II SA/Sz 59/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] r. , nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. M.G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 tekst jedn. z późn.zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) orzekł o utracie przez M.G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, że po raz drugi strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić dopiero po upływie 180 dni, od dnia niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy – w wyniku ponownej rejestracji. Odwołanie od tej decyzji złożył M.G., który podał, że nie otrzymał zawiadomienia od Powiatowego Urzędu Pracy i w związku z tym nie wiedział o wyznaczeniu nowego terminu. Przyszedł na wskazany wcześniej termin [...] r. i wówczas dowiedział się, że został wyrejestrowany. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że M.G. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...] r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu rejestracji, podpisał oświadczenie, że został pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy oraz o konsekwencjach niestawiennictwa. W dniu [...] r. organ I instancji wyznaczył stronie termin obowiązkowego zgłoszenia się do urzędu pracy, na dzień [...] r. W dniu [...] r. do urzędu pracy wpłynęło zaświadczenie z dnia [...] r. wystawione w Samodzielnym Publicznym Specjalistycznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej [...]. W powyższym zaświadczeniu potwierdzono pobyt M.G. w ww. placówce medycznej, od dnia [...] r. oraz wskazano datę planowanego wypisu tj. w dniu [...] r. W dniu [...] r. organ I instancji, w przeprowadzonej rozmowie telefonicznej ustalił, iż odwołujący został wypisany ze szpitala w dniu [...] r. W związku z ww. informacją, pismem z dnia [...] r., organ I instancji wezwał stronę do zgłoszenia się do urzędu pracy w dniu [...] r. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz aktywacji zawodowej po pobycie w szpitalu. Organ zawarł jednocześnie w ww. wezwaniu adnotację, iż termin stawiennictwa w dniu [...] r., został anulowany. Przesyłka polecona, zawierająca przedmiotowe wezwanie, została skierowana na podany przez stronę w dniu rejestracji w PUP adres do doręczeń korespondencji urzędowej. Przesyłka ta, z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi, została dwukrotnie (w dniu [...] r. i w dniu [...] r.) awizowana tj. pozostawiona w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie czternastu dni od daty pierwszego zawiadomienia. Organ I instancji uznał, że przesyłka została doręczona stronie zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. z dniem [...] r. Wobec nie stawienia się w wyznaczonym dniu tj. [...] r. w Powiatowym Urzędzie Pracy organ I instancji pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu odwoławczego organ wyznaczając odwołującemu się nowy termin dokonał jednocześnie anulowania wcześniej wyznaczonego terminu do stawiennictwa w PUP dokonał tego skutecznie poprzez - tzw. doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. Zdaniem organu II instancji doręczenia unormowane w tym przepisie, zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Dopuszcza bowiem powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo do adresata nie dotarło. Wojewoda uznał, że w przedmiotowej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie organu I instancji z dnia [...] r. została doręczona i nie ma znaczenia, że strona nie zapoznała się z treścią ww. wezwania. Wskazane przez stronę w odwołaniu okoliczności niestawiennictwa nie mogą być uwzględnione. Zdaniem organu II instancji strona miała możliwość odbioru skierowanej do niej przesyłki. Pierwsze zawiadomienie (awizo) o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, doręczyciel pozostawił w dniu [...] r. Strona została zaś wypisana ze szpitala znacznie wcześniej tj. w dniu [...] r. Nie można zatem uznać, że strona nie miała żadnego wpływu na przyczynę swojej nieobecności w urzędzie pracy w dniu [...] r. Zaniedbanie zaś obowiązku stawiennictwa w urzędzie pracy z przyczyn, które nie mogą być zakwalifikowane do uzasadnionych, obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia osoby bezrobotnej, statusu bezrobotnego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł M.G. W skardze podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu, a ponadto dodał, że nie dostał żadnego powiadomienia z PUP, gdyż skrzynki na listy są "rozwalone", a Urząd Pocztowy na to nie reaguje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Jak wynika z zebranego przez organ materiału dowodowego Powiatowy Urząd Pracy (w skrócie PUP) wskazał skarżącemu na dzień [...] r. termin obowiązkowego stawiennictwa w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W okresie od [...] r. strona przebywała w Szpitalu o czym organ został poinformowany stosownym zaświadczeniem, nadto okoliczność ta była kilkakrotnie potwierdzona w rozmowie telefonicznej przez pracownika PUP. Podczas rejestracji w Urzędzie skarżący podpisał oświadczenie o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz o konsekwencjach niestawiennictwa, a nadto o konieczności informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej podanych przez skarżącego oraz do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, w przypadku niespełnienia warunków wymienionych w ustawie. Ze swej strony skarżący wypełnił nałożone nań obowiązki. Poinformował organ o pobycie w szpitalu i był gotowy do podjęcia pracy w wyznaczonym na dzień [...]. terminie (nie miał bowiem zwolnienia lekarskiego po szpitalnego). Ocenie Sądu podlega skuteczność doręczenia przez PUP wezwania z dnia [...]., w którym organ wyznaczył nowy termin do zgłoszenia się ([...] r.) i anulowano termin wyznaczony na [...] r. Zgodnie z art. 44 K.p.a. organ przyjął, iż wezwanie skarżącemu zostało dokonane przez tzw. doręczenie zastępcze. Doręczenie zastępcze zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. W ocenie Sądu należy każdą sprawę ocenić indywidualnie by móc przyjąć, że skuteczne jest doręczenie zawiadomienia w trybie art. 44 K.p.a. Jak już wcześniej zostało wspomniane nałożone na skarżącego obowiązki starał się wypełniać zatem należy przyjąć, iż miał też prawo oczekiwać, że ze swojej strony organ będzie postępował zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a. Zmiana terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 tekst jedn. z późn.zm.) jest możliwa przez urząd, ale o wyznaczeniu nowego terminu bezrobotny musi zostać faktycznie powiadomiony. Nie zastosowanie się do zaleceń, o których mowa w art. 33 ust. 3 rodzi bowiem wobec niego konsekwencje przewidziane w ust. 4 tego artykułu. Przechodząc do zastosowania powyższych rozważań na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że zmiana terminu do zgłoszenia się przez skarżącego na termin wcześniejszy niż miał wyznaczony w sytuacji, gdy przez okres [...]tygodni przebywał on w szpitalu, w ocenie Sądu, nakłada na organ obowiązek dochowania szczególnej staranności przy doręczeniu pisma i dokonania wszechstronnej analizy czy doręczenie zastępcze przesyłki można przyjąć za skuteczne o poinformowaniu o jego treści. Organ powinien rozważyć jakie będzie zachowanie skarżącego w dniu pierwotnie wyznaczonego terminu [...] r. Nie stawienie się w tym dniu oznaczałoby, że skarżący nie wypełnia nałożonych na niego obowiązków stawiennictwa, natomiast zastosowanie się do wezwania oznaczałoby, że strona stosuje się do obowiązujących przepisów. Na uwagę zasługuje fakt, że decyzja organu została wydana [...] dni wcześniej niż pierwotnie wyznaczony termin do zgłoszenia ([...] r.) zatem nic nie stało na przeszkodzie aby organ wstrzymał się z wydaniem decyzji do [...] r. i dokonał właściwej analizy doręczenia wezwania pod kątem możliwości dowiedzenia się przez stronę o nowym terminie. W razie wątpliwości sprawę należało rozstrzygnąć na korzyść strony, jeżeli nie stał temu na przeszkodzie ważny interes społeczny. Tylko takie postępowanie może pogłębić zaufanie obywatela do organów państwa. (por. wyrok WSA w Warszawie z 3.02.2012 r. VI SA/Wa 2096/11). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali czy skarżący skutecznie został zawiadomiony o wyznaczeniu nowego terminu i anulowaniu poprzedniego, o ile tak to dlaczego na termin się nie stawił w przeciwnym razie tj. braku wiedzy o nowym terminie nie było podstaw do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.