II SA/Sz 610/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. na rzecz skarżącego M. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Aresztu Śledczego w S., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 96 ust. 2 pkt 7, art. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, zwolnił ze służby z dniem [...] r. sierż. M. K. z powodu upływu [...] - miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ wskazał, że M. K. został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] r. z uwagi na toczące się wobec niego postępowanie karne o czyn z art. 178 a § 1 k.k. W dniu [...] r. wpłynął do Aresztu Śledczego w S. nieprawomocny wyrok w powyższej sprawie. Zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 - miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Mając na uwadze powyższą regulację oraz fakt, że w związku z toczącym się postępowaniem karnym przez okres 12 miesięcy funkcjonariusz nie oczyścił się z winy, czego efektem jest wyrok stwierdzający popełnienie przez M. K. zarzucanego mu czynu o charakterze przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, organ postanowił zwolnić wymienionego ze służby. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 3, art. 96 ust. 2 pkt. 7, art. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, po rozpatrzeniu odwołania M. K. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny w sprawie wskazując, że przeciwko podejrzanemu M. K. , Prokuratura Rejonowa w S. pod sygn. [...] prowadziła dochodzenie o czyn z art. 178 a § 1 k.k. i w dniu 2 stycznia 2015 r. wydano postanowienie o przedstawieniu M. K. zarzutu, o to że w dniu [...] r. o godz. 20.35 w S. na ul. P. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] będąc w stanie nietrzeźwości wyrażającym się stężeniem 0,42 mg (% zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu). Na tej podstawie, decyzją personalną z dniem [...] r. funkcjonariusz został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy oraz wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. W dniu [...] r. Dyrektor Aresztu Śledczego w S. decyzją personalną nr [...] przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza na okres kolejnych 9 miesięcy, do dnia [...] r. W odpowiedzi na pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z dnia [...] r. dot. zaawansowania czynności procesowych, Prokuratura Rejonowa [...] pismem z dnia [...] r. poinformowała, że postępowanie w sprawie [...] prowadzone przeciwko M. K. zostało przekazane wraz z aktem oskarżenia w dniu [...] r. do Sądu Rejonowego Szczecin w S., sygn. akt.[...] . Sąd ten w dniu [...] r. wydał nieprawomocny wyrok nakazowy, od którego obrońca oskarżonego wniósł sprzeciw. W dniu [...] r. do Aresztu Śledczego w S. wpłynął nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] r. sygn. akt:[...] , w którym Sąd uznał oskarżonego funkcjonariusza winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. tego że w dniu [...] r. o godz. 20.35 w S. na ul. P. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki [...] o nr rejestracyjnym [...] będąc w stanie nietrzeźwości wyrażającym się stężeniem 0,42 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178 a § 1 k.k. Uznając funkcjonariusza winnym zarzucanego mu czynu Sąd warunkowo umorzył postępowanie przeciwko sierż. M. K. na okres próby roku, orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów na okres dwóch lat, zastosował środek karny - zatrzymanie prawa jazdy oraz zasądził świadczenie pieniężne w wysokości [...] zł. Organ wskazał, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne jest orzeczeniem stwierdzającym popełnienie przestępstwa. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że brak jest w sprawie jakichkolwiek podstaw do wyłączenia winy lub odpowiedzialności karnej oskarżonego. Z ustaleń poczynionych w toku prowadzonego postępowania sądowego i administracyjnego jednoznacznie wynika, że funkcjonariusz w dniu zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu. Powyższe okoliczności przemawiają na niekorzyść funkcjonariusza. Fakt prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu oraz stopień upojenia alkoholowego, potwierdzają naganność takiego postępowania, a także wysoką szkodliwość czynu. Organ powołał się na przepis § 5 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej, zgodnie z którym "Funkcjonariusz i pracownik, zarówno w służbie, jak i poza służbą lub pracą, powinien zachowywać się w sposób praworządny, odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, unikać zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię Służby Więziennej lub godność innych osób, dbać o społeczny wizerunek Służby Więziennej, podejmując