II SA/Sz 603/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na czynność Starosty M. w przedmiocie zawarcia umowy o organizacje stażu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na odmowę Starosty M. organizacji stażu na stanowisko asystenta fotografa dla osoby bezrobotnej J.R. ze względu na jej niezgodność z obowiązującymi przepisami prawa oraz niezgodność podanych przyczyn ze stanem faktycznym. A przede wszystkim wydanie negatywnej decyzji na skutek subiektywnej oceny Starosty, nie znajdującej podstaw w obowiązujących przepisach. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] r. złożył wniosek o zawarcie umowy o zorganizowanie stażu dla osób bezrobotnych. W dniu [...] r. otrzymał informację od Starosty Powiatu M., że wniosek został rozpatrzony negatywnie bez poddania przyczyny. W dniu [...] r. zwrócił się do Starosty z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu [...]r. został poinformowany przez Starostę, że wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie, co nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Z uwagi na powyższe wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wadliwość. W odpowiedzi na skargę Starosta M. wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Organ wskazał w uzasadnieniu skargi, że zasady kierowania bezrobotnych do odbycia stażu u pracodawcy reguluje art. 53 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych. Zgodnie z przepisami rozstrzygnięcie Starosty w zakresie zawarcia z organizatorem umowy z art. 53 ust. 4 ustawy ma charakter fakultatywny i oparty na zasadzie swobody stron do zawarcia umowy cywilnoprawnej którą jest ta umowa. Takie stanowisko znalazło oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. I OSK 135/13). Zdaniem Organu, swoboda starostów do zawierania umowy o organizację stażu, a także charakter cywilnoprawnym tej umowy, wynika także z tego, że starostowie są zobowiązani do racjonalnego wydatkowania środków Funduszu Pracy, w tym środków na realizację stażu, dlatego też muszą być uprawnieni do swobodnego decydowania o zawarciu bądź nie zawarciu umowy z art. 53 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec powyższego, odmowa Starosty zawarcia umowy z art. 53 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie jest rozstrzygnięciem podlegającym kognicji sądu administracyjnego i nie może być przedmiotem merytorycznej kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Z tej przyczyny skarga A.L., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Z ostrożności procesowej Organ podniósł, że skarga (w razie uznania kognicji sądu administracyjnego) podlega oddaleniu. W ocenie Organu staż w zakładzie fotograficznym Skarżącego nie daje szans na podjęcie zatrudnienia w innym miejscu, zaś deklaracja zatrudnienie przez Skarżącego na [...] etatu na okres [...] miesięcy nie jest zadowalająca w kontekście "ofert" innych pracodawców starających się o staż w Powiecie M. Z powodu tego, że Starosta M. ma ograniczone środki na staż, dokonuje ich dystrybucji na staże po których zakończeniu stażysta z dużym prawdopodobieństwem znajdzie stałe pełne zatrudnienie i do tego w branży dającej szanse dalszego rozwoju i jednocześnie zaspokajającej brakujące potrzeby wspólnoty samorządowej. Takich cech nie spełnia staż na stanowisku fotografa, technika poligrafii, czy też grafika komputerowego DTP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; (art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu pisemna odmowa uwzględnienia przez starostę wniosku o zorganizowanie stażu dla osoby bezrobotnej nie stanowi innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nadto, wbrew stanowisku Skarżącego, nie można traktować jako decyzji administracyjnych pisma Starosty z dnia [...] r., informującego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku, ani też kolejnego pisma Organu z [...] r., gdyż takiej formy załatwienia wniosku o zorganizowanie stażu ustawodawca nie przewidział ani w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, z późn. zm.), ani też w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. Nr 142, poz. 1160). Przepisy te nie przewidują sądowoadministracyjnej kontroli organizacji stażu dla bezrobotnego, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ww. ustawy. Realizacja stażu odbywa się na podstawie umowy zawartej pomiędzy starostą i organizatorem stażu, o której mowa w art. 53 ust. 4 ww. ustawy. O jej zawarcie powinien wystąpić do starosty uprawniony podmiot, składając wniosek zawierający elementy wskazane w § 1 ww. rozporządzenia. W myśl § 3 ww. rozporządzenia, starosta w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku informuje go pisemnie o rozpatrzeniu wniosku. W sytuacji pozytywnego rozpatrzenia wniosku organizatora stażu, pomiędzy tymi podmiotami zostaje zawarta umowa o staż, której niezbędne elementy określa § 5 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, z podanych regulacji wynika, że kwestie związane z organizacją stażu dla bezrobotnych pozostawione są swobodzie stron umowy, tj. staroście i pracodawcy. Umowa stażowa zawarta pomiędzy organem a pracodawcą to rodzaj porozumienia o charakterze umowy cywilnoprawnej. Dlatego też wszelkie kwestie związane z zawarciem umowy o staż, jej wykonywaniem czy rozwiązaniem nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Podobne stanowisko, które Sąd w tym składzie podziela, zostało wyrażone w wyroku WSA w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2008 r., II SA/Ke 38/08, LEX nr 477199 i w wyroku NSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r., I OSK 135/13, LEX nr 1480125. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozstrzygania sporów powstałych na tle realizacji umowy o staż, a w konsekwencji Sąd nie ma kompetencji do zbadania legalności działań Starosty w zakresie odmowy zorganizowania stażu na wniosek Skarżącego. Tego typu czynności i działania nie mają, jak już powyżej wskazano, charakteru administracyjnego stąd nie podlegają ocenie sądu administracyjnego. W tym stanie faktycznym i prawnym, przyjąć należy, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.