II SA/Sz 612/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. W. na decyzję z dnia [...] r., nr [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą K.W. i O.W. rozbiórkę dwóch budynków letniskowych. Decyzja ta została doręczona K.W. w dniu 9. maja 2014 r. i zawierała ona pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia do sądu (zwrotne potwierdzenie odbioru k. [...] akt administracyjnych). Kwestionując wydaną decyzję O.W. wniósł, w dniu 12 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (data stempla pocztowego k. 4 i 5 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "ustawa P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 ustawy P.p.s.a.). Zaskarżona decyzja została doręczona O.W. w dniu 9. maja 2014 r. W tej sytuacji należy stwierdzić, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu upłynął z dniem 9 czerwca 2014 r.(poniedziałek). Przedmiotowa skarga została złożona w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 12 czerwca 2014 r., czyli z uchybieniem zakreślonego, ustawowego terminu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może wydać na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji.