II SA/Sz 649/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania złożonego przez M. K., P. T. , J. C., P. W., K. S. od wydanej w dniu [...] r. decyzji Burmistrza Gminy i Miasta ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] elektrowni wiatrowych mocy znamionowej od 2 MW do 4/5 MW każda wraz z obiektami towarzyszącymi, fundamentem pod każdą z elektrowni i utwardzonymi drogami dojazdowymi skomunikowanymi z drogą publiczną na działkach nr [...] w obrębie ewidencyjnym S. i działkach nr [...] w obrębie ewidencyjnym S. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze– umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że w odwołaniu od opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji, M. K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi naruszenie art. 10 i 49 K.p.a. oraz art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem odwołującego organ wydając decyzję uczynił to z naruszeniem art. 68 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, bowiem przyjął raport o oddziaływaniu na środowisko, w którym pominięto kryteria uwzględniające stan współczesnej wiedzy i metod badań. Przywołał dodatkowo opracowanie potwierdzające negatywny wpływ infradźwięków wydawanych przez elektrownie wiatrowe na zdrowie ludzi i zwierząt. Kolegium rozpoznając sprawę wskazało, że pierwszą czynnością jaką podejmuje organ po otrzymaniu odwołania jest kontrola dopuszczalności zaskarżenia. Stosownie do art. 127 § 1 K.p.a. legitymacja do złożenia odwołania przysługuje stronie, czyli podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym została wydana decyzja organu pierwszej instancji. Kolegium podkreśliło, że odwołanie jest niedopuszczalne, gdy zostanie złożone przez osobę, której nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Organ odwoławczy powołując się na utrwalony pogląd wyrażony w judykaturze podał, że pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Ponadto Kolegium podkreśliło, że w orzecznictwie dominuje pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Rozróżnić ponadto należy kwestię interesu prawnego od interesu faktycznego, czyli stanu, w którym obywatel jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Zdaniem organu w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prawem, która będzie stanowić podstawę do wyznaczenia stron, będą m.in. przepisy ustalające poszczególne standardy jakości środowiska. Stronami tego postępowania będą właściciele działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, jak również właściciele działek objętych przewidywanym obszarem ograniczonego oddziaływania, jeżeli oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny (będzie przekraczać ustalone prawem standardy). Obowiązek wyznaczenia obszaru ograniczonego oddziaływania dla określonej inwestycji wynika z przepisów działu V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Naruszenie zatem prawnie chronionego interesu musi być udowodnione, np. wykazane w raporcie. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że analizowany zespół elektrowni wiatrowych zlokalizowany będzie na terenie o charakterze rolniczym, a punkty posadowienia poszczególnych elektrowni w ich bezpośrednim sąsiedztwie otoczone są ze wszystkich stron terenami rolniczymi, na których nie są sprecyzowane wartości dopuszczalne poziomu emisji hałasu – tereny niechronione akustycznie. Organ odwoławczy zaznaczył, że w załączniku graficznym obrazującym rozprzestrzenianie się hałasu dla wariantu drugiego, przedstawiono najbliżej położoną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dla której poziom dopuszczalny w porze nocnej wynosi 40 dB (raport zał. graf. Nr 17 pkt 4). Stosownie do uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, przeanalizowano zgodność poziomów dopuszczalnych dla analizowanego terenu i ustalono, że nie wpłyną one na zmianę klimatu akustycznego w sposób stwarzający zagrożenie dla okolicznych terenów. Inwestor dokonał wyboru wariantu drugiego, zaś przeprowadzona analiza akustyczna potwierdziła, że budowa elektrowni wiatrowych nie wpłynie na zmianę klimatu akustycznego. Kolegium, w dalszej części uzasadnienia podkreśliło, że działki odwołujących znajdują się poza granicami oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działka M. K. zamieszkałego w S. przy ulicy [...] znajduje się w odległości [...] metrów od miejsca planowanej inwestycji. Szczegółowa zaś analiza, dokonana na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, usytuowania działek należących do odwołujących się potwierdziła bezspornie, że należące do odwołujących nieruchomości znajdują się poza granicami strefy ewentualnego oddziaływania na środowisko, zatem nie jest możliwe uznanie ich za stronę przedmiotowego postępowania. Organ drugiej instancji stwierdził, że w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy i Miasta zamieszczono wszystkie obwieszczenia organu pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 10 K.p.a. po przeprowadzeniu postępowania, a przed wydaniem decyzji powiadomiono podmioty uznane za strony w tym postępowaniu o prawie do zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego. Zaś po wydaniu decyzji, w sposób przewidziany w art. 85 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z dokonanymi uzgodnieniami ze Starostą oraz z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego W powołanych okolicznościach Kolegium za chybiony uznało zarzut odwołania dotyczący niewłaściwego trybu konsultacji społecznych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc jednocześnie o jej uchylenie w całości zgodnie z art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez bezzasadną odmowę uznania go za stronę w postępowaniu o wydanie skarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie i nie rozpatrzenie w toku postępowania odwoławczego zarzutów naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji w szczególności art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 49 oraz art. 10 K.p.a. uchybiające przepisom proceduralnym nakładającym na organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji obowiązek doręczenia stronom postępowania zawiadomień o podjętych przez organ administracji publicznej decyzjach. Skarżący zarzucił dodatkowo naruszenie przepisu prawa procesowego – art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie i nie rozpatrzenie w toku postępowania odwoławczego zarzutów naruszenia prawa procesowego przez organ pierwszej instancji, w szczególności art. 68 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieuwzględnienie w wyznaczonych kryteriach dla wykonania raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wskazań odpowiadających stanowi współczesnej wiedzy i metod badań. W dalszej części uzasadnienia skargi M. K. podał, że organ drugiej instancji niesłusznie ograniczył krąg stron tego postępowania do właścicieli działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, działanie to opierając jedynie na uwzględnieniu kryterium emisji hałasu planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwymi kryteriami oceny inwestycji, jakie mogą również zidentyfikować jego pełnoprawnych uczestników są: emisja hałasu, oddziaływania elektromagnetyczne, zmiany w krajobrazie spowodowane planowaną inwestycją, a także wpływ na dobra materialne, czyli wartość nieruchomości. W ocenie skarżącego ocena oddziaływań, jakie spowoduje planowane przedsięwzięcie wskazuje, że skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu. Zmiany mające powstać w klimacie akustycznym, krajobrazie, spodziewany ujemny wpływ na wartość posiadanej nieruchomości oraz modyfikacje we faktycznym sposobie zagospodarowania przestrzennego otoczenia miejsca zamieszkania stanowią poważną zmianę w dotychczasowych warunkach życia. Zdaniem skarżącego przytoczone aspekty bezspornie stanowią ingerencję w prawnie chroniony interes podmiotu. Ponadto skarżący zarzucając uchybienie ustawowym terminom dla wypowiedzenia się przez strony postępowania oraz społeczeństwo zwrócił uwagę, że w dniu [...] r. w Urzędzie Gminy i Miasta oraz w dniu [...]r. na tablicy ogłoszeń w miejscowości S. i S. wywieszono obwieszczenie o możliwości składania uwag i wniosków w niniejszym postępowaniu oraz o możliwości wglądu do sporządzonego wcześniej raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w terminie 21 dni od daty wywieszenia. Obwieszczenia te zdjęto odpowiednio w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. Z kolei organ I instancji wydał decyzję w dniu [...]r. uchybiając przepisom procesowym określonym w art. 49 oraz art. 10 K.p.a. W tej sytuacji skