II SA/Sz 609/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające wydania A. S. (dalej przywoływany jako: Skarżący) zaświadczenia o żądanej treści, tj. o zgodności budowy budynku usługowo-mieszkalnego na terenie działki nr [...] w obrębie [...] miasta K., z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wnioskiem przekazanym Organowi pierwszej instancji w dniu [...] r. Skarżący zwrócił się, na podstawie art. 217 § 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, o wydanie zaświadczenia dotyczącego zgodności planowanej budowy budynku usługowego z funkcją uzupełniającą mieszkalną (budynek usługowy wielokondygnacyjny z parkingiem - pensjonat z restauracją, wypożyczalnia sprzętu plażowego, bazą noclegową dla ratowników i obsługi plaży, punktem medycznym, toaletami dla niepełnosprawnych, łazienkami z natryskami i innymi usługami nieuciążliwymi) na terenie ww. działki z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] II (uchwała nr XXXII/304/96 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 17 czerwca 1996 r.; Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 47 poz. 147). Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia art. 217 K.p.a., a także zarzut naruszenia art. 7, 8, 10 i art. 218 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania w niezbędnym zakresie i podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także naruszenie art. 33 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowalne. Zdaniem Skarżącego Miasto K. jest autorem planu miejscowego, dlatego wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego był uzasadniony. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że na podstawie art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się jeżeli; 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczone informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez ten organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w posiadaniu organu danych. Zaświadczenie musi być oparte na dokumentach, a to co ma potwierdzać musi być oczywiste i wynikać bezspornie z tych dokumentów. Organ zaświadcza o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania. W zaświadczeniu organ nie może dokonać interpretacji przepisów oraz oceny skutków prawnych przepisów dla danego stanu faktycznego. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Zaświadczenie sprowadza się jedynie do prostego przeniesienia danych znajdujących się w posiadaniu organu uprawnionego do wydania zaświadczenia. Zaświadczenie wydane w trybie art. 217 K.p.a. będące urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego co do danych znajdujących się w posiadaniu organu, nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie tworzy nowej sytuacji prawnej, nie dotyczy okoliczności których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Takiej formy stwierdzenia zgodności zamierzenia budowlanego z planem miejscowym nie przewiduje art. 35 Prawa budowalnego. Jeżeli problematyka której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem wnioskodawcy jest niemożliwe. Jeżeli zatem kwestia objęta zaświadczeniem budzi wątpliwości, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Żądanie interpretacji przez organ zapisów i ocena zapisów planu miejscowego w kontekście określonego stanu faktycznego, wykracza poza zakres uproszczonego postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego w sposób szczegółowo określony w tym przepisie. Ustawodawca w art. 35 Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu których celem jest kompleksowe sprawdzenie przedłożonego projektu budowlanego w sposób szczegółowo określony w tym przepisie. Sprawdzenie to następuje w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Przepis art. 35 Prawa budowlanego, na który powołał się wnioskodawca w złożonym wniosku, nakłada na właściwy organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, obowiązek wykonania określonych czynności przed wydaniem pozwolenia na budowę. Organ ma obowiązek sprawdzić projekt budowlany pod kątem zgodności z ustaleniami planu miejscowego, o ile taki obowiązuje na terenie na którym inwestycja ma być realizowana, a jeżeli planu brak, to zgodność projektu budowalnego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności organ sprawdza projekt budowlany po kątem spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, kompletność projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowana działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także czy projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, a zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem organu administracji budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m. in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowalnego jednoznacznie ustala, że organ właściwy mnie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, oraz gdy inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). W ocenie Organu nie było zatem zasadne kierowanie do Prezydenta Miasta K. żądania wydania zaświadczenia o zgodności planowanej zabudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika bowiem bezspornie, że organem uprawnionym do sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. W realiach niniejszej sprawy organem tym jest Starosta [...]. Organ wskazał, że ustalenie czy planowana na działce nr [...] położonej w obrębie [...] miasta K., budowa budynku usługowego będzie zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też nie i w jakim zakresie, nie należy do organu od którego wnioskodawca żąda wydania zaświadczenia, lecz do organu administracji architektoniczno-budowlanej, który w prowadzonym przez siebie postępowaniu będzie oceniał przedłożoną mu dokumentację projektową załączoną do wniosku, w trybie art. 35 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego. Jest to bowiem element stanu faktycznego sprawy, z którym przepisu Prawa budowlanego wiążą określone konsekwencje prawne. 3. W skardze na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie że organu pozostawały w bezczynności, podnosząc następujące zarzuty: - rażącego naruszenia art. 217 § 3 K.p.a. poprzez wydanie przez Organ I instancji postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia po upływie 77 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, a także rozpoznanie zażalenia na to postanowienie po upływie prawie 6 miesięcy od dnia wniesienia zażalenia, - naruszenia art. 217 K.p.a. poprzez uznanie, że wnioskodawca nie spełnił warunków do wydania zaświadczenia o zgodności budowy budynku usługowo mieszkalnego na działce nr [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj., że nie ma interesu prawnego w potwierdzeniu, czy planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, oraz, że nie jest konieczne urzędowe potwierdzenie o zgodności inwestycji z planem, - art. 15 K.p.a. z uwagi na ograniczenie się organu odwoławczego jedynie do kontroli prawidłowości postępowania organu I instancji i brak ustaleń własnych, - art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, pominięcie słusznego interesu strony oraz prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, - art. 11 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu postanowienia do argumentów i twierdzeń podnoszonych w toku postępowania, w tym do wskazania przez stronę, że podstawy prawnej wniosku nie stanowił art. 48 ust. 3 pkt 1 albo art. 49b ust. 2 pkt 3 Prawa budowalnego, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia Organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest podstawowym warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże przed uzyskaniem pozwolenia na budowę konieczne jest stwierdzenie, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. tylko w ograniczonym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do okoliczności wynikających z posiadanych przez organ dokumentów, ewidencji, rejestrów, innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Organ I instancji będąc autorem planu miejscowego jest w posiadaniu dokumentów pozwalających na wydanie zaświadczenia. W ocenie Skarżącego oznacza to, że nie istniały powody odmowy wydania zaświadczenia. Zdaniem Skarżącego zapis w ustaleniach szczegółowych planu "zespół obsługi plaży" jest ogólnikowy i to Miasto K. jako autor planu jest właściwe do wydania zaświadczenia o zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu. Tym bardziej, że Prezydent Miasta K. w opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury z dnia [...] r. stwierdził, że plan jest starym dokumentem, nie określono w nim istotnych wskaźników jak powierzchnia zabudowy czy jej wysokość. Zatem teoretycznie właściciel działki mógłby ją zabudować w 100% na dowolną wysokość. Opinia ta została wydana w postępowaniu dotyczącym zgody na lokalizację zjazdu publicznego z działki skarżącego nr [...]. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego. Zatem w przypadku gdy inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie dla którego obowiązuje plan miejscowy, obowiązkiem organu jest ustalenie, czy jest ona zgodna z ustaleniami planu. W przypadku gdy planowane zamierzenie nie odpowiada zamierzeniom planu, obowiązkiem organu jest wezwanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowalnego. Skarżący podniósł, że przed przystąpieniem do opracowania projektu, którego koszt stanowi kwota [...]zł, ma jako inwestor interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Przepis art. 35 ustawy Prawo budowlane stwarza podstawę do uzyskania takiego zaświadczenia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem ładu kształtowania przestrzennego i takiego projektowania przestrzeni, aby zapewnić jej spójny i harmonijny rozwój, zarówno w zakresie parametrów zabudowy jak i jej funkcji. Określenie przeznaczenia terenu w planie miejscowym ma służyć m. in. inwestorom dla celów sporządzania projektów budowlanych. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wystąpił do Prezydenta Miasta K. o wydanie zaświadczenia, o zgodności planowanej na należącej do niego działce, budowy budynku usługowego z funkcją uzupełniającą mieszkalną, z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze planu miejscowego. W ocenie Skarżącego, skoro Gmina Miasto K. jest autorem planu miejscowego, posiada wszelkie dane do wydania zaświadczenia czy planowana inwestycja odpowiada ustaleniom planu, czy też nie. Rozumowanie to jest wadliwe. 6. Zaskarżone postanowienie zostało wydane m. in. na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.)- dalej K.p.a. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Istotą zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 217 - 220 K.p.a. jest potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dotyczy zatem czynności faktycznych administracji, jest aktem wiedzy, a nie woli. Nie zawiera w sobie elementów władztwa administracyjnego i nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych. Nie ma także charakteru interpretacyjnego, jak i nie kształtuje w sposób jednostronny, władczy, sytuacji prawnej podmiotu żądającego wydania zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia nie może służyć rozstrzygnięciu sporu między stronami i organem, ani prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Poza zakresem przedmiotowym zaświadczenia pozostaje sytuacja, w której dane są wynikiem oceny prawnej, bowiem taka ocena w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 217 § 2 K.p.a. nie jest dopuszczalna, jako kształtująca stan prawny. Materią zastrzeżoną dla wydawania zaświadczeń nie jest rozstrzyganie o meritum konkretnej sprawy administracyjnej. Strona w drodze zaświadczenia nie może uzyskać rozstrzygnięcia kwestii która będzie dopiero przedmiotem orzekania w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Nie można tym samym w drodze zaświadczeń, otrzymać takich danych, które przesądzą chociażby kierunek postępowania w sprawie toczącej się w ramach innego, ogólnego postępowania administracyjnego. Rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia istotne jest aby uwzględnić kompleksową dokumentację w sprawie, jeżeli jednak dokumentacja ta wymaga oceny prawnej, albo jest przedmiotem sporu, to nie może być przedmiotem zaświadczenia, sporne kwestie powinny być rozstrzygnięte przez organ w stosownym postępowaniu administracyjnym o charakterze jurysdykcyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1112/17). 7. W kontrolowanej sprawie wnioskodawca wystąpił o ustalenie w drodze zaświadczenia Prezydenta Miasta K., czy planowana przez niego zabudowa działki jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie takie nie może być dokonane w formie zaświadczenia, ponieważ jest elementem postępowania jurysdykcyjnego i wymaga oceny prawnej. Rozstrzyganie czy dane zamierzenie inwestycyjne odpowiada zapisom planu miejscowego obowiązującego na danym obszarze, zostało zastrzeżone do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowalnej. Ustalenie to następuje w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego i wymaga przedłożenia temu organowi kompletnego projektu budowlanego, sporządzonego przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowalne, wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami. Wynika to wprost z art. 35 Prawa budowalnego. Zatem ustalenie to nie może być dokonane w formie zaświadczenia. Okoliczność, że pan miejscowy został uchwalony przez Radę Miejską w K., nie upoważnia Prezydenta Miasta K. do wydawania zaświadczeń o zgodności zamierzenia budowlanego z planem, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowane. Jak wyjaśniono powyżej, okoliczność ta rozstrzygana jest w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym przez inny organ administracji publicznej i wymaga wykładni przepisów planu miejscowego, a także zaznajomienia się przedłożonym projektem budowlanym. Konkretyzacja możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będąca wyrazem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (pozwoleniem na budowę). Okoliczność, czy planowana inwestycja będzie zgodna z planem czy też nie, będzie stanowiła element stanu faktycznego sprawy, z którym przepisy prawa budowlanego wiążą określone konsekwencje. Obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie. Wnioskodawca, przed zleceniem opracowania projektu budowalnego, chciał w drodze zaświadczenia Prezydenta Miasta K. uzyskać potwierdzenie, że planowana przez niego zabudowa działki nie narusza przepisów planu miejscowego. Uzyskanie takiego zaświadczenia nie było możliwe, dlatego zasadnie Organy orzekające w sprawie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Trafnie wskazały w wydanych rozstrzygnięciach, że ustalenia takiego dokonuje organ administracji budowalnej właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Takiej formy stwierdzenia zgodności z planem miejscowym jak zaświadczenie prezydenta miasta o zgodności planowanej inwestycji z planem nie przewidział ustawodawca w art. 35 Prawa budowalnego. Zaświadczenie organu gminy może natomiast stanowić dowód w sprawie rozpatrywanej w oparciu o przepisy art. 48-49 oraz art. 49b i art. 71 Prawa budowalnego. Jednakże przepisy art. 48-49 oraz art. 49b nie mają w niniejszej sprawie zastosowania, a art. 71 dotyczy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Tymczasem Skarżący zamierza dopiero zlecić opracowanie projektu budowlanego i tego zamierzenia budowlanego dotyczył wniosek o wydanie zaświadczenia. W sprawie zatem nie wszczęto jeszcze żadnego postępowania i nie toczyła się żadna budowa. Żądanie Skarżącego wykraczało poza formę zaświadczenia. Wnioskodawca nie chciał bowiem uzyskać danych z ewidencji (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), ale dążył do tego, by organ administracji dokonał interpretacji i oceny zapisów zawartych w planie w kontekście planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Tak określone żądanie wykracza poza zakres objęty uproszczonym postępowaniem w przedmiocie wydania zaświadczenia. 8. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym terminów załatwiania spraw, czy nie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, nie mogły spowodować uwzględnienia skargi, ponieważ jak wskazano powyżej, wnioskiem o wydanie zaświadczenia nie może być objęty element innego postępowania jurysdykcyjnego. 9. Z powodów przedstawionych powyżej, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd, w razie nieuwzględnienia skargi, skargę oddala.