I OSK 135/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 619/12 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu przez bezrobotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od A.K. na rzecz Wojewody [...] kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 619/12 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. orzekająca o utracie prawa do stypendium na podstawie art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. A. K. została zarejestrowana jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) w [...] w dniu 7 czerwca 2011 r. W związku z podjęciem stażu w przedsiębiorstwie [...] w [...] od dnia 13 marca 2012 r. organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2012 r. orzekł o przyznaniu jej prawa do stypendium od 13 marca 2012 r. W dniu 10 maja 2012 r. do PUP w [...] wpłynęło pismo pracodawcy, w którym zwrócił się z wnioskiem o rozwiązanie umowy o staż w trybie natychmiastowym w związku z incydentem, który miał miejsce w dniu 10 maja 2012 r., polegającym na przeprowadzeniu rozmowy, podczas której stażystka zarzuciła mu brak kompetencji oraz działanie na jej niekorzyść (próbę oszukania stażystki poprzez, jej zdaniem, zbyt długi czas pracy oraz niespełnianie norm bezpieczeństwa w zakresie opomiarowania i bezpiecznego użytkowania urządzeń wytwarzających pole promieniowanie elektromagnetyczne). Z wyjaśnień pracodawcy wynikało, że czas pracy 8 h obowiązuje zgodnie z umową o staż, a w obligatoryjnym okresie zatrudnienia po stażu automatycznie następuje skrócenie czasu pracy do 7,35 h. M. W. nadmienił, że warunki pracy w gabinecie, procedury, wymogi i bezpieczeństwo zostały omówione z A. K. podczas rozmowy kwalifikacyjnej oraz w pierwszych dniach pracy, co jest ujęte w programie stażu oraz potwierdzone podpisami na odpowiednich dokumentach. Z kolei A. K. wyjaśniała (data wpływu pisma do PUP - 14 maja 2012 r.), że w żaden sposób nie podważała kompetencji M. W., jak również nie kwestionowała spraw związanych z bezpieczeństwem funkcjonowania gabinetu w zakresie opomiarowania i bezpiecznego użytkowania urządzeń wytwarzających pole promieniowania elektromagnetycznego. Prawdą jest natomiast, że w rozmowie z właścicielem gabinetu poruszyła sprawę czasu pracy, tj. 8 h dziennie, w sytuacji, gdy pracownicy gabinetu wykonujący podobne czynności pracują 7,35 h (§ 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych - Dz. U. Nr 142, poz. 1160). Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. organ I instancji orzekł o utracie przez A. K. prawa do stypendium z dniem 11 maja 2012 r. Wskazał, że rozwiązanie z nią stażu następuje na podstawie decyzji organizatora stażu, który jako strona umowy ma prawo wnieść o rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem wymagającym pisemnego uzasadnienia. Brak porozumienia między stronami nie doprowadzi do osiągnięcia głównych celów stażu i na tej podstawie umowa zostaje rozwiązana, a urząd orzeka o pozbawieniu bezrobotnej prawa od stypendium, które przysługuje jedynie w okresie odbywania stażu. Zatem skoro A. K. od dnia 11 maja 2012 r. nie kontynuuje stażu, to stypendium z tego tytułu nie przysługuje. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania przez A. K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 29 maja 2012 r. pomiędzy Starostą [...] a M. W. właścicielem [...] w [...] zawarto porozumienie do umowy w sprawie odbywania stażu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., na mocy którego postanowiono rozwiązać umowę z dniem [...] maja 2012 r. Umowa o zorganizowanie stażu jest umową cywilnoprawną i jest zawierana przez Dyrektora Urzędu Pracy działającego z upoważnienia Starosty z pracodawcą. Zatem sposób jej rozwiązania jest określony w ww. umowie, a strony same decydują o jej rozwiązaniu. Z akt sprawy wynika, że powodem rozwiązania umowy był brak porozumienia pomiędzy pracodawcą, a stażystką w zakresie czasu pracy, co w konsekwencji nie doprowadziłoby do osiągnięcia głównych celów stażu. Wojewoda [...] zauważył, że nie jest stroną umowy i nie posiada kompetencji do decydowania o sposobie jej rozwiązania. Zgodnie z art. 53 ust. 1 powołanej ustawy starosta może skierować bezrobotnego do odbycia stażu. Powyższe oznacza, że ostateczna decyzja należy do starosty. Decyzja, od której zostało wniesione odwołanie nie dotyczy skrócenia okresu stażu, gdyż kwestia ta nie jest rozstrzygana na drodze postępowania administracyjnego, ale utraty prawa do stypendium, a ponieważ z akt sprawy wynika, że z dniem [...] maja 2012 r. nastąpiło rozwiązanie umowy o zorganizowanie stażu, prawo do stypendium za dalszy okres nie przysługuje. Dalej organ odwoławczy powołał treść art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i wskazał, że prawo do stypendium przysługiwało A. K. tylko w okresie odbywania stażu, tj. do dnia 10 maja 2012 r. Wojewoda przyznał także, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia § 8 rozporządzenia, jednakże nie ma to wpływu na wynik sprawy, tj. utratę prawa do stypendium, będącą konsekwencją rozwiązania umowy cywilnoprawnej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła A. K. W uzasadnieniu wskazała, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wewnętrzną sprzeczność. W tym konkretnym przypadku najpierw wydano decyzję o pozbawieniu skarżącej stypendium (w dniu [...] maja 2012 r.), a dopiero następnego dnia ([...] maja 2012 r.) strony umowy (starosta i przedsiębiorca) zwarły porozumienie o rozwiązaniu (z mocą wsteczną, tj. od [...] maja 2012 r.) umowy w sprawie stażu. Wobec tego nie można twierdzić, że utrata prawa do stypendium, jest konsekwencją rozwiązania umowy cywilnoprawnej. Dalej skarżąca podniosła, że starosta sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego. Skoro, więc w trakcie odbywania stażu pojawiły się okoliczności polegające na nieprawidłowym realizowaniu programu przygotowania zawodowego ze strony pracodawcy, tj. naruszeniu przez przedsiębiorcę zakazu dyskryminacji w zakresie czasu pracy, starosta powinien - czego nie uczynił - skorzystać z uprawnień określonych we wskazanym wcześniej przepisie, które zezwalają mu na przeprowadzenie kontroli u pracodawcy w celu ustalenia prawidłowości realizacji ww. programu. W przypadku stwierdzenia, iż pracodawca narusza prawo należałoby podjąć działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w ten sposób by bezrobotny odbywający przygotowanie zawodowe nie poniósł z tego tytułu żadnych konsekwencji. Podkreśliła, że o łamaniu praw pracowniczych skarżąca nie mogła skutecznie powiadomić, np. inspekcji pracy, gdyż nie przysługują jej w tym zakresie takie uprawnienia jak pracownikowi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 619/12 uwzględnił skargę i uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie niesporne między stronami jest to, że w dniu [...] marca 2012r. została zawarta między Starostą [...], w imieniu którego występował Dyrektor PUP w [...], a M. W. (organizatorem) – właścicielem [...] umowa o zorganizowanie stażu przez osoby bezrobotne, dotycząca odbywania w okresie od 13 marca 2012 r. do 27 czerwca 2012 r. przez A. K. stażu na stanowisku fizjoterapeuty. Treść § 6 tej umowy jest tożsamy z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych, regulującego kwestię, kiedy starosta może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu. Tak, więc nie jest możliwe pozbawienie bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w innych wypadkach, poza wyżej wskazanymi. Z pisma M. W. z dnia 10 maja 2012 r. nie wynika, aby miała miejsce którakolwiek z wyżej opisanych sytuacji. Jak natomiast wynika z wyjaśnień złożonych przez skarżącą w piśmie z dnia 14 maja 2012 r., których prawdziwości organy w niniejszej sprawie nie kwestionują, jedynym powodem konfliktu między nią, a organizatorem stażu było nieprzestrzeganie przez tego ostatniego, wynikającego z § 8 rozporządzenia prawa bezrobotnego do równego traktowania w zakresie między innymi czasu pracy. Powołując § 7 powołanego rozporządzenia Sąd I instancji wskazał, że zgodzić należy się z organem, że organizator pracy tego przepisu nie naruszył. Jednakże zgodnie z § 8 rozporządzenia bezrobotnemu odbywającemu staż przysługuje prawo do równego traktowania na zasadach przewidzianych w przepisach rozdziału IIa w dziale pierwszym ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. W myśl art.183a § 1 kodeksu pracy pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie między innymi warunków zatrudnienia. Tak, więc łącznie z tych przepisów wynika, że aczkolwiek wymiar czasu pracy A. K. nie powinien przekraczać 8 godzin dziennie, to, jeżeli pracownicy w tym zakładzie pracy, zatrudnieni na tym samym stanowisku i wykonujący takie same czynności pracują w mniejszym wymiarze pracy, czas pracy skarżącej jako stażystki nie powinien być wyższy niż pracowników zatrudnionych. Tymczasem okolicznością niesporną jest, że skarżąca pracując w ramach stażu na stanowisku fizykoterapeuty pracowała 8 godzin dziennie, podczas gdy inne osoby zatrudnione w tym samym zakładzie i na takim samym stanowisku 7 godzin 35 minut. Nadto M. W. prowadzi zakład leczniczy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 ze zmianami), w związku, z czym do pracowników, których zatrudnia mają zastosowanie przepisy tej ustawy, co do wymiaru czasu pracy. Tak, więc to, że pozostałych pracowników, wykonujących takie same obowiązki jak skarżąca w czasie odbywania stażu, obowiązywał czas pracy wynoszący 7 godzin 35 minut (podczas, gdy skarżącą 8 godzinny dzień pracy) nie wynikało z jakiś szczególnych przywilejów udzielonych tym pracownikom przez ich pracodawcę, ale z ograniczeń wynikających z ustawy. Nadto, na co już zwracała uwagę skarżąca w swoich wyjaśnieniach pisemnych z dnia 14 maja 2012 r., stosownie do przepisów art. 214 ustawy o lecznictwie, czas pracy niektórych pracowników fizykoterapii jest jeszcze bardziej ograniczony (do 5 godzin na dobę). Dalej Sąd I instancji podniósł, że bezsporne jest w sprawie to, że poczynając od 11 maja 2012 r. skarżąca nie zgłaszała się do zakładu, w który odbywała staż. Nie zostało jednak wyjaśnione, co było tego powodem: czy sama postanowiła nie przychodzić do pracy i w ten sposób zrezygnowała z odbywania stażu po konflikcie z organizatorem, czy też to M. W. zakazał jej przychodzenia do pracy. Jeśli zaistniała ta druga sytuacja brak jest ustaleń, kiedy skarżąca poinformowała o niej Powiatowy Urząd Pracy. Wyjaśnienie powyższych okoliczności jest istotne, albowiem zdaniem Sądu, w tej konkretnej sytuacji, gdyby okazało się, że to organizator stażu zabronił skarżącej przychodzenia do pracy celem odbywania stażu, a ona o tym fakcie niezwłocznie powiadomiła PUP, brak byłoby podstaw do pozbawienia jej prawa do stypendium poczynając już od 11 maja 2012 r. Podkreślenia, bowiem wymaga, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji nadal obowiązywała umowa o staż, która została rozwiązana dopiero w dniu 29 maja 2012 r. – i to z naruszeniem przez organ I instancji § 9 ust. 2 rozporządzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. przejawiające się w wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia oraz nakazania dokonania ustaleń już w sprawie uczynionych; b) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu, że: • nie jest możliwe pozbawienie bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w innych wypadkach, poza wskazanymi w § 6 umowy o zorganizowanie stażu oraz, że umowa ta została rozwiązana z naruszeniem przez organ § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 20 sierpnia 2009 r., podczas, gdy w umowy wynika, że organizator stażu jako strona umowy ma prawo wnieść o rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem wymagającym pisemnego uzasadnienia, a ponadto umowa ta ma charakter cywilnoprawny i może być dowolnie ukształtowana wolą obu stron, • jeśli pracodawca M.W. zakazał stażystce A. K. przychodzenia do pracy brak jest ustaleń, kiedy skarżąca poinformowała o tym PUP, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj., co było powodem, że A. K. poczynając od 11 maja 2012 r. nie zgłaszała się do zakładu, w którym odbywała staż oraz kiedy skarżąca poinformowała o tym PUP; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że już sama gotowość bezrobotnego do odbywania stażu bez jego faktycznego odbywania z powodów leżących po stronie pracodawcy oraz bez względu na to, że nastąpiło rozwiązanie umowy o zorganizowanie stażu, oznaczałyby brak podstaw do pozbawienia prawa do stypendium. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stypendium przysługuje jedynie w okresie faktycznego odbywania stażu. Tym samym wystarczy, że ustalona zostanie data zakończenia odbywania stażu, aby stwierdzić, że zaszły przesłanki do pozbawienia bezrobotnego prawa do stypendium. Zatem nakazanie dokonania innych ustaleń ponad te już w sprawie ustalone jest niezasadne. Organizator stażu skorzystał z przysługującego mu prawa strony umowy cywilnoprawnej i zwrócił się o rozwiązanie tej umowy, natomiast przedmiotem postępowania jest decyzja w sprawie utraty stypendium w związku z zakończeniem odbywania stażu. Dalej skarżący kasacyjnie zauważył, że A. K. poinformowała PUP o okolicznościach, które były powodem zakończenia stażu w piśmie z 14 maja 2012 r., podczas gdy ostatnim dniem, kiedy odbywała staż był 10 maja 2012 r., co wynika z list obecności. Wszystkie niezbędne ustalenia zostały, zatem – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji – poczynione w sprawie, a to WSA w Kielcach błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynika sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P. p. s. a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku (art.188 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie zasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.). Nadto Starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 1 (ust. 1a i ust. 2). Staż, o którym mowa w powołanym przepisie odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego (ust. 4). Staż, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oznacza nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązywania stosunku pracy z pracodawcą. Kwestie dotyczące szczegółowego sposobu i trybu organizowania stażu uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych. Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, starosta zawiera z organizatorem umowę, o której mowa w art. 53 ust 4 określając w niej wskazane w tym przepisie elementy. Starosta może, po wysłuchaniu organizatora stażu, rozwiązać z nim umowę o odbycie stażu na wniosek bezrobotnego odbywającego staż lub z urzędu (§ 9 ust. 1 rozporządzenia) w przypadku niezrealizowania przez organizatora programu stażu lub niedotrzymywania warunków jego odbywania, jak również może na wniosek organizatora lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii organizatora i wysłuchaniu bezrobotnego, pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że sam bezrobotny nie zawiera z pracodawcą umowy o pracę (pozostaje osobą bezrobotną), a więc nie wchodzi z nim w stosunek pracy. Przyjmujący na staż nie jest, więc w ścisłym znaczeniu pracodawcą, zaś ta forma aktywizowania bezrobotnych nie jest w ścisłym znaczeniu tego słowa zatrudnieniem (Jerzy Wratny, "Prawo pracy a bezrobocie, kilka refleksji. PiZS.2005.8.2). Kwestie związane z przyjmowaniem osób bezrobotnych na staż pozostawione są swobodzie stron umowy, tj. staroście i pracodawcy. Umowa stażowa to rodzaj umowy cywilnoprawnej. Skoro tak to przyjąć należy, że wszelkie kwestie związane z zawarciem umowy, jej wykonywaniem, czy rozwiązaniem nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego (art. 1 i art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a.). Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące warunków rozwiązania umowy stażowej z dnia 13 marca 2012 r. zawartej między Starostą [...], w imieniu którego działał Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w [...], a M. W. prowadzącym działalność gospodarczą [...], muszą, zatem pozostać poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne z punktu widzenia art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest jedynie to czy bezrobotny faktycznie "odbywa staż" czy też nie. W myśl, bowiem tego przepisu, bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę. "Odbywanie stażu" jest, zatem – w świetle powołanego przepisu - okolicznością faktyczną. Przyjmując, zatem, że A. K. z dniem 11 maja 2012 r. zaprzestała odbywania stażu, zasadne było orzeczenie o utracie przez nią prawa do stypendium, o którym mowa w art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Staż stanowi, bowiem formę aktywizacji zawodowej bezrobotnych, za którą bezrobotny otrzymuje swoistą gratyfikację w postaci stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio). W tych okolicznościach stwierdzić należy, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., odpowiada prawu. Wobec skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu art. 188 P.p.s.a. i rozpoznania skargi w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a w konsekwencji do jej oddalenia na podstawie powyższego przepisu w związku z art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 207 § 2 P.p.s.a.