie. A. C., przesłuchany w charakterze świadka, potwierdził relację P. B. Według A. C. przyczyną pozytywnego badania alkoholometrycznego było wypicie przez badanego [...] piw w dniu badania przed godz. [...] w nocy. Policjant zeznał także, że kierowca [...] podczas czynności w radiowozie nie mógł znaleźć w swoich dokumentach dowodu rejestracyjnego. Wskazał, że dokument ten może znajdować się w schowku w jego samochodzie. W związku z tym poszedł do [...] i zajrzał do schowka w desce rozdzielczej, w którym pośród dokumentów znajdował się dowód rejestracyjny samochodu. W schowku nie widział żadnej butelki. R. K. nie miał żadnych zastrzeżeń do prawidłowości przeprowadzonych badań. Zarówno po badaniach w radiowozie, jak i na urządzeniu stacjonarnym policjanci pytali go, czy żąda badania krwi, jednakże takiego żądania nie zgłaszał. Z zeznań A. C. wynika, że w pokoju sprawca kolizji opowiadał o śmierci ojca i wyjeździe do zakładu pogrzebowego w celu załatwienia formalności związanych z pochówkiem. W pewnej chwili zgłosił, że się źle czuje. A. C. zatelefonował do dyżurnego [...], aby przysłał do komendy karetkę pogotowia. Po około [...] minutach do pokoju nr [...] weszła załoga karetki, a R. K. osunął się z fotela na podłogę. Z protokołów przesłuchań członków załogi pogotowia ratunkowego wynika, że R. K. nie wyglądał na osobę wymagającą pomocy medycznej. Po wprowadzeniu do karetki stan pacjenta był inny od tego, który prezentował w pokoju komendy. W karetce już siedział, a po przybyciu pod izbę przyjęć szpitala powiedział, że ma sprawy pogrzebowe do załatwienia i oddalił się. Przesłuchani w postępowaniu przygotowawczym kolejni policjanci potwierdzili w protokołach zeznań wskazywane powyżej okoliczności zdarzenia w sprawie. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka policjant Komisariatu Policji [...] Z. M. zeznał, że przeprowadził w dniu kolizji o godz. [...] oględziny pojazdu R. K. z jego udziałem. W schowku na desce rozdzielczej ujawnił butelkę po jakimś specyfiku medycznym, która była umiejscowiona w taki sposób, że po otwarciu schowka była od razu widoczna. Butelka była prawie pusta, na dnie znajdowała się minimalna ilość płynu. Po wykonaniu oględzin udali się na ul. [...] do centrum medycznego [...], gdzie pobrano R. K. krew do przywiezionych z komisariatu pakietów. [...] Z. M. przekazał dyżurnemu notatkę służbową wraz ze znalezioną w samochodzie butelką i ampułkami z krwią. W dniu [...] r. została sporządzona opinia sądowo-lekarska do sprawy [...] przez biegłych Katedry i Zakładu [...] Akademii A. prof. dr. hab. n. med. K. B. oraz dr. n. med. B. P. – B.. Stwierdzono w niej m.in., iż preparat [...] zawiera [...]% alkoholu. Na podstawie zebranego w toku postępowania przygotowawczego materiału dowodowego biegli przeprowadzili rachunek prospektywny, przyjmując dwie wersje zdarzeń - uwzględniającą spożycie alkoholu, drugą uwzględniającą spożycie preparatu [...], zawierającego [...]% alkoholu etylowego (do obliczeń przyjęto objętość [...] ml). Według opinii rozkład uzyskanych wyników badań alkoholometrycznych przeprowadzonych w powietrzu wydechowym wskazuje na zachodzącą fazę eliminacji alkoholu z organizmu R. K., zatem zakończenie spożycia alkoholu mogło nastąpić najpóźniej [...] minut przed pierwszym badaniem alkoholometrycznym. Gdyby doszło do wypicia alkoholu bezpośrednio przed badaniami, wówczas uzyskane stężenia alkoholu byłyby wyraźnie rosnące. W przeprowadzonych badaniach uzyskano wartości malejące, co praktycznie wyklucza wersję spożycia alkoholu preparatu [...] bezpośrednio przed badaniami alkoholometrycznymi. Ponadto biegli przyjęli, że skoro poziom alkoholu w organizmie R. K. w chwili, gdy kierował on pojazdem w dniu [...] r. o godz. [...], był zbliżony do stężenia stwierdzonego o godz. [...], to ze znacznym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć można, że znajdował się on w tym czasie w stanie nietrzeźwości nieznacznego stopnia. Dodatkowo przesłuchany biegły z zakresu toksykologii i farmakologii prof. dr. hab. n. med. K. B. zeznał, iż w badanej sprawie żadnej różnicy zdań pomiędzy biegłymi nie było, a wnioski niniejszej opinii znalazły odzwierciedlenie we wspólnym stanowisku. Biegły potwierdził w toku przesłuchania wszystkie wnioski wynikające z opinii. Na wniosek R. K. do akt postępowania administracyjnego, załączono opinię sądowo - lekarską z [...] r., wykonaną na jego zlecenie w Zakładzie A. przez biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych, medycyny rodzinnej i szkolnej lek. med. P. Z. Biegły wydając opinię sądowo - lekarską wykorzystał dane dotyczące badanego z wywiadu (mężczyzna wzrostu około [...] cm o wadze około [...] kg z [...] leczoną od około [...] lat głównie preparatem [...], od około [...]-[...] lat leczący się w poradni [...] z uwagi na [...] ze stwierdzonym na usg [...], nie nadużywający alkoholu). W opinii stwierdzono, że przy założeniu, iż spożyto [...] x [...] ml [...]% piwa, tj. ok. [...] ml alkoholu praktycznie na czczo, to po [...] - [...] godzinach poziom alkoholu we krwi oscyluje w granicach [...]-[...] promila, przy czym podwyższone stężenie alkoholu spotyka się zwykle u osób z osłabionym jego metabolizmem, np. u osoby z nieprawidłową funkcją wątroby. Po następnej godzinie zaś spada o dalsze [...] - [...] promila. Określenie poziomu alkoholu po okresie przekraczającym [...] godzin od konsumpcji alkoholu ma charakter spekulacyjny, łączy się z ryzykiem błędnych obliczeń i nie może stanowić dowodu. Po spożyciu piwa [...] ml już po [...] godzinach nie ma możliwości wykrycia alkoholu we krwi alkometrem. Po spożyciu [...] ml [...]% alkoholu na czczo maksymalne stężenie alkoholu wynosi do ok. [...] promila. Pomiar stężenia alkoholu metodą alkometryczną w powietrzu wydychanym bezpośrednio po spożyciu alkoholu nie jest adekwatny do stężenia alkoholu we krwi ze względu na możliwość detekcji oparów alkoholu nie wchłoniętego. Stąd prognozowanie stężeń alkoholu w powietrzu wydychanym, zwłaszcza w pierwszej godzinie, wiąże się z ryzykiem istotnego błędu. Zdaniem biegłego, po [...] godzinach poziom alkoholu w wydychanym powietrzu najprawdopodobniej oscylowałby między [...] - [...] promila. Spożycie 1 piwa w dniu poprzednim nie ma wpływu na poziom alkoholu w godzinach porannych. Sporządzający opinię biegły wskazał, że poziom alkoholu w organizmie w dużej mierze zależy od osobniczych właściwości organizmu, przebytych przewlekłych schorzeń, zwłaszcza chorób wątroby, przyjmowanych leków, nadużywania w przeszłości alkoholu. Może być więc określony jedynie orientacyjnie. Spożyty na czczo alkohol wchłania się do krwi w krótkim czasie. Na wchłanianie alkoholu ma wpływ wypełnienie żołądka, czynność układu pokarmowego, stan zdrowia organizmu. U osób w stresie należy liczyć się z osłabieniem funkcji układu pokarmowego. Biegły zaznaczył, iż opinię sporządzono na podstawie informacji uzyskanych od zleceniodawcy ekspertyzy, przed zapoznaniem się z kompletnym materiałem dowodowym, aktami sprawy oraz dokumentacją medyczną leczenia choroby wątroby. W związku z tym charakter opinii jest jedynie orientacyjny. W odwołaniu od rozkazu Komendanta Policji nr [...] z [...] r. R. K. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez jego wadliwą wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem odwołującego się z ustalonego stanu faktycznego nie sposób wywieść jednoznacznie, że zawarte w tym przepisie przesłanki zwolnienia zaistniały w rzeczywistości i mogły mieć zastosowanie w tym przypadku. Ponadto w przekonaniu strony naruszono art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, ponieważ na podstawie zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego nie można było postawić mu zarzutu znajdowania się w stanie nietrzeźwości w dniu [...] r. R. K. podniósł również, iż do akt sprawy załączono opinie biegłych w zakresie oceny stanu jego zdrowia, które są sprzeczne, a sprawa nie trafiła jeszcze do sądu. W toku postępowania administracyjnego odrzucono jako dowód jedną z opinii (na korzyść policjanta) bez dokonania jej głębszej analizy i w ten sposób zdaniem skarżącego przekroczono zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego, naruszając art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponadto organ I instancji przekroczył zasadę uznania administracyjnego i zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie dotychczasowego przebiegu jego służby. Ponadto w przekonaniu R. K. doszło do rażącego naruszenia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez pozostawanie organu I instancji w bezczynności i nierozpatrzenie jego raportu o zwolnienie ze służby przez co doszło do nieuprawnionego zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 przed art. 41 ust. 3 cytowanej ustawy. Wobec z powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pismem z [...] r. R. K. zwrócił się do Komendanta Policji o wyjaśnienie bezczynności i rażącego naruszenia prawa przez Komendanta Policji w przedmiocie nie rozpatrzenia jego raportu z [...] r. o wystąpienie ze służby złożonego w kancelarii Komisariatu Policji [...] w [...]. Na potwierdzenie tego przedłożył dwie kopie raportu, jedną z adnotacją przyjęcia przez sekretariat oraz drugą z pisemnym przychyleniem się do raportu przez Komendanta [...]. W odpowiedzi na wyżej wskazane pismo poinformowano policjanta, że z zeznań Komendanta Policji [...] A. K. oraz sekretarki Komendanta Policji T. P. wynika, że raport R. K. o zwolnienie ze służby z [...]r., został wycofany przez niego tego samego dnia. Raport ten nie mógł zatem dotrzeć do Komendanta Policji, wobec czego nie wszczęto postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia [...] R. K. ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Badając przedmiotową sprawę organ odwoławczy przesłuchał w charakterze świadka T. P., świadka [...] A. K., świadka [...] M. D., świadka naczelnika Wydziału [...] P. L., świadka. A. G. – O., świadka [...] J. M.. W wyniku przesłuchań ustalono, że R. K. w dniu [...] r. zgłosił się do Komendanta Policji z zamiarem złożenia raportu o zwolnienie ze służby przełożonemu do spraw osobowych, tj. Komendantowi Policji. Raport taki został pozytywnie zaopiniowany przez bezpośredniego przełożonego [...] A. K. Jednak w trakcie rozmowy z przełożonym R. K. zrezygnował z zamiaru zwolnienia ze służby i odebrał raport z rąk przełożonego. Świadczy o tym fakt, iż dysponuje on dwoma egzemplarzami raportu. Na jednym z nich widnieje prezentata Komisariatu Policji [...] datą [...] r. i podpisem T. P., natomiast na drugim opinia [...] A. K., również opatrzona datą [...] r. Zeznania wyżej wymienionych poświadczają, że R. K. nie interesował się realizacją rzekomo złożonego raportu. Dopiero [...] r. złożył skargę na bezczynność Komendanta Policji w tej sprawie. W dniu [...] r. R. K. zapoznał się z materiałami zgromadzonymi w toku postępowania, co zostało stwierdzone protokołem zapoznania się z materiałami postępowania. W piśmie z dnia [...] r. R. K. stwierdził, że naruszono art. 10 § 1 w zw. z art. 81 i n. Kpa poprzez niepoinformowanie go na piśmie o fakcie wystąpienia do Związku A. o wyrażenie opinii, a tym samym w znacznym stopniu ograniczono jego uprawnienia do wystąpienia przed tym organem oraz osobistego przedstawienia wyjaśnień i argumentów przemawiających za zasadnością zarzutów, jakie przedstawił w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Policji nr [...] z [...]r. Ponadto R. K. podniósł, że w zbiegu obligatoryjnego i fakultatywnego zwolnienia ze służby w Policji organ zobowiązany jest do zastosowania zwolnienia obligatoryjnego. W toku dotychczasowego postępowania wyjaśniającego w żaden sposób nie zostało dowiedzione, że raport o zwolnieniu ze służby został skutecznie wycofany. Sporządzone na tę okoliczność notatki służbowe nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Jego zdaniem brak jest przesłanek faktycznych i prawnych do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, bowiem na obecnym etapie postępowania zarówno administracyjnego, jak i karnego nie wykazano, że w chwili kolizji znajdował się on pod wpływem alkoholu, a sprzeczne opinie lekarzy sądowych oraz nowe fakty w tym temacie wymagają analizy w trakcie postępowania sądowego. Uzasadniając rozstrzygniecie zawarte w rozkazie personalnym z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Policji wskazał, że w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu w wystarczający sposób dowiedziono oczywistości popełnienia przez [...] R. K. zarzucanego mu czynu. Ponad wszelką wątpliwość wykazano, że w dniu [...] r. kierował on w stanie nietrzeźwości samochodem marki [...] nr rej. [...] na ul. [...], doprowadzając do kolizji z samochodem marki [...] nr rej. [...]. Dowodami świadczącymi o tym są protokoły przesłuchań świadków : współuczestnika kolizji drogowej A. K. oraz [...] A. C. i [...] P. B., którzy dokonywali obsługi zdarzenia drogowego i za pomocą urządzenia do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu ustalili, iż znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Zasadniczy dowód w niniejszej sprawie stanowią wyniki badań R. K. na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, przeprowadzone na miejscu kolizji oraz w siedzibie jednostki Policji. Ponadto opinia sądowo - lekarska sporządzona przez biegłych Katedry i Zakładu [...] Akademii A. ugruntowuje pogląd, iż prowadząc pojazd w dniu [...] r. znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Organ odwoławczy wskazał, że Komendant Policji przy rozpatrywaniu sprawy poddał analizie opinię sądowo - lekarską lek. med. P. Z. i stwierdził, iż nie zawiera ona konkretnych i precyzyjnych ustaleń. Nie można zatem zaaprobować argumentów skarżącego, dotyczących naruszenia art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 78 § 1 i 80 Kpa, albowiem wskazany dowód został dopuszczony i poddany obiektywnej ocenie. W merytorycznych rozważaniach organ II instancji zwrócił uwagę, że przyjęta przez wymienionego linia obrony sprowadza się do kwestionowania faktu kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. W swoich wyjaśnieniach policjant stwierdził, że po kolizji drogowej, a przed przyjazdem patrolu Policji zażył preparat z zawartością alkoholu. Swój stan tłumaczył działaniem zażytego leku. Wyjaśnienia te organ ocenił jako niewiarygodne. Organ podkreślił, że w dniu [...] r. R. K. nie kwestionował wyników badań, mimo że - jak później podał - zażywał leki zawierające alkohol. Ponadto spożywając w nocy piwo w znacznych ilościach przed przewidywaną koniecznością jazdy samochodem mógł i powinien przewidzieć popełnienie przestępstwa i na to się godził. Przedstawioną przez niego wersję zdarzeń obala zgromadzony w postępowaniu obszerny materiał dowodowy, a w szczególności zeznania A. K. i opinia sądowo - lekarska z [...] r. W ocenie organu, na szczególne potępienie zasługuje fakt, iż wskazanego powyżej przestępstwa dopuścił się funkcjonariusz Policji - czyli osoba wykonująca