II SA/Sz 629/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w sprawie z Jej skargi na postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia A. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] r. nakładającego na J. L. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku - nakazu rozbiórki hali namiotowej, zlokalizowanej na dz. nr [...], położonej przy ul. [...] w m. P.-Z., umorzył postępowanie zażaleniowe. A. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369) – w skrócie "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że aby możliwe było zastosowanie normy art. 61 § 3 p.p.s.a. koniecznym jest aby wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 26/04, dostępne w Internecie). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W niniejszym postępowaniu przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania skarżąca uczyniła postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego jak i postanowienie organu I instancji nakładające grzywnę w celu przymuszenia. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie organu II instancji nie nadaje się do wykonania, albowiem nie kreuje nowej sytuacji strony skarżącej w sferze jej obowiązków o charakterze materialnoprawnym, a tym samym nie podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Zaskarżone postanowienie, umarzające postępowanie zażaleniowe w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, ma charakter procesowy w tym sensie, że kończy postępowanie administracyjne bez merytorycznego rozpoznania odwołania. Stwierdza się w nim, iż podmiot, który wniósł zażalenie nie ma interesu prawnego do występowania w sprawie w charakterze strony. Nie może być zatem mowy o wykonalności tego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji o jego wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeśli chodzi o zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji nakładającego grzywnę w celu przymuszenia wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Co prawda przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwia wstrzymanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednakże pojęcie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle regulacji art. 3 § 2 p.p.s.a., wskazującego przedmiot kontroli sądowej oraz art. 134 i art. 135 p.p.s.a., określających zakres tej kontroli. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową – identyczność podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków i przedmiotową – identyczność praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II OZ 930/14, lex nr 1530886). Stąd ochroną tymczasową można objąć zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym, zawsze jednak tylko w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę administracyjną. Nie ulega wątpliwości, że wskazane przez stronę skarżącą postanowienia organu I jak II instancji są ze sobą w związku chronologicznym, jednakże nie wykazują tożsamości ani przedmiotowej ani podmiotowej. Zaskarżone postanowienie organu II instancji ma bowiem charakter formalny i ocena jego zgodności z prawem ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania. Choć oba akty zostały wydane faktycznie w ramach szeroko rozumianej jednej sprawy, to postanowienie organu pierwszej instancji, poprzedzające zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie umarzające postępowanie zażaleniowe, nie mieści się w granicach sprawy określonych w art. 135 p.p.s.a. W takiej sytuacji wykluczona jest możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Podkreślenia także wymaga, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest w żaden sposób uzależnione od oceny zasadności skargi. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.