II SA/Sz 645/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. P. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: przyznać radcy prawnemu D. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę [...] złotych, która obejmuje kwotę [...] zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 645/17 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie po rozpoznaniu wniosku A. S. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego. W oparciu o powyższe pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony radca prawny D. P.. Wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 645/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. S. na rzeczoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. W dniu 16 listopada 2017 r. pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu. W skardze tej wniósł o zwrot kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu przed NSA w wysokości 2 000 zł uzasadniając wysokość tej kwoty nakładem pracy związanym ze sporządzeniem skargi kasacyjnej oraz ewentualnymi kosztami występowania przed NSA w Warszawie (nocleg, dojazd). Po otrzymaniu zawiadomienia o wyznaczeniu terminu rozpoznania skargi kasacyjnej, pełnomocnik złożył pismo w którym oświadczył, że do obecnej chwili nie zostały uiszczone na jego rzecz od reprezentowanego przez niego skarżącego koszty pomocy prawnej w całości ani w części w związku z czym wnosi o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu przez NSA zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 2923/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną odś 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 645/17. Z protokołu rozprawy wynika, ze pełnomocnik nie stawił się . Starszy referendarza sądowy stwierdził, że: Wniosek pełnomocnika z dnia 16 listopada 2017 r. uzupełniony pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. podlegał rozpoznaniu jako wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 645/17. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.– dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 - dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji 50 % opłaty określonej w pkt 1 tego paragrafu (tj. w niniejszej sprawie 240 zł), nie mniej niż 120 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4 następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 50% z opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł (1/2 z 240 zł). Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł. Brak również podstaw do zwrotu wydatków w kwocie 2 000 zł tytułu potencjalnych opłat za nocleg, czy podróż do W., wyjaśnić należy, że pełnomocnikowi przysługuje zwrot rzeczywiście poniesionych i udokumentowanych wydatków, a nie potencjalnych, które ponadto w niniejszej sprawie nie miały miejsca, ponieważ jak wynika z oświadczenia pełnomocnika oraz protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik nie stawił się na niej. Zatem brak w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnianie żądania pełnomocnika w tym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.