II SA/Sz 611/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska /spr./ Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi K. W. – J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego o d d a l a skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 105 § 1 Kpa, decyzją z dnia [...], nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania [...] o pow. zabudowy – [...] m2 zlokalizowanej na dz. nr [...] w [...] przy ul. [...], na suszarnię [...] oraz zmiany sposobu użytkowania [...] o pow. zabudowy – [...] m2 zlokalizowanej na dz. nr [...] w [...] przy ul. [...], na halę produkcyjną, [...], stojącym na działce nr [...] pod [...], dokonaną [...] przez Firmę A. w [...] ul. [...], bez zgłoszenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane i pomimo sprzeciwu do zmiany sposobu użytkowania obiektu wniesionego w drodze decyzji przez Starostę. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż postępowanie zainicjowane pismem K. W. J., zam. w [...] ul. [...] w następstwie którego dnia 26.11.2004r. dokonano czynności kontrolnych w w/w halach magazynowych, stało się bezprzedmiotowe, albowiem Wojewoda decyzją z dnia [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszonej w dniu [...] zmiany sposobu użytkowania hal magazynowych, uznając zgłoszenie za skuteczne, a tym samym zmianę sposobu użytkowania za zgodną z prawem. W świetle tego organ uznał, iż zmiana sposobu użytkowania hal magazynowych i traku ekspozycyjnego, na obiekty związane z działalnością w zakresie obróbki i przerobu drewna dokonano na podstawie zgłoszenia, a więc zgodnie z przepisami określonymi w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, co w konsekwencji prowadzi do umorzenia postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła K. W. – J., właścicielka działki przy ul. [...] w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nakazanie A. R. prowadzącemu Firmę A. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania: – [...] wykonanej z hali magazynowej o pow. zabudowy – [...] m2 zlokalizowanej na dz. nr [...] w [...] przy ul. [...], – [...] wykonanej z hali magazynowej o pow. zabudowy – [...] m2 zlokalizowanej na dz. nr [...] w [...] przy ul. [...], – [...], stojącemu na działce nr [...] pod wiatą o konstrukcji stalowej, włączonemu w ciąg technologiczny razem z maszynami i urządzeniami produkcyjnymi o pow. zabudowy – [...] m2. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż Inspektor Nadzoru Budowlanego jedynie na podstawie protokołu czynności kontrolnych z dnia [...] stwierdził, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu miała miejsce po dokonaniu w dniu [...] zgłoszenia . Zarzuciła organowi I instancji, że ten zignorował fakt wniesienia (przed datą złożenia zgłoszenia) przez odwołującą się skargi, w której informowała o prowadzenie w magazynach przy ul. [...] w [...] działalności polegającej na obróbce drewna. Skarżąca twierdzi, iż obróbka i przerób drewna, które prowadzi A. R. w w/w miejscu oddziałuje na otoczenie poprzez emisję drgań, pyłów i hałasów i z tego powodu powinna zostać uznana za stronę postępowania. Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 Kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł w szczególności, iż w świetle przepisu art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w I instancji odwołanie przysługuje stronie, zaś skarżąca za stronę uznana być nie może, albowiem jej nieruchomość nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością, której dotyczy przedmiotowa decyzja i nie znajduje się w obszarze oddziaływania w/w inwestycji. Organ odwoławczy uznał ponadto, iż odwołująca nie poparła dowodami wnoszonego zarzutu dotyczącego wpływu przedmiotowej inwestycji na jej interes chroniony przepisami art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a także iż nie posiada ona w niniejszej interesu prawnego, a jedynie faktyczny. Na tę decyzję K. W. J., działająca przez swojego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 Kpa oraz art. 8 i 11 Kpa skarżąca wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, iż interes prawny określony w art. 28 Kpa należy traktować szeroko, tj. może on wynikać nie tylko z przepisów materialnego prawa administracyjnego, ale także z norm prawa cywilnego – np. art. 144 Kodeksu cywilnego. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że z uwagi na fakt, że tylko polna droga dzieli nieruchomość skarżącej od nieruchomości inwestora, co wykazane zostało załączonymi fotografiami, to emisje pyłów i drgań muszą oddziaływać na nieruchomość skarżącej. Skarżąca przyznała, że nie przedstawiła dowodów na fakt oddziaływania, jednakże jej zdaniem oddziaływania tego można domniemywać biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe i wynikającą z niego ocenę wpływu działalności tartacznej na otoczenie. Dla wyczerpania twierdzeń i zarzutów zawartych w skardze, skarżąca podniosła, iż stroną w sprawach zbliżonych do przedmiotowej mogą być nie tylko osoby graniczące z działką inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a nadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z raportem sporządzonym w [...] przez J. Z. o oddziaływaniu na środowisko rozwiązań projektowych zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych obiektów, realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje zmiany jakości powietrza, tereny zabudowy mieszkaniowej nie będą narażone na przekroczenie norm emisji w zakresie wszystkich wprowadzonych do powietrza gazów i pyłów, a nadto, iż nie występuje konieczność stosowania ekranów dźwiękoszczelnych. Uczestnik A. R. działając poprzez swojego pełnomocnika w odpowiedzi wniósł również o jej oddalenie, podnosząc w szczególności, że skarżąca nie jest stroną przedmiotowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 28 Kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istnienie strony warunkuje zatem istnienie (dopuszczalność) postępowania administracyjnego. Zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prawna kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym należy do prawa materialnego. Interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa oznacza w istocie rzeczy istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień i obowiązków. Związek ten musi być bezpośredni, to znaczy , że rozstrzygnięcie administracyjne dotyczy bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3.02.1997, OPS 6/96, ONSA z 1997, z. 3, poz. 102; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 11.10.1999r., OPS 11/99). Sąd podziela pogląd zgodnie z którym stroną postępowania może być osoba fizyczna, której nieruchomość co prawda nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością odnośnie której toczy się postępowanie administracyjne, jednakże pozostaje w sferze jej bezpośredniego oddziaływania. Należy wskazać, iż czynności powodujące hałas lub wibracje podejmowane na określonej nieruchomości z pewnością mogą oddziaływać na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej. W ocenie Sądu orzekającego skarżąca nie wykazała jednak, iż przysługuje jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W szczególności należy podnieść, iż skarżąca nie udowodniła istnienia interesu prawnego, to jest kwestii bezpośredniego oddziaływania nieruchomości inwestora na jej nieruchomość oraz negatywnych zjawisk związanych z tymże oddziaływaniem. Skarżąca co prawda powoływała się na fakt, że jako właściciel nieruchomości sąsiedniej jest dotknięta hałasem, wibracjami, a także pyłem wydostającym się z nieruchomości inwestora w związku z prowadzoną przez niego działalnością, jednakże takiego oddziaływania, zdaniem Sądu nie wykazała. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego okoliczność ta także nie wynika, zaś załączony do akt Raport o oddziaływaniu na środowisko rozwiązań projektowych przedsięwzięcia zmiana sposobu użytkowaniu istniejącego obiektu – zakładu produkcji związanej z przemysłem drzewnym wskazuje na coś zupełnie przeciwnego. Mianowicie raport ten stwierdza, że inwestycja prowadzona na nieruchomości uczestnika A. R. – sąsiedniej w stosunku do nieruchomości skarżącej – nie spowoduje ponadnormatywnego wzrostu stężeń emisyjnych w postaci pyłów czy gazów, jak również nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Raport jednoznacznie stwierdza, że nie wystąpi naruszenie bądź ograniczenie interesów osób trzecich. W ocenie Sądu w tej sytuacji nie ma więc uzasadnionych podstaw do przyjęcia istnienia przesłanki oddziaływania na nieruchomość, na którą powołuje się skarżąca. Sąd orzekający uznał, iż załączony do akt sprawy przedmiotowy raport o oddziaływaniu jest dowodem w sprawie i organ zupełnie słusznie może się na niego powoływać. Należy wskazać przy tym, iż skarżąca nie zakwestionowała skutecznie tego raportu, jak również nie przedstawiła żadnych dowodów podważających płynące z niego wnioski. Odnośnie twierdzenia skarżącej, iż także przez wzgląd na działanie organu I instancji, który doręczył jej zaskarżoną decyzję, powinna być traktowana jako strona, należy wskazać, iż z materiału zgromadzonego w aktach postępowania nie wynika, że skarżąca była kiedykolwiek traktowana jako strona przez organ I czy II instancji. Organ I instancji wydając decyzję doręczył ją stronie – A. R., a także z uwagi na dużą aktywność skarżącej w toku postępowania przed organem I instancji, poinformował ją, o wyniku postępowania, przesyłając odpis decyzji do wiadomości K. W. J.. Skarżąca nie była traktowana w postępowaniu administracyjnym jako strona. W świetle takiego stanu rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.