działania służące budowaniu zaufania do niej." Wskazał też, że w myśl § 20 ust. 1 pkt 4 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej "funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie poinformować w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o wszczęciu i zakończeniu postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego przeciwko niemu". W trakcie całego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz prezentował wyjątkowo bierną postawę, nie przestrzegając wymienionych przepisów. Ponadto, składając ślubowanie w dniu przyjęcia do służby sierż. M. K. zobowiązał się rzetelnie wykonywać powierzone mu zadania funkcjonariusza tej służby, przestrzegając jednocześnie wszystkich przepisów prawa i dbać o dobre imię służby. Dyrektor Aresztu Śledczego w S. uznał, że okoliczności ustalone w postępowaniu sądowym stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że skarżący swoim postępowaniem przyczynił się do pogorszenia wizerunku Służby Więziennej w opinii publicznej. Dbanie o dobre imię Służby to nie tylko należyte wykonywanie obowiązków w trakcie pełnienia służby, ale również sposób zachowania, czy też postępowania poza służbą, który może wpłynąć na postrzeganie tej formacji przez opinię publiczną. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że Dyrektor Aresztu Śledczego w S., dokonał oceny wszystkich okoliczności mających wpływ na zaskarżoną decyzję i nie przekroczył dopuszczalnych granic uznania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., na powyższą decyzję, M. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem interesu M. K. ; - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli m.in. wskutek pominięcia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji podstaw wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] r., sygn. akt;[...] - art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności sprawy, w szczególności sentencji i treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] r., sygn. akt[...] ; - art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w ramach podstaw uznania administracyjnego przewidzianego w ww. przepisie znajduje się kwestia naruszenia zasad regulaminu w sprawie pełnienia służby przez funkcjonariuszy służby więziennej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że kwestia ta nie powinna mieć znaczenia przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 455/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z dnia [...] r. znak[...] . W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że organ mając do dyspozycji procesowy luz decyzyjny nie odniósł się wszechstronnie do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do zarzutów skarżącego przedstawionych w odwołaniu, lecz skupił się głównie na wykazaniu naruszenia przez skarżącego tzw. "dobrego imienia służby". Sąd wskazał, że w odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż podstawą zwolnienia M. K. ze służby jest upływ 12- miesięcznego okresu zawieszenia. Mając na uwadze fakt, że zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, nie można przyznać organowi racji, iż jest to główna przesłanka podjętej decyzji. Zdaniem Sądu, skoro jest to decyzja uznaniowa, organ winien wszechstronnie umotywować zwolnienie funkcjonariusza, skoro przepis stanowi, że organ "może", a nie jest obowiązany to uczynić w przypadku upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W podsumowaniu Sąd stwierdził, że organy, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, przeprowadzając postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszyły zasady ogólne postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 oraz przepisy art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. W wytycznych dla organu wskazał, że przeprowadzając ponownie postępowanie organ I instancji zbierze i rozpatrzy cały zgromadzony materiał dowodowy. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. po rozstrzygnięciu sprawy, swoje stanowisko wyrazi w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu, w którym w sposób wyczerpujący ustosunkuje się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a swoją argumentację wyrazi w sposób zrozumiały i przekonujący. Decyzją personalną z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w S. zwolnił M. K. ze służby z dniem [...] r. z powodu upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł m.in. że skarżący podczas całego okresu zawieszenia prezentował wyjątkowo bierną postawę. Nie informował m.in. o wszczęciu i zakończeniu postępowania karnego przeciwko niemu. Organ ustalił, że na dzień [...] r. nie ustały przesłanki zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych albowiem wyrok w sprawie karnej uprawomocnił się dopiero w dniu [...] r. Od decyzji organu I instancji M. K. odwołał się do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej zarzucając zaskarżonej decyzji wydanie decyzji po upływie 12- miesięcznego okresu zawieszenia z datą wsteczną w sytuacji, gdy stosunek służbowy funkcjonariusza wygasł z mocy prawa, błędną wykładnię i uznanie, że przepis art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej upoważnia do wydania decyzji z datą wsteczną oraz naruszenie przepisów art. 6 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania M. K. podał, że wyrok skazujący Sądu Rejonowego[...] z dnia [...] r. uprawomocnił się w dniu [...] r. skutkując wygaśnięciem z tym dniem stosunku służbowego z mocy prawa. Okoliczność ta nie pozwalała – zdaniem odwołującego się- na wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Oznaczało to bowiem ingerowanie w stosunek służbowy, który ustał z mocy prawa. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy - podobnie jak organ I instancji wskazał, że funkcjonariusz nie informował w raporcie swojego przełożonego o wszczęciu i zakończeniu toczącego się wobec niego postępowania karnego, do czego był obowiązany na podstawie § 20 ust. 1 pkt 4 regulaminu nr 2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. Organ podał również, że brak pewności organu co do ostatecznego zakończenia postępowania karnego wobec M. K. i przypuszczenie, iż postępowanie może zakończyć się wyrokiem skazującym, uniemożliwia w przyszłości pozostawienie skarżącego w służbie. Organ zwrócił również uwagę na treść przepisu art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, że uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie ponownego nawiązania stosunku służbowego. Zdaniem organu wadliwość decyzji w przedmiocie zwolnienia nie reaktywuje ex lege stosunku służbowego ale wszczęcie postępowania w sprawie ponownego nawiązania tego stosunku. Na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] r. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucał: - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wydanie decyzji z pominięciem interesu M. K. , - naruszenie art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli i wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności sprawy m.in. na skutek faktycznego pominięcia lub zbagatelizowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności uprawomocnienia się skazującego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...] z dniem [..] r.- naruszenie przepisu art. 96 ust. 2 pkt 7 oraz art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkujące zwolnieniem skarżącego ze służby w powodu upływu 12- miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych z datą wsteczną w sytuacji, gdy stosunek służbowy M. K. wygasł przed wydaniem tej decyzji. Ewentualnie skarżący domagał się oceny prawnej zaskarżonej decyzji z wyrokiem WSA w S. z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 455/16 w oparciu o procedurę przewidzianą w art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, - naruszenie art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego niezastosowanie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...] na okoliczność treści tego orzeczenia. Na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził dowód z załączonego do pisma z dnia 1 sierpnia 2017 r. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona skarga okazała się zasadna, jednakże nie wszystkie zarzuty w niej zawarte należało uwzględnić. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zasada związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie stosowne przepisy. Ocena prawna może przy tym dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej decyzji. W rozpoznawanej sprawie uległ zmianie stan faktyczny sprawy, albowiem w dniu [...] r. Sąd Rejonowy [...] w S. skazał oskarżonego M. K. jako winnego zarzucanego mu czynu z art. 178a § 1 k.k. i za ten występek w pkt I orzeczenia, na podstawie tego przepisu w związku z art. 4 § 1 k.k., wymierzył karę [...] stawek dziennych grzywny przy ustaleniu jednej stawki dziennej w wysokości [...] zł. Wyrok uprawomocnił się w dniu 7 października 2016 r. a zatem jeszcze przed orzeczeniem WSA z dnia 13 października 2016 r. jednakże ani organ, ani skarżący nie powiadomili Sądu o tej nowej, istotnej dla sprawy okoliczności, powodującej zmianę stanu faktycznego sprawy. Kwestia prawomocnego skazania funkcjonariusza Służby Więziennej nie pozostaje bez wpływu na sytuację prawną skarżącego w sferze stosunku służbowego. Zauważyć należy, że zgodnie z art. zgodnie z art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej uchylenie prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a także uchylenie lub stwierdzenie nieważności podstaw prawnych ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie ponownego nawiązania stosunku służbowego. Do prowadzonego postępowania stosuje się odpowiednio art. 38 i 39. Przywołany przepis reguluje skutki uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, których konsekwencją jest zwolnienie funkcjonariusza Służby Więziennej ze służby. Instytucja ponownego nawiązania stosunku służbowego jest instytucją nową, ustanowioną w ustawie o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. Zgodnie z wolą prawodawcy zaproponowane rozwiązania miały na celu wyeliminowanie niedoskonałości w dotychczas obowiązujących przepisach regulujących sytuację prawną funkcjonariuszy przywracanych do służby po uprzednim zwolnieniu. Wielokrotnie bowiem zdarzało się, że w wyniku uchylenia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, był on przywracany do służby, mimo iż w międzyczasie nastąpiły zdarzenia, które pozbawiały go przymiotu funkcjonariusza. Skutkowało to dodatkowymi kosztami dla budżetu w postaci wypłacania uposażenia i innych świadczeń i rodziło ponownie koszty, związane z kolejnym, w pełni uzasadnionym, zwolnieniem ze służby. Implikowało też konieczność prowadzenia skomplikowanej procedury administracyjnej, zmierzającej do zwolnienia także funkcjonariusza ze służby (z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. -druk sejmowy VI 2062). W sytuacji, gdy decyzja o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej zostanie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, nie następuje ex lege – jak to zauważył organ - reaktywacja stosunku służbowego, ale wszczęcie postępowania w sprawie ponownego nawiązania tego stosunku. Jakkolwiek organ II instancji tę prawidłowość zauważył, to w istocie nowej regulacji nie zastosował uzasadniając swoje działanie uchyleniem decyzji personalnej ze względu na treść uzasadnienia a nie co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, jest to nieprawidłowa interpretacja orzeczenia WSA z dnia 13 października 2016 r. Uchylenie decyzji dotyczy całej decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. nie zaś tylko uzasadnienia. Zresztą ustawodawca w art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej takiego rozróżnienia nie zawarł. Organ winien zatem był po uchyleniu przez Sąd decyzji o zwolnieniu M. K. ze służby, na skutek upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, przeprowadzić postępowanie na okoliczność przywrócenia M. K. do służby jednakże biorąc pod uwagę prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] r. Sąd nie podziela interpretacji przepisu art. 221 ust. 1 pkt 4 przedstawionej w odpowiedzi na skargę, albowiem taki sposób jego rozumienia jest niezgodny z intencją ustawodawcy i wypacza sens wprowadzenia tego przepisu. Zwolnienie M. K. ze służby z datą wsteczną - jak to uczynił organ - wobec obowiązywania przepisu art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, jest niedopuszczalne, albowiem powoduje pominięcie stosowania tego przepisu w sytuacji, gdy ze względu na stan prawny jego zastosowanie jest nie tylko uzasadnione ale wręcz konieczne. Nie jest również możliwe, wobec obowiązywania wyżej wskazanego przepisu, umorzenie postępowania - jak to sugerował skarżący- na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 ze względu na wygaśnięcie stosunku służbowego na skutek wydania przez sąd orzeczenia skazującego w sprawie karnej. Sytuacja taka byłaby możliwa w czasie trwania stosunku służbowego, nie zaś wtedy, gdy funkcjonariusz został już zwolniony ze służby. Jak już wyżej wskazano, uchylenie przez sąd decyzji o zwolnieniu nie spowodowało reaktywowania ex lege stosunku służbowego, natomiast już zwolnienie skarżącego ze służby z dniem [...] r. spowodowało ustanie stosunku służbowego. Stąd też kwestia jego wygaśnięcia w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 stała się bezprzedmiotowa. Rzeczą organu, do którego należy ponowne rozpatrzenie sprawy będzie jej rozpoznanie w oparciu o przepis art. 221 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej z uwzględnieniem dotychczas zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności, które zostały formalnie ujawnione na rozprawie (przeprowadzenie dowodu z wyroku z dnia 29 września 2016 r.). Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 221ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej i z tego powodu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej oraz orzekającego w I instancji Dyrektora Aresztu Śledczego w S.. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.