zawód zaufania społecznego, zobowiązana do pilnego przestrzegania obowiązującego prawa. Nie ulega wątpliwości, że był on w pełni świadom konsekwencji prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, a mimo tego nie zrezygnował z kierowania pojazdem, narażając na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu. Postawa taka godzi w wizerunek Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego rozwiązanie stosunku służbowego z [...] R. K. leży w interesie służby i w interesie społecznym. Jego wyjaśnienia, wskazujące na zażycie leku bezpośrednio po kolizji, przed przyjazdem patrolu, są skrajnie niewiarygodne i stanowią konsekwencję przyjętej linii obrony. Skarżący stopniowo budował swoją wersję wydarzeń. Na miejscu zdarzenia nie zareagował, gdy policjanci pytali, skąd pochodzi wyczuwalny w radiowozie zapach alkoholu oraz gdy poddawano go badaniu na zawartość alkoholu na urządzeniu stacjonarnym. Kolejnym etapem konstruowania linii obrony było powiadomienie przełożonych w rozmowie telefonicznej, iż zażył środek uspokajający, a butelkę pozostawił w samochodzie. Oględziny wnętrza samochodu, w czasie których odnaleziono butelkę po preparacie [...], przeprowadzone zostały dopiero po godz. [...], podczas gdy przez cały czas R. K. dysponował kluczykami do pojazdu. Ponadto policjant z patrolu obsługującego zdarzenie [...] A. C. zeznał, iż zaglądał do schowka w samochodzie w celu odnalezienia dowodu rejestracyjnego pojazdu i nie widział tam żadnej butelki. Nadto R. K. składając wyjaśnienia podważające prawdziwość informacji uwiecznionych w protokołach użycia urządzeń do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, najwyraźniej pominął fakt, iż uprzednio nie miał zastrzeżeń do ich treści, co potwierdzał własnoręcznie składanymi podpisami. Zdaniem organu II instancji przesłuchania świadków w powyższym zakresie są spójne i świadczą o tym, iż R. K. nie mógł pomiędzy zaistnieniem kolizji a przyjazdem patrolu Policji zażyć środka uspokajającego z zawartością alkoholu. Odnosząc się do drugiej z obligatoryjnych przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, tj. braku możliwości pozostawienia policjanta w służbie organ uzasadnił, że charakter popełnionego przez R. K. czynu w pełni uzasadnia rozwiązanie stosunku służbowego. Status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością pilnego przestrzegania standardów praworządności. - Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w piśmie strony z dnia [...] r. organ wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 Kpa i 81 k.p.a. w dniu [...] r. R. K. został zapoznany z materiałami postępowania administracyjnego, w tym również z opinią Zarządu Wojewódzkiego Związku A. województwa [...]. Jest to dokument, którego uzyskanie jest niezbędne z uwagi na dyspozycję art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organ prowadzący postępowanie ma jedynie obowiązek powiadamiania strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin (art. 79 § 1 k.p.a.), Deklarowana przez R. K. gotowość do osobistego przedstawienia swoich argumentów nie obliguje prowadzącego postępowanie organu administracji do powiadamiania go o możliwości uczestnictwa w czynnościach podejmowanych przez związek zawodowy. Organ II instancji wskazał również, że przedstawiona przez R. K. wersja, jakoby miał on pozostawić raport o zwolnienie ze służby u Komendanta Policji w dniu [...]r., a przełożony nie nadał mu dalszego biegu jest niewiarygodna i nie może stanowić podstawy do uchylenia spornego rozkazu personalnego. Zdaniem organu II instancji zgromadzono dostateczny materiał dowodowy, który świadczy o popełnieniu przez niego czynu o znamionach przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego. Organ odwoławczy uznał natomiast, że należy skorygować datę zwolnienia, zaś w pozostałym zakresie utrzymać w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Policji jako zasadne i zgodne z obowiązującym prawem. R. K. zaskarżył rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] r. zarzucając mu: - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie, w szczególności: - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt. 8 UoP w zw. z art. 75 § 1 oraz 80 Kpa poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, zasady równorzędności dowodów, czego konsekwencją stało się przekroczenie granic uznania administracyjnego, pomimo tego, że w sprawie istniały inne dowody, które z dużym prawdopodobieństwem mogą świadczyć o braku oczywistości zarzucanego skarżącemu czynu, - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 Uop w zw. z art. 41 ust. 3 UoP poprzez wydanie przez organ I instancji rozkazu personalnego o zwolnieniu [...] R. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 8, w chwili gdy organ z mocy prawa obowiązany był do zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 3 UoP, po tym jak w dniu [...] r. złożył on raport o wystąpienie ze służby na swój wniosek, a tym samym pozostawanie organu I instancji w bezczynności do chwili obecnej. -naruszenie przez organ art. 41 ust. 3 UoP poprzez zaniechanie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie złożonego przez niego raportu z dnia [...] r. poprzez bezpodstawne wydaniu w dniu [...] r. rozkazu personalnego Nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - naruszenie art. 37 § 2 Kpa poprzez wydanie postanowienia z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy uznania za zasadne zażalenia R. K. na bezczynność Komendanta Policji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie raportu z dnia [...] r. - naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego organu I instancji, gdy okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem w całości zaskarżonego rozkazu i umorzeniem postępowania w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego, względnie zastosowania przez organ II instancji dyspozycji art. 138 § 2 Kpa, a tym samym zaniechaniu uchylenia rozkazu personalnego organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. - naruszenie przez organ II instancji art. 136 Kpa poprzez przekroczenie uprawnienia organu II instancji do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w wąskim zakresie, a tym samym również naruszenie przez organ art. 15 Kpa poprzez rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta oraz rozkazu personalnego Komendanta Policji z dnia [...] r. względnie stwierdzenie nieważności obu rozkazów personalnych. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu w postaci załączonych w skardze dokumentów, które potwierdzają słuszność i zasadność argumentacji prawnej skarżącego oraz zobowiązanie organu do dostarczenia wszelkiej posiadanej dokumentacji na bazie, której zostało wydany ostateczny rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu skargi R. K. wskazał, że zgodnie z obowiązującą w policji procedurą w dniu [...] r. w sekretariacie Komisariatu Policji [...] złożył pisemny raport o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] roku. Raport został przyjęty przez sekretarkę Komisariatu Policji [...] Panią T. P., co potwierdza pieczęć wpływowa i podpis T. P. złożony na raporcie. Fakt ten potwierdza również egzemplarz raportu z osobistą dekretacją Komendanta Policji z pozytywną opinią (dekretacją) w sprawie zwolnienia [...] R. K. ze służby w Policji z dniem [...] r. Dowód stanowią [...] kopie raportów z dnia [...] r. załączone do skargi. Skarżący podał, że w dniu [...] r. wystosował do Komendanta Policji - dalej jako "[...] w [...]" pisemne zażalenie na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie nie rozpatrzenia jego raportu z dnia [...] r. W dniu [...] r. KP udzielił pisemnej odpowiedzi, z której treści wynikało, że argumenty podnoszone przez R. K. w zażaleniu nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa oraz, że raport R. K. z dnia [...] r. nie został rozpatrzony przez Komendanta Policji z uwagi na fakt, że taki dokument do organu w ogóle nie dotarł, został przez niego wycofany. Zdaniem skarżącego, w toku postępowania administracyjnego toczącego się przed Komendantem Policji mającego na celu wyjaśnienie okoliczności faktycznych w jakich doszło do złożenia raportu z dnia [...] r. nie ustalono w sposób przekonywujący i co ważne wiarygodny, że do takiego wycofania w ogóle doszło. Organ swoje stanowisko oparł wyłącznie o treść oświadczeń złożonych przez [...] A. K. - Komendanta oraz T. P. - sekretarki KP. Skarżący podniósł, że świadkowie w ww. sprawie byli przesłuchiwani w różnych terminach, a za niedopuszczalne uważa się wyznaczanie różnych terminów przesłuchania świadków, którym w ten sposób daje się realną możliwość wzajemnego kontaktu i uzgodnienia składanych przez siebie zeznań. Fakt, że przesłuchania świadków wymienionych w piśmie z dnia [...] r. zakończyły się w dniu [...] r., zaś świadek [...] P. L. nie został w ogóle dotychczas przesłuchany stanowi oczywiste naruszenie uprawnień strony wypływających wprost z art. 10 § 1 Kpa oraz rażące naruszeniu art. 77 § 1 kpa. Skarżący podniósł dalej, że nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ nie czekając ani jednego dnia wydał postanowienie o odmowie uznania zażalenia na bezczynność za zasadne, nie wyznaczył żadnego terminu na zapoznanie się z materiałem, jego analizę i wyrażenia swoich zastrzeżeń, czym w sposób rażący naruszył obowiązek prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób wyrażony w art. 8 Kpa, co niewątpliwie miało istotny wpływ na ostateczny wynik postępowania toczącego się przed organem odwoławczym. Skarżący podkreślił, że powoływany art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie pozostawia organowi administracji publicznej uznania administracyjnego i dowolności w postępowaniu po otrzymaniu przez zainteresowanego stosownego raportu o wystąpienie ze służby w Policji . W ocenie skarżącego gdyby przebieg zdarzeń podawanych przez ww. świadków był prawdziwy w stosownych dokumentach obiegu dokumentacji służbowej