II SA/Sz 615/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] nr [...] cofnął M. R. uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A,B. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 341), a na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej "k.p.a.", nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu [...] została wydana decyzja kierująca M. R. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W dniu [...] w wyniku przeprowadzonych badań psychologicznych, uprawniony psycholog orzekł o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kategorii A, B, co potwierdza orzeczenie nr [...] W odwołaniu od tej decyzji M. R. wskazał, że od wielu lat jest ostrożnym, rozważnym, skoncentrowanym i doświadczonym kierowcą, który nie posiada żadnych punktów karnych za wykroczenia drogowe, a także nigdy nie miał żadnych problemów psychologicznych. Jedynym powodem nieprzejścia testów psychologicznych był, jego zdaniem, stres spowodowany obowiązkiem wykonania badań oraz posiadane wykształcenie, jedynie podstawowe, co mogło mieć wpływ na zrozumienie niektórych poleceń podczas badań. Wyjaśnił ponadto, że prawo jazdy zostało mu zatrzymane z powodu prowadzenia pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu, w trakcie rutynowej kontroli. Przed zatrzymaniem dokumentów nie popełnił wykroczenia, nie spowodował żadnego manewru stwarzającego zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji. Tego dnia nie spożywał alkoholu i nie odczuwał jego skutków. Alkohol spożywał w dniu poprzednim w późnych godzinach wieczornych, natomiast zmuszony okolicznościami rodzinnymi do kierowania pojazdem we wczesnych godzinach porannych, gdy nie odczuwał już działania alkoholu, zaskoczony był wynikiem badania. Odwołujący podkreślił, że nie spożywa ciężkiego alkoholu, obecnie wyeliminował go z diety, zatem w jego ocenie nie ma zagrożenia, że sytuacja się powtórzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zacytowało treść przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji i wskazało, że decyzją z dnia [...] nr [...] [...], na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, Prezydenta Miasta S. skierował M. R. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z uzyskaniem informacji potwierdzających, że kierowca kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...] psycholog uprawniony do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, na podstawie badania psychologicznego przeprowadzonego w trybie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, stwierdził istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. M. R. zakwestionował wydane orzeczenia i wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie w trybie odwoławczym badania psychologicznego. Orzeczeniem z dnia [...] znak: [...] uprawniony psycholog stwierdził istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Orzeczenie to, zgodnie ze znajdującym się w nim pouczeniu jest, jako wydane w wyniku powtórnego badania, ostateczne i nie przysługiwało od niego odwołanie. Uzyskanie przez organ I instancji ostatecznego orzeczenia skutkowało wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, o czym strona została prawidłowo zawiadomiona. Kolegium podkreśliło, że organ administracji związany jest wydanym orzeczeniem i w zakresie swych kompetencji nie jest uprawniony do badania zasadności wydania przez uprawnionego psychologa orzeczenia, sposobu prowadzenia badań, ani okoliczności powodujących uzyskanie przez osobę skierowaną na badania orzeczenia o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy. Dla rozpoznania sprawy istotne jest jedynie ustalenie, czy w wyniku badań uprawniony psycholog stwierdził istnienie lub brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami u osoby poddanej badaniu. Organ odwoławczy wskazał dalej, że pierwsze badanie strony przeprowadzone zostało przez psycholog J. J.-L., uprawnioną do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, zatrudnioną przez podmiot prowadzący poradnię psychologiczną, natomiast badania powtórne w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Zdaniem Kolegium, uznać należy, że badania przeprowadzone zostały przez podmioty uprawnione, o których mowa w ustawie o kierujących pojazdami. W toku prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami organ administracji nie ma podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, gdyż jako wydane w odrębnym postępowaniu, przez uprawnione do tego podmioty posiadające szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie, nie podlegają one weryfikacji. Tym samym podnoszone w odwołaniu okoliczności i zarzuty dotyczące trudności w zrozumieniu treści poleceń z uwag na posiadane wykształcenie, są niezasadne i nie mogą skutkować pominięciem przez organ dowodu w postaci orzeczenia psychologicznego. Związanie ostatecznym orzeczeniem psychologicznym wyłącza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, dowodu co do treści zawartych w tym orzeczeniu. Nie pozwala także na kwestionowanie wydanych przez uprawnione organy orzeczeń innymi badaniami, w tym wykonanymi na prywatne zlecenie. Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzaniu badań, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, na podstawie skierowania właściwego organu administracji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie takie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Z chwilą uzyskania przez organ administracji informacji o istnieniu u osoby posiadającej prawo jazdy przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami zobowiązany jest on do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o kierujących pojazdami, co miało to miejsce w tej sprawie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, dotyczących umiejętności M. R. - jako kierującego oraz jego wieloletniej bezwypadkowej jazdy Kolegium wyjaśniło, że również te okoliczności nie mogą podlegać ocenie przy wystąpieniu przesłanki obligatoryjnego wydania decyzji o cofnięciu uprawnień w związku ze stwierdzeniem przeciwwskazań psychologicznych kierującego do kierowania pojazdami. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującym prawem, wobec czego brak jest podstaw do jej zmiany, bądź uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Kolegium M. R. zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 7 b , art. 8 , art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia czy orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] a także orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] zostały sporządzone z uwzględnieniem zasad opisanych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy; - art. 76 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] a także orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] sporządzone jest w przepisanej formie, przez co stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, gdy ww. orzeczenia psychologiczne zostały wystawione z naruszeniem rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy; - naruszenie art. 76 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że nie ma możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów jakim jest orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] a także orzeczenie nr [...] z dnia [...] r., gdy zgodnie z treścią art. 76 § 3 k.p.a. jest taka możliwość; - § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy poprzez uznanie, że orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] a także orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] sporządzone jest w przepisanej formie w sytuacji, gdy nie ma na to żadnych dowodów; - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie i wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] znak [...] o cofnięciu uprawienia do kierowania pojazdami - prawa jazdy kategorii A,B, pomimo spełniania przez skarżącego warunków do posiadania uprawienia do kierowania pojazdami - prawa jady kategorii A.B. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] - umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. - zasądzenie, na podstawie art. 200 P.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę wskazał, że psycholog uprawniony do przeprowadzenia badań psychologicznych, który wydał orzeczenie nr [...] w dniu [...]a także psycholog uprawniony do przeprowadzenia badań psychologicznych, który wydał orzeczenie nr [...] w dniu [...] nie wskazał w ww. orzeczeniach na podstawie jakich ustaleń, dowodów, okoliczności stwierdzili istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania przez skarżącego pojazdami wg kategorii A,B prawa jazdy. Ponadto, w orzeczeniach nie wskazano jakich testów psychologicznych nie przeszedł i dlaczego oraz czy były one konieczne do przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie. Nie wskazano jakie konkretnie polecenia wydawane były przez psychologów, których nie wykonał, a które były podstawą do wydania niekorzystnego dla niego orzeczenia. Wyjaśnił, że psycholodzy przeprowadzający badania przekazali mu informacje, że jedynym powodem, dla którego otrzyma niekorzystne orzeczenie jest fakt, że posiada wykształcenie podstawowe. W ocenie skarżącego, wydanie ww. orzeczeń narusza w sposób oczywisty treść rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, gdyż wydane zostały z naruszeniem zasad określonych tych przepisach. Skarżący nie zgodził się z uzasadnieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawartym w zaskarżonej decyzji z dnia [...] w której Kolegium wskazało, że organ nie ma kompetencji do kwestionowania wydanych przez uprawnione organy orzeczeń psychologicznych. Zdaniem skarżącego, organ naruszył w ten sposób treść art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wydając decyzję w przedmiotowej sprawie winien był ocenić czy ww. orzeczenia są wydane w przepisanej formie, czy zastosowano przy ich wydaniu przewidzianą w załączniku numer 5 do ww. rozporządzenia Metodykę przeprowadzania badań psychologicznych. Brak jest także informacji o tym czy wystawiona została "karta badania psychologicznego", stanowiąca załącznik nr 6 do rozporządzenia. Tylko bowiem w przypadku gdy ww. orzeczenia psychologiczne zostały wystawione i sporządzone z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy - mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów oraz o zwrot kosztów pomocy prawnej. Oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A,B. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organy administracji, że w wyniku badania psychologicznego przeprowadzonego, na podstawie art. 84 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w dniu [...] wydano ostateczne orzeczenie psychologiczne znak: [...] stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie ww. kategorii prawa jazdy. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), zwanej dalej "u.k.p.". Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Z treści przytoczonego powyżej przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy wynika zatem dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie psychologiczne stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Trzeba wyraźnie podkreślić, że decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma bowiem nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. Należy również wskazać, że postępowanie, którego celem jest ocena psychologiczna kierowcy prowadzone jest przez uprawnionych psychologów posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, a organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia psychologicznego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy są związane orzeczeniem psychologicznym i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Szczegółowe warunki, tryb i sposób przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2014 r., poz. 937), dalej powoływane jako "rozporządzenie". W myśl przepisów tego rozporządzenia, badanie psychologiczne przeprowadza się w warunkach zapewniających uzyskanie trafnych i rzetelnych wyników badania (§ 4 ust. 2). Uprawniony psycholog odmawia zaś przeprowadzenia badania, między innymi jeśli osoba badana informuje o złym stanie swojego zdrowia lub o złym samopoczuciu (§ 5 ust. 1 pkt 1). Po przeprowadzeniu badania uprawniony psycholog dokonuje analizy i interpretacji wyników oraz przekazuje osobie badanej informację o wynikach przeprowadzonego badania (§ 4 ust. 3). Należy też dodać, że rozporządzenie wykonawcze określa wzory stosownych dokumentów, a uprawniony psycholog wydaje orzeczenie według wzoru określonego odpowiednio w załącznikach nr 1 – 4 do tego rozporządzenia (§ 1 pkt 3 i § 6 ust. 1). Metodykę przeprowadzania badań psychologicznych określa załącznik nr 5 do rozporządzenia (§ 7). Tryb odwoławczy od orzeczenia psychologicznego w zakresie psychologii transportu określają przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 84 ust. 2 i 3 tej ustawy, osoba badana, która nie zgadza się z treścią orzeczenia psychologicznego może w terminie 14 dni od jego otrzymania wystąpić o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, składając stosowny wniosek za pośrednictwem psychologa, który wydał orzeczenie. Z przepisu art. 84 ust. 5 wynika ponadto, że w przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania, w przeciwnym zaś razie – właściwemu staroście, po upływie 14 dni od daty badania, jeżeli wniosek o jego ponowne przeprowadzenie nie został złożony. Regulacja wymieniona w przytoczonych przepisach, jednoznacznie określa tryb weryfikacji orzeczeń psychologicznych zawierających przeciwwskazania do kierowania pojazdem. To właśnie w postępowaniach przed wojewódzkim ośrodkiem medycyny pracy kierujący winien podnosić kwestie dotyczącego jego stanu zdrowia, np. dodatkową dokumentację medyczną. Prawidłowe jest zatem stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji związany był treścią orzeczenia psychologicznego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie co do zasadności wydania ich o danej treści, w tym co do stanu zdrowia skarżącego. Tym samym organ nie miał kompetencji do dokonywania kontroli zasadności wydanego orzeczenia psychologicznego, bądź do kwestionowania okoliczności objętych treścią takiego orzeczenia. W związku z powyższym organ zobligowany był do zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, tj. cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami wymienionymi w sentencji decyzji organu I instancji. Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi dotycząca wadliwości orzeczeń psychologicznych wydanych w niniejszej sprawie, ani argumentacja dotycząca naruszenia przepisów proceduralnych. Zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i wbrew zarzutom skargi, w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. Prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opisanym w skardze byłoby niedopuszczalne w związku z zastosowaniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, wynikającego z wyżej opisanych przepisów. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, a także decyzja wydana w I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy dysponując ostatecznym orzeczeniem psychologicznym jednostki orzeczniczej nie miały podstaw do jego kwestionowania, jak również nie miały możliwości prowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie. Zaskarżona decyzja nie narusza też przepisu prawa materialnego wskazanego w jej podstawie prawnej. Także nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione. Nie można bowiem dopuścić, ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, aby pojazdami kierowała osoba, której stan zdrowia na to nie pozwala. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było więc działaniem w interesie społecznym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.