II SA/Sz 600/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy R. S., pismami z dnia 18 kwietnia 2016 r. oraz z dnia 17 maja 2016 r., zatytułowanymi "odwołanie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r., nr [...] w sprawie częściowego umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których wysokość ustalona została decyzją nr [...], z dnia [...] r., w wysokości [...] zł, tj. 1% od łącznej kwoty wypłaconych świadczeń podlegających zwrotowi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarga R. S. (pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r.) zostało wniesione do sądu za pośrednictwem organu I instancji w dniu 18 kwietnia 2016 r. Organ I instancji przekazał ww. skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 29 kwietnia 2016 r., co wynika z pieczęci znajdującej się na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma przez organ II instancji (k- 10 akt sądowych). Natomiast pismo skarżącego z dnia 17 maja 2016 r., stanowiące w istocie powtórzenie pisma z dnia 18 kwietnia 2016 r., wpłynęło do Kolegium w dniu 20 maja 2016 r. W dniu 1 sierpnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m. in. ustanowienie radcy prawnego. Jednakże, stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym, stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ww. ustawy skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu. Wynikająca z art. 54 § 1 ww. ustawy zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, który wydał skarżoną decyzję, skutkuje tym, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten (lub organ) powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony został pogląd, że termin do wniesienia środka odwoławczego jest zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie sama strona wniosła ten środek do organu, który wydał zaskarżony akt, ale także, gdy uczynił to sąd, do którego strona błędnie skierowała skargę. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub też inny organ, w tym przypadku przez Burmistrza, na adres właściwego organu administracji publicznej, czyli tego, który wydał zaskarżone orzeczenie (por.: postanowienie NSA z 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/10, LEX nr 663561). Jak wynika z akt sprawy, skarżący otrzymał decyzję SKO z dnia [...] r. - w dniu 25 marca 2016 r. Tak więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem SKO , przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a., upływał w dniu 25 kwietnia 2016 r.(poniedziałek). Skarżący wniósł wprawdzie skargę w dniu 18 kwietnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), jednakże uczynił to z uchybieniem zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, gdyż złożył skargę w organie I instancji. Pismo z 18 kwietnia 2016 r. zostało przekazane przez Burmistrza do właściwego organu (SKO) dopiero w dniu 29 kwietnia 2016 r. i właśnie ta data stanowi datę wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W świetle zaistniałych okoliczności sąd stwierdził, że skarga R. S. została wniesiona do WSA z uchybieniem ustawowego terminu, a zatem jest niedopuszczalna. Wskazane wyżej uchybienie skutkuje odrzuceniem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.