odnotowany by tak istotny fakt, jak wycofanie przez R. K. raportu o zwolnieniu ze służby. W wypadku braku innych dowodów, w postaci dokumentacji obiegu pism, dziennika korespondencji wchodzącej i wychodzącej uznać należy, że organ nie przedstawił dowodu na obronę swojej bezczynności w przedmiocie wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 UoP. Skarżący wskazał także, że o naruszeniu art. 41 ust. 2 pkt 8 UoP mowa jest zawsze wtedy, gdy oczywistość popełnienia przestępstwa przez policjanta i zwolnienie go ze służby w Policji jest wynikiem analizy zgromadzonego i ocenionego wyłącznie przez organ materiału dowodowego w sprawie, z jednoczesnym pominięciem lub oddaleniem innych wniosków dowodowych przemawiających na korzyść policjanta. Ocena taka w tej sytuacji, nawet gdyby mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów - przy występowaniu choćby nawet najmniejszych wątpliwości co do popełnionego przez policjanta czynu przestępczego, zwłaszcza, gdy od samego początku przeczy on jego popełnieniu (nie przyznaje się do niego) - jest wadliwą. W konsekwencji rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 wydany został z naruszeniem prawa i z przekroczeniem zasady uznania administracyjnego. Wadliwość ta polega na dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady równorzędności dowodów. Skarżący podkreślił, że organ nie mógł sam dokonywać oceny miarodajności każdej z opinii biegłego, tym bardziej, że nie posiadał do tego wiadomości specjalnej. Przyjmując zatem stanowisko, że organ miał wątpliwości, co do przydatności, miarodajności, czy też prawidłowości opinii sądowo - lekarskiej sporządzonej przez Zakład A. - powinien zwrócić się w trybie art. 84 § 1 Kpa o przeprowadzenie dowodu w postaci opinii z niezależnego instytutu naukowego, względnie wstrzymać się z decyzją o zwolnieniu funkcjonariusza policji, do czasu uzyskania pewnego dowodu w sprawie, być może, który pojawiłby się w trakcie toczącego się obecnie postępowania karnego. Dowodu takiego jednak na chwilę obecną nie ma, zaś opinia prywatna nie traci wiarygodności, zaś sprzeczne wnioski końcowe tej opinii, w stosunku do opinii sporządzonej z urzędu przez Zakład [...] Akademii A. nie pozwalały na uznanie, że zarzuty stawiane pod adresem R. K. są udowodnione. Według skarżącego wyniki badań z dnia [...] r. potwierdzają istnienie jego schorzenia oraz potwierdzają prawidłowość i zasadność wniosków końcowych zawartych w opinii prywatnej. Skarżący zwrócił również uwagę, że zaskarżony rozkaz, pomimo, że wydany był w dniu [...] r. to wysłany został dopiero w dniu [...] r., zaś doręczono go skarżącemu dopiero w dniu [...] r. już po tym, jak doręczył organowi orzeczenie komisji lekarskiej MSWiA w [...] o jego całkowitej niezdolności do służby. Zdaniem skarżącego, decyzję w jego sprawie podjęto z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 10 § 1 Kpa nie czekając na upływ terminu, o którym mowa w jego piśmie z dnia [...] r. Organ odwoławczy wydając ten rozkaz przed upływem terminu administracyjnego do składania przez stronę ewentualnych wniosków dowodowych naruszył procedurę administracyjną, albowiem w ocenie skarżącego miał on pełne prawo do składania wniosków, a organ przed wydaniem decyzji ostatecznej winien się do nich odnieść w sposób przewidziany w przepisach. Formy tej na pewno nie spełnia treść pisma organu z dnia [...] r. Oczywistym staje się, że organ pouczając skarżącego w dniu [...] roku o możliwości zajęcia stanowiska, co do treści dokumentów, które nadesłał do niego w załączeniu skracając w późniejszym czasie termin prekluzyjny do zakończenia postępowania w sprawie, bez uprzedniego powiadomienia skarżącego o tym fakcie, rażąco naruszył zasadę .czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Tym bardziej, że zainteresowany zachował termin, o którym mowa w piśmie i złożył w sprawie stosowne wnioski w dniu [...] r., czyli na [...] dni przed terminem wyznaczonym przez organ odwoławczy - jako termin, w którym ostatecznie zamierza on wydać decyzję administracyjną kończącą postępowania administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "Ppsa", w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W oparciu o art. 134 § 1 Ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego pod kątem jego zgodności z prawem procesowym, jak i materialnym doprowadziła Sąd do uznania, że rozkaz ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego, wobec czego skarga R. K. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, z szeregu podnoszonych przez skarżącego w toku postepowania sądowoadministracyjnego zarzutów w sprawie zwolnienia go ze służby wyłaniają się dwa podstawowe zarzuty. Jest to sprawa raportu z dna [...] r. o wystąpieniu R. K. ze służby, który według skarżącego został skutecznie przez niego złożony do Komendanta Policji i w wyniku zaniedbań organu nie rozpoznany, co stanowi naruszenie przez organ art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez zaniechanie zwolnienia go ze służby w Policji na jego wniosek. Drugim podstawowym zarzutem skarżącego jest brak jest przesłanek faktycznych i prawnych do zastosowania względem niego podstawy zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że materialnoprawną podstawę rozkazów personalnych wydanych w przedmiotowej sprawie stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Przepis ten pozostawia uznaniu organu zwolnienie policjanta ze służby z Policji w przypadku kumulatywnego wystąpienia przesłanek w nim określonych. Tak więc Sąd kontrolując legalność zaskarżonego aktu administracyjnego zobligowany był zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Kwestia spornego raportu skarżącego z dnia [...] r. o wystąpieniu ze służby i związanych z nią zarzutów skarżącego została rozstrzygnięta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn.. akt [...] oddalającym skargę R. K. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie nierozpatrzenia ww. raportu. Sąd w wyroku tym rozważył wszystkie okoliczności dotyczące złożenia przedmiotowego raportu we właściwej jednostce, na które skarżący wskazuje również w niniejszej sprawie i w konsekwencji uznał, że skarżący, choć przyszedł do Komendanta między innymi z zamiarem złożenia raportu, to jednak ostatecznie tego raportu nie złożył, a zatem organ nie miał obowiązku podjęcia działań związanych ze zwolnieniem R. K. na jego wniosek. Niezależnie od powyższego, zwrócić należy uwagę, że w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] r. podczas gdy raport o zwolnienie, według twierdzeń skarżącego, miał być złożony [...] r., czyli już po popełnieniu przez niego zarzucanego mu czynu. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że złożenie przez policjanta raportu o zwolnienie ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do zwolnienia tegoż policjanta w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy i takie postępowanie zostało wszczęte, nie daje pierwszeństwa zwolnienia na wniosek policjanta (por. wyrok NSA z dnia [...] r., sygn.. akt [...]; wyrok WSA z dnia [...] r. sygn. akt [...]). Z powyższych względów błędne jest więc stanowisko skarżącego, że pierwszeństwo przed trybem fakultatywnym z art. 41 ust. 2 pkt 8 powinien mieć tryb zwolnienia na żądanie policjanta, nawet gdyby ten ostatni tryb zwolnienia ze służby w Policji został skutecznie uruchomiony poprzez złożenie raportu. W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny w sprawie zwolnienia skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie budzi żadnych wątpliwości. Materiał dowodowy został oceniony przez organy rozstrzygające zgodnie z zasadami prawidłowej oceny dowodów, co wynika z uzasadnień orzeczeń o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, wyjaśnione również zostało w sposób przekonywujący z jakich powodów niemożliwe jest dalsze pozostawienie skarżącego w służbie. Bezsporne jest, że skarżący w dniu [...] r. o godz. [...] uczestniczył w kolizji samochodowej. Przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji standardowe badania uczestników kolizji na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu wykazały, że R. K. znajduje się w stanie nietrzeźwości. Został sporządzony protokół ze zdarzenia i podejmowanych na miejscu wypadku czynności, w tym oględzin samochodów. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie zakwestionował protokołu, w szczególności nie zanegował okazanych mu wyników pomiaru alkoholu i nie zażądał pobrania krwi. Nie poinformował też policjantów o spożyciu tuż po kolizji jakiegokolwiek środka uspokajającego. Natomiast z wyjaśnień skarżącego złożonych do protokołu z dnia [...] r. wynika, że przyznał się do spożycia w tym dniu alkoholu w postaci [...] piw. O poj. [...] l. Skarżący nie kwestionował również wyników badań alkoholometrycznych wykonanych na urządzeniu stacjonarnym w komisariacie Policji [...]. Kwestia zażycia przez R. K. preparatu [...] o zawartości [...] % alkoholu tuż po kolizji a przed przyjazdem patrolu Policji została podniesiona przez skarżącego po upływie znacznego okresu czasu od wypadku. Takiej wersji zdarzeń w żaden sposób nie potwierdziły zeznania policjantów z patrolu Policji ani uczestnika kolizji. Późniejsze zaprzeczanie przez skarżącego faktu pozostawania w stanie nietrzeźwości w momencie kolizji, w świetle wskazanego powyżej materiału dowodowego oraz w zaistniałych okolicznościach, nie jest wiarygodne, co trafnie ocenił w uzasadnieniu rozkazu organ II instancji. Podkreślić należy, że znajdująca się w aktach administracyjnych opinia sądowo-lekarska z dnia [...] r. sporządzona przez biegłych z zakresu toksykologii i farmakologii z Katedry i Zakładu [...] Akademii A., w której biegli po przeprowadzeniu rachunku prospektywnego wykluczyli możliwość spożycia alkoholu przez policjanta po kolizji. Do akt administracyjnych została włączona również opinia sądowo-lekarska z dnia [...] r. sporządzona na zlecenie skarżącego w Zakładzie A. przez biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych, medycyny rodzinnej i szkolnej. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że powyższa opinia została pominięta jako dowód w sprawie przez organ I instancji, albowiem organ dopuścił ten dokument jako dowód w sprawie z tym, że odmówił mocy dowodowej z uwagi na orientacyjny charakter opinii. Zdaniem Sądu, ocena przedmiotowego dowodu została dokonana z zachowaniem zasad swobodnej oceny materiału dowodowego i nie naruszono w tym zakresie przepisów procedury, o których mowa w odwołaniu i w skardze. Sąd podziela stanowisko organów, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie przesądza, że skarżący w dniu [...] r. kierując samochodem znajdował się w stanie nietrzeźwości doprowadzając do kolizji drogowej. W konsekwencji powyższego przyjąć należało, iż organy orzekające w sprawie trafnie uznały, że została udowodniona oczywistość popełnienia przez [...] R. K. czynu o znamionach przestępstwa. Należy również zauważyć, że w stosunku do skarżącego został sformułowany akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 kodeksu karnego, a sprawa została przekazana właściwemu sądowi rejonowemu. Nie ulega wątpliwości Sądu, że w sprawie została również wykazana druga przesłanka warunkująca możliwość zwolnienia policjanta ze służby. Organ I instancji w sposób przekonywujący uzasadnił niemożność pozostawienia skarżącego w służbie w Policji odwołując się do art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także do art. 27 ust. 1 zawierającego tekst ślubowania, które składa policjant przed podjęciem służby. Organ słusznie wskazał, że szczególna rola społeczna Policji, jej zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny i zachowania zasad etyki zawodowej, a także bezwzględnego przestrzegania norm prawa i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Należy zgodzić się z organami Policji, że oczywisty fakt popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, spowodował utratę przez skarżącego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie z uwagi na szczególny charakter zawodu policjanta ukierunkowany na ochronę bezpieczeństwa ludzi i utrzymania porządku publicznego. Sąd stwierdził, że wymagania formalne warunkujące zwolnienie policjanta ze służby w trybie art.41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, również zostały w sprawie spełnione. Organ I instancji przed podjęciem decyzji z dnia [...] r. zgodnie z art. 43 ust.3 tej ustawy, zasięgnął opinii Zarządu Wojewódzkiego Związku A. województwa [...]. Organizacja związkowa wyraziła zgodę na zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji. Druga opinia o tej samej treści została wydana na wniosek organu II instancji w dniu [...] r. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 81 Kpa oraz art. 79 § 1 Kpa. Wyjaśnić należy, że dla skutecznego postawienia organowi zarzutu naruszenia art. 10 Kpa konieczne jest wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący był zawiadamiany o miejscu i terminach przesłuchań świadków w przedmiotowej sprawie. Natomiast w dniu [...] r. zapoznał się ze wszystkimi materiałami postępowania, w tym z opinią przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Związku A. województwa [...]. Czynność ta została stwierdzona podpisem skarżącego w protokole zapoznania z aktami postępowania administracyjnego, z którego wynika, iż skarżący został pouczony o treści art. 10 § 1 Kpa. Do protokołu skarżący oświadczył, że nie będzie składał oświadczeń co do materiału dowodowego sprawy. Organ administracji nie miał ustawowego obowiązku powiadomienia skarżącego o wystąpieniu do ww. instytucji o opinię w sprawie zwolnienia skarżącego. Słuszne jest stanowisko organu II instancji, iż na podstawie art. 79 § 1 Kpa organ ma obowiązek powiadamiania strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z e świadków, biegłych lub oględzin. Sąd stwierdził, że w piśmie z dnia [...] r. Komendant Policji zakreślił skarżącemu trzydniowy termin od daty otrzymania pisma na wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów przesyłając jednocześnie skarżącemu kopie żądanych materiałów. Poinformował także stronę , że postępowanie zostanie zakończone do dnia [...] r., nie zaś - jak twierdzi skarżący - w dniu [...] r. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył w dniu [...] r. jedynie wniosek o wyznaczenie 30 dniowego terminu do ostatecznego ustosunkowania się przez niego do opinii Zarządu Wojewódzkiego Związku A. województwa [...] po umożliwieniu mu osobistego udziału w procesie opiniowania. Organ nie miał obowiązku uwzględnienia ww. wniosku. Zwrócić należy również uwagę, że zaskarżony akt został wydany po upływie jednego miesiąca od daty zapoznania się przez stronę z aktami sprawy, tak więc w tym okresie skarżący faktycznie miał możliwość podejmowania czynności procesowych w tej sprawie, a jak wynika z akt z możliwości tej nie skorzystał. Mając powyższe na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.