II SA/Sz 625/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. i A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2014 r. Nr XLV/378/14 w przedmiocie nabycia nieruchomości położonej na terenie gminy Trzebiatów postanawia: odrzucić skargę J. W. Rada Miejska w Trzebiatowie w dniu 31 marca 2014 r. podjęła uchwałę o nr XLV/378/14 w sprawie nabycia nieruchomości położonej na terenie gminy Trzebiatów. Pismem z dnia [...] J.W. i A.K. złożyli, na powołaną wyżej uchwałę, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący J.W. zarządzeniem Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez nadesłanie kopii kierowanego przez niego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź złożenia bezpośrednio w siedzibie organu – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie J.W. nadesłał kopię pisma z dnia 1 kwietnia 2014 r., nieopatrzonego żadnym podpisem, w którym nie wskazano osoby od której pochodzi - skierowanego do Burmistrza w którym zostały zawarte zarzuty dotyczące zaskarżonej uchwały. Burmistrz w odpowiedzi na skargę wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2014 r. wpłynęło do organu pismo z dnia 1 kwietnia 2014 r., w którym A.K. i 35 innych osób, lecz nie J.W., sprzeciwiali się działaniom podejmowanym przez Radę Miejską i Burmistrza [...] zmierzającym do przejęcia przez Gminę [...] własności nieruchomości stanowiącej działkę [...] położonej we wsi [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast termin do wniesienia skargi w trybie powołanego przepisu został określony w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", zgodnie, z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że skarga wniesiona na uchwałę, w tym niestanowiącą akt prawa miejscowego, powinna być poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym do wyczerpania tego trybu obowiązany jest wyłącznie sam skarżący, co oznacza, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 414/06, publ. LEX nr 362455). Wniesienie skargi, z pominięciem wyżej wskazanego wymogu w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej z innych przyczyn. Podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku skarżącego, wyczerpanie powyższego wymogu nie stanowi złożenie pisma z dnia 1 kwietnia 2014 r. skierowanego do Burmistrza [...], bowiem we wskazanym piśmie nie wskazano, od kogo ono pochodzi, ani nie zawarto także koniecznego dla swej ważności elementu w postaci własnoręcznego podpisu osoby je wnoszącej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że z podpisem łączy się między innymi autentyczność dokumentu i zgodność osnowy dokumentu z wolą osoby podpisującej dokument, gdyż podpis pełni funkcję identyfikacyjną. Wobec braku jakiegokolwiek podpisu na wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ani nawet wskazania od kogo ono pochodzi, nie ma podstaw do uznania, aby ten swoisty środek zaskarżenia został w ogóle skutecznie złożony. Stwierdzając brak poprzedzenia przedmiotowej skargi złożonym skutecznie przez J.W. wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa – jego skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.