II SA/Sz 611/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2013r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] r. o numerze [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza, przyznał D. [...] świadczenie z funduszu alimentacyjnego na syna M. A. na okres od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji zmienił swoją decyzję w ten sposób, że z dniem [...] r. - w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] r. zasądzającym alimenty w wysokości [..] zł miesięcznie, począwszy od dnia [...] r. - zwiększył wysokość świadczenia z funduszu alimentacyjnego na kwotę [...] zł. Decyzją z dnia [..] r. organ I instancji ustalił kwotę z tytułu nienależnie pobranego przez D.A. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] r. do [...]r. w wysokości [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu odwołania D. [...] od ww. decyzji - utrzymało w mocy tą decyzję. D. [...] wniosła, w dniu [...],r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję (sprawa II SA/Sz 872/10). Wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 872/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję SKO z dnia[...]r. oraz decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. Zdaniem Sądu organy obu instancji zaniechały dokładnego ustalenia i oceny faktu istnienia zaległości alimentacyjnych wobec skarżącej. Samo stwierdzenie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wyegzekwowane od dłużnika kwoty zostały zaliczone na bieżące i zaległe alimenty bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, nie jest wystarczające dla prawidłowego wyliczenia i ustalenia kwoty świadczenia nienależnie pobranego. Z treści przepisu art. 2 pkt 7 lit d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika, że świadczenie z funduszu alimentacyjnego będzie można uznać za nienależnie pobrane wówczas, gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty, co oznacza, że uprawniony w tym samym okresie musi pobierać jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł, a obydwa świadczenia muszą być także wypłacone za ten sam okres. Sąd stwierdził, ze organy obu instancji nie dokonały rozliczenia kwot wypłacanych z funduszu alimentacyjnego w poszczególnych okresach w zestawieniu z uzyskanymi przez stronę również w różnych okresach i w różnych kwotach alimentami z uwzględnieniem ewentualnych zaległości alimentacyjnych. Po wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło zawieszone postępowanie odwoławcze i decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, powołując się w uzasadnieniu decyzji na stanowisko i wytyczne Sądu w wyroku o sygn. akt II SA/Sz 872/10. Po ponownym rozpoznaniu sprawy D. [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na podstawie art. 2 pkt 7, art. 23, art. 24 ust. 1, art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. Nr 1 poz. 7 z 2009 r.) ustalił kwotę należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] do [...] r. przyznanego decyzją z dnia [...] r. na syna M. A. w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji, powołując się na treść art. 2 pkt 7 lit d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U Nr 205, poz. 1212) wskazał, że dla ustalenia nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego, istotne jest to aby uprawniony w tym samym okresie pobierał jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł, a świadczenie wypłacone z funduszu alimentacyjnego musi dotyczyć tego samego miesiąca, co wypłacone równocześnie alimenty. Ośrodek Pomocy Społecznej wypłacił wierzycielce następujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego: - [...] r. kwota [...] zł – świadczenie za październik 2008 r. - [...] r. kwota [...] zł za listopad 2008 r. - [...] r. kwota [...] zł za grudzień 2008 r. - [...] r. kwota [...] zł za styczeń 2009 r. - [...] r. kwota [...] zł za luty 2009 r. - [...] r. kwota [...] zł tytułem wyrównania świadczenia z funduszu alimentacyjnego za grudzień 2008 r. - [...] r. kwota [..] zł tytułem wyrównania świadczenia z funduszu alimentacyjnego za styczeń 2009 r. - [..] r. kwota [...] zł tytułem świadczenia z funduszu alimentacyjnego za marzec 2009 r. - [...] r. kwota [..] zł świadczenie za kwiecień 2009 r. - [...] r. kwota [...] zł za maj 2009r. Z informacji z dnia [...] r. uzyskanej od Komornika Sądowego wynika, że przekazał on [...] D. wyegzekwowane alimenty od dłużnika w następujących kwotach i dniach: [...] r. kwota [...] zł,[..] r. kwota [...] zł, [...] r. kwota [...] zł[...] r. kwota [...] zł, [...] r. kwota [...] zł, [...] r. kwota [...] zł, [...] r. kwota [...] zł. Powyższe sumy z uwzględnieniem odsetek wskazała także D. [...] w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Ponadto, na dzień [...] r. egzekucja okazała się skuteczna, a dłużnik alimentacyjny B. względem wierzycielki nie posiadał zaległości (informacja od A.Komornika Sądowego z dnia [...] r.). Po dokonaniu oceny wpłat dokonanych od Komornika na rzecz wierzycielki z uwzględnieniem okresowości obydwu świadczeń organ ustalił, iż kwota nienależnie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wynosi [...] zł. D.A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym powołując się na rozstrzygnięcie w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 20011 r., sygn. akt II SA/Sz 872/10, oświadczyła, że nie zgadza z ustaleniami Kierownika MGOPS dotyczącej nienależnie pobranej kwoty w wysokości [...] zł z funduszu alimentacyjnego. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji nieprawidłowe zastosowanie art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z którym od 1 stycznia 2012 r. za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego uważa się świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania, otrzymała niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów. Zdaniem strony, ustawa nie powinna działać wstecz. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nigdy nie otrzymała żadnej informacji od Komornika Sądowego z[...],. o skuteczności egzekucji, gdyż pisma te otrzymywał Kierownik MGOPS [...] . Następnie skarżąca podała wykaz kwot wpłaconych przez Komornika na jej konto (jak w odwołaniu od decyzji z [...] r.), wskazanych również w uzasadnieniu decyzji organu I instancji oraz wykaz kwot równych wysokości zasądzonych alimentów, które winna otrzymać od Komornika oraz wykaz poleceń przelewów na jej konto złożone przez MGOPS [...] . Zdaniem strony, z porównania przelewów MGOPS [...] z przelewami Komornika Sądowego wynika, że nie są to sumy tożsame. Na przelewach od Komornika nie zaznaczone są miesiące, za które były przelewane alimenty. Poza tym jeżeli byłyby to alimenty bieżące, to nie byłyby takie sumy i nie byłoby odsetek. Fakt przelewania świadczeń od Komornika na konto nie może skutkować uznaniem tych świadczeń za nienależnie pobrane świadczenia alimentacyjne, gdyż nie została poinformowana o ściągalności, a kwoty przelewane przez Komornika nie były wskazane jako bieżące alimenty. Według jej wyliczenia wynika, że na dzień [...] r. dłużnik zalegał kwotę [...] zł, o czym informowała Komornika. Ponadto odwołująca się zwróciła uwagę, że skoro organ I instancji ustalił, że na dzień [...] r. egzekucja okazała się skuteczna, a dłużnik nie posiadał zaległości, to dlaczego po zmianie wyrokiem sądu kwoty alimentów w dniu [...] r. wydał decyzję zmieniającą, w której zwiększył wysokość świadczenia alimentacyjnego na [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu ww. odwołania, na podstawie art. 138 § 1 Kpa w związku z 2 pkt 7 lit. d, art. 23 ust 1 i 24 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył treść przyjętych w podstawie rozstrzygnięcia przepisów W rozważaniach merytorycznych organ II instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowane zostało stanowisko według którego sformułowanie "w okresie ich pobierania otrzymała alimenty" oznacza, że uprawniony w tym samym okresie musi pobierać jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł tj. z instytucji wypłacającej świadczenie w trybie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz od dłużnika (komornika lub innego organu egzekwującego alimenty). Przy czym obydwa te świadczenia muszą być wypłacone za ten sam okres. Jednoczesność pobierania obu świadczeń ma miejsce wówczas, gdy świadczenie wypłacone z funduszu alimentacyjnego dotyczy tego samego miesiąca, co wypłacone równocześnie alimenty. Kiedy kwota otrzymanych alimentów nie zaspokaja wszystkich zaległych alimentów, a tym samym nie można jej zaliczyć na bieżące zaspokojenie potrzeb (równoległych do wypłacanych zaliczek alimentacyjnych z funduszu), to nie sposób uznać, że mamy do czynienia z jednoczesnym otrzymaniem świadczeń z tego samego tytułu. Podkreśla się również, iż odmienna interpretacja wyrażenia niweczyłaby cel ustawy, jakim było zapewnienie niezbędnych środków na bieżące utrzymanie osobom uprawnionym do alimentów, gdyż nawet jednorazowe dobrowolne wypłacenie przez dłużnika alimentacyjnego uprawnionemu niewielkiej części zaległych alimentów w trakcie pobierania świadczenia z ustawy skutkowałoby utratą tego świadczenia w okresie świadczeniowym (wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r., o sygn. akt II SA/Łd 325/10, Lex nr 607204, wyrok NSA z dnia 28 lipca 2010 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 597/10 -http://orzeczenia.nsa.gov.pl)). Zdaniem organu, w związku z powyższym oraz ze względu na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2011 r. kluczową kwestią w tej sprawie było ustalenie, czy strona w listopadzie 2008 r., grudniu 2008 r., styczniu 2009 r., lutym 2009 r., marcu 2009 r. oraz w kwietniu 2009r. pobrała świadczenia alimentacyjne z dwóch źródeł, tj. z funduszu alimentacyjnego oraz przekazane od dłużnika alimentacyjnego za pośrednictwem komornika sądowego i czy obydwa świadczenia były wypłacane za ten sam okres. Organ stwierdził następnie, że stosując się do wytycznych zawartych w ww. wyroku, organ I instancji w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty z tytułu nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych pobranych przez D.A. w okresie od [...]r. do [...]r., w wyniku którego ustalił kwotę tego świadczenia w wysokości [...] zł stanowiącą sumę wypłaconych kwot z funduszu alimentacyjnego we wskazanym okresie. Z zaświadczenia komornika sądowego z dnia [...]r. wynika, że na dzień [...]r. egzekucja świadczeń alimentacyjnych okazała się skuteczna i dłużnik nie posiadał względem wierzycielki zaległości. Skoro więc komornik sądowy potwierdził w zaświadczeniu z dnia [...]r., że przekazał wierzycielce wyegzekwowane alimenty w podanych w tym piśmie dniach i kwotach to przyjąć należało, iż nastąpiła jednoczesność wypłaconych świadczeń, o której stanowi art. 2 pkt 7 lit. d cyt. ustawy. Kumulacja tych świadczeń powoduje, że to świadczenie pobrane z funduszu alimentacyjnego uznać należy za świadczenie nienależnie pobrane. Zdaniem Kolegium, organ I instancji ustalił, czy i jakie zaległości alimentacyjne oraz za jaki okres posiada zobowiązana, a następnie ocenił na jaki okres należy zaliczyć dokonaną wpłatę z uwzględnieniem okresowości obydwu świadczeń, co pozwoliło na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do treści odwołania strony, w którym wskazała ona, iż na bankowych przelewach widnieją różne sumy z zaznaczonymi odsetkami natomiast nie są zaznaczone miesiące za które były przelewane alimenty, Kolegium wyjaśniło, iż zasady zarachowania zapłaty i kolejność spłaty długów reguluje art. 451 § 1-3 K.c. W przedmiotowej sprawie dłużnik alimentacyjny nie wskazał, za który miesiąc dług chce zaspokoić. Jednak, w ocenie Kolegium, informacja komornika sądowego, iż na dzień [...]r. dłużnik alimentacyjny nie posiadał względem wierzycielki żadnych zaległości pozwoliła na ocenę, że osoba uprawniona otrzymała alimenty w okresie pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, bowiem od [...] r. do [...]r. dłużnik wpłacał comiesięcznie na poczet alimentów kwoty w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. W odniesieniu do zarzutu strony, iż komornik nie poinformował jej o ściągalności świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, Kolegium wskazało, że dla tej sprawy istotny jest sam fakt, że strona w okresie, w którym otrzymuje świadczenie z funduszu alimentacyjnego, otrzymuje również alimenty. D.A. zaskarżyła powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz pominięcie wskazań i wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 4 kwietnia 2011 r. sygn. akt. II SA/Sz 872/10. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ I instancji mimo wskazania w ww. wyroku obowiązku dokładnego ustalenia, że nastąpiło jednoczesne pobieranie obu świadczeń w tym samym okresie, nadal sprawy tej nie zbadał i nie wykazał w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, a organ odwoławczy decyzję tę utrzymał. Zdaniem strony, powoływanie się na zaświadczenie komornika sądowego z dnia [...] r. już na pierwszy rzut oka winno budzić wątpliwość w zestawieniu z przytoczonymi datami i kwotami przelewów komorniczych. Skoro bowiem wysokość zasądzonych alimentów i przyznanego zgodnie z tą wysokością świadczenia wyniosła w okresie [...] r. kwotę [...] zł, zaś w tymże okresie komornik wpłacił jej [...] zł, to skąd wzięła się różnica [...] zł, jeśli nie z zaległości jakie dłużnik posiadał i spłacał. Skoro zaś zaległości te istniały to zaświadczenie komornika wskazane w decyzjach jako podstawa rozstrzygnięcia okazuje się być niewiarygodne i sprzeczne z zaświadczeniem o bezskuteczności egzekucji na podstawie którego świadczenie pierwotnie jej przyznano. Sprzeczne z logiką są także wnioski wynikające z powołania się przez organ odwoławczy na przepis art. 451 Kc regulujący kolejność zarachowywania wpłat na poczet długu w porównaniu z prezentowanymi kwotami i datami wpłat. To właśnie te dane w świetle przywołanej normy i miesięcznego charakteru alimentów świadczą o regulowaniu przez dłużnika przez większą część okresu zaległości, nie zaś świadczeń bieżących, co przeczy twierdzeniu o jednoczesnym pobieraniu alimentów i świadczenia alimentacyjnego. Zdaniem skarżącej, pomimo zapewnień organu odwoławczego o uwzględnieniu treści wyroku WSA i zawartych w nim wskazówek, ustalenie należności po raz kolejny nastąpiło bez wyczerpującego zbadania sprawy i dostatecznego wykazania jednoczesności pobierania obu świadczeń, co według utrwalonego orzecznictwa, jest warunkiem koniecznym wydania decyzji ustalającej. Decyzja o ustaleniu kwoty, która praktycznie w niczym, poza powołaniem zaświadczenia komornika i kilkakrotnym wyliczeniem tych samych kwot, nie różni się od wcześniej uchylonej przez Sąd, dlatego zdaniem strony jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga D.A. ponownie okazała się zasadna. Sąd stwierdził, że organy administracji nie wykonały wszystkich wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku II SA/Sz 872/10 z dnia 4.04.2011 r. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest nadal niewystarczający do podjęcia jednoznacznych ustaleń w sprawie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, określającej zasady przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Podstawowym warunkiem uzyskania świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest bezskuteczność egzekucji (art. 3 ust. 1 ustawy), która zdefiniowana została przez ustawodawcę w art. 2 pkt 2 ustawy jako egzekucja, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, decyzją z dnia [...] r. organ I instancji przyznał D. [...] świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla M. A. na okres od [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Następnie, wobec zmiany wysokości alimentów wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 11 grudnia 2008 r., decyzją z dnia [...] r. organ I instancji zmienił swoją decyzję z dnia [...]r. w ten sposób, że z dniem [...]r. zwiększył wysokość świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla M. A. z kwoty [...] zł na kwotę [..] zł. Sąd ustalił w wyroku z 4 kwietnia 2011 r., że organy zaniechały dokładnego ustalenia i oceny faktu istnienia zaległości alimentacyjnych wobec skarżącej. Uznał też, że samo stwierdzenie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wyegzekwowane od dłużnika kwoty zostały zaliczone na bieżące i zaległe alimenty bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, nie jest wystarczające. Z treści art. 2 pkt 7 lit. d ustawy wynika, że świadczenie z funduszu alimentacyjnego będzie można uznać za nienależnie pobrane wówczas, gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty. Sąd w niniejszym składzie podziela zdanie składu orzekającego wspomnianym wyrokiem z [...] r., że uprawniony w tym samym okresie musi pobierać jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł, a obydwa świadczenia muszą być także wypłacone za ten sam okres. Sąd stwierdza, że organy obu instancji nadal nie dokonały rozliczenia kwot wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w poszczególnych okresach w zestawieniu z uzyskanymi przez stronę również w różnych okresach i w równych kwotach alimentami, z uwzględnieniem ewentualnych zaległości alimentacyjnych. W aktach sprawy znajduje się pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z [...] r., z którego wynika, iż na dzień [..] r. egzekucja okazała się skuteczna, a dłużnik B.A. względem wierzycielki nie posiadał zaległości. Jednocześnie w aktach jest pismo z [...] r. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, z którego wynika, że wystawione w dniu 20 listopada 2008 r. jak i w dniu 25 marca 2009 r. zaświadczenia stwierdzające skuteczną egzekucję kwoty wskazanej w piśmie z dnia [...]r. przekazywane były na poczet bieżących oraz zaległych alimentów. Tak więc z pisma z dnia [...]r. wynika, że na dzień [...]r. dłużnik nie posiadał wobec D.A. żadnych zaległości zaś z pisma wcześniejszego z dnia [...]r. wynika sugestia, że były zaległości również na dzień [...]r. Zdaniem Sądu decyzja Burmistrza nie przedstawia w sposób czytelny i zrozumiały dla D.A. , że wpłaty dokonane przez Komornika Sądowego dotyczyły konkretnych miesięcy, a organy obu instancji nadal nie dokonały rozliczenia kwot wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w poszczególnych okresach w zestawieniu z uzyskanymi przez stronę w różnych okresach i różnych kwotach alimentami i zaległościami alimentacyjnymi. Użycie w art. 2 pkt 7 lit. d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wprowadzonego w życie ustawą z 19 sierpnia 2011 r., sformułowania "w okresie ich pobierania otrzymała alimenty" oznacza, że uprawniony musi w tym samym okresie pobierać jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł, tj. instytucji wypłacającej świadczenie w trybie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz od dłużnika (komornika lub innego organu egzekucyjnego), przy czym obydwa te świadczenia muszą być wypłacone za ten sam okres. Jeżeli dłużnik nie wskazał, który z kilku długów chce zaspokoić, wierzyciel wystawiając pokwitowanie może zaliczyć otrzymane świadczenie na poczet jednego z tych długów. Dopiero więc po ustaleniu, na poczet którego długu (bieżącego czy zaległego i za który miesiąc) ściągnięta za pośrednictwem komornika kwota ma być zaliczona, możliwa staje się ocena, czy osoba uprawniona otrzymała alimenty w okresie pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem Sądu w decyzji organu I jak i II instancji zabrakło precyzyjnego rozliczenia, które obrazowałoby wyżej przedstawioną kwestię. Organy nie ustosunkowały się też do przedstawionego w odwołaniu D.A. zarzutu, że na dzień [...] r. dłużnik zalegał kwotę [...] zł i [...] gr o czym poinformowała komornika. W ocenie Sądu trudno będzie organom rozpatrywać przedmiotową sprawę bez precyzyjnego określenia zaległości alimentacyjnej jaka występowała, gdy D.A. wystąpiła do komornika sądowego i bez precyzyjnego ustalenia jakie kwoty zostały zaliczone na poczet zaległości. Organy administracji ponownie rozpatrując sprawę muszą uwzględnić powyższe uwagi Sądu, a przedstawione w decyzjach wyliczenia powinny być czytelne i jednoznaczne co do faktu, że uprawniona pobierała jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł. Z tych przyczyn WSA w Szczecinie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd rozstrzygnął też o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.