II SA/Sz 593/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 12 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na Komendanta Policji w przedmiocie uposażenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 17 czerwca 2008 r. wpłynęła do Sądu skarga aspiranta sztabowego M. J. pełniącego funkcję Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji II Komisariatu Policji w K. wskazującego, że skarga dotyczy Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz dotyczy dwóch kwestii: nadgodzin z tytułu braku przerw oraz "zapłaty za pracę na trzech etatach". Jednocześnie skarżący wniósł o "zapłatę za moją pracę na stanowisku zastępcy dyżurnego oraz pomocnika na Stanowisku Kierownika Sekcji Prewencji KP II i KP I w K. z wyrównaniem od 20 kwietnia 2006 r. do dnia 27 listopada 2007 r. zgodnie z przepisami o uposażeniu". W dalszej części swojego stanowiska skarżący przytoczył stan sprawy. Skarżący podniósł, że w dniu 22 października 2007 r. złożył do Komendanta Miejskiego Policji w K. raport o udzielenie dni wolnych za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. Nr 43, poz. 277), wynikający z § 9 ust. 1 i § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), a także z § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz. U. Nr 148 poz. 973) wywodząc, że wobec faktu samodzielnego pełnienia służby nie wykorzystał przysługujących mu, na podstawie przytoczonych przepisów, przerw w pracy. W odpowiedzi Komendant Miejski Policji w K. w piśmie z dnia 20 listopada 2007 r. Nr [...] uznał roszczenie skarżącego dotyczące przyznania nadgodzin stosownie do § 9 ust. 1 powołanego rozp. MSWiA z dnia 18 października 2001 r., nie uznając roszczenia w pozostałym zakresie. jak wynika z uzasadnienia skarżący nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i od tego czasu datuje się wymiana korespondencji między skarżącym, a Komendantem Wojewódzkim Policji w S., który podtrzymał w całości stanowisko wyrażone przez Komendanta Miejskiego Policji w K. Następnie skarżący wskazał, odnosząc się do kolejnej kwestii skargi, że w dniu 27 listopada 2007 r. sporządził skargę skierowaną do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. podnosząc, że Komendant Miejski Policji w K. przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków czym działał na szkodę skarżącego, poprzez wyznaczenie go do pełnienia służby w obsadzie jednoosobowej jako dyżurnego jednostki Policji w Komisariacie Policji I i II w K. od 20 kwietnia 2006 r, do 27 listopada 2007 r., gdzie w rzeczywistości obsada powinna składać się z trzech osób: dyżurnego, zastępcy oraz pomocnika", co wiązało się w ocenie skarżącego z wykonywaniem pracy na trzech etatach, a otrzymywaniem wynagrodzenia za jeden etat. Następnie wystąpiła wymiana korespondencji między skarżącym, a Komendantem Wojewódzkim Policji w S., który odmówił racji argumentacji skarżącego W tej sytuacji skarżący skierował "skargę" z dnia 28 marca 2008r. do Komendanta Głównego Policji w W., wskazując na dwie przedmiotowe kwestie: nadgodzin z tytułu braku przerw oraz zapłaty za pracę na trzech etatach. Komendant Główny Policji odpowiadając pismem z dnia 30 kwietnia 2008 r. Ldz. [...] wskazał, że analiza dokumentacji w niniejszej sprawie nie dała podstaw do zakwestionowania stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Wobec tak sformułowanej skargi zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2008 r. Sąd pouczył skarżącego o treści art. 3 oraz art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", a ponadto zobowiązał do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu (daty, numeru), a także oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe pouczenie oraz wezwanie została doręczono skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2008 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru (k. 30). W odpowiedzi na powyższe pismem procesowym z dnia 1 września 2008 r. zatytułowanym "skarga, uzupełnienie skargi z dnia 14.06.2008" M. J. wskazał, że organem którego dotyczy skarga jest Komenda Wojewódzka Policji w S., a przedmiotem skargi są nadgodziny z tytułu braku przerw oraz zapłata za pracę na stanowisku zastępcy dyżurnego oraz pomocnika na Stanowisku Kierowania Sekcji Prewencji KP II i KP I w K. z wyrównaniem od 20 kwietnia 2006 r. do dnia 27 listopada 2007 r. zgodnie z przepisami o uposażeniu. Ponadto we wskazanym piśmie skarżący przytoczył naruszone, w jego ocenie, przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w świetle stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktryny, brakami formalnymi skargi są braki o których mowa w art. 46 – 47 oraz art. 57 ustawy P.p.s.a. Stosownie do treści art. 57 § 1 w/w ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący został zarządzeniem Sądu wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego m.in. na wskazaniu zaskarżonego aktu, którego dotyczy skarga. Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2008 r. Wobec tego siedmiodniowy, ustawowy termin do wykonania zobowiązania Sądu upłynął w dniu 2 września 2008 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy. Skarżący jednakże w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi. W tej sytuacji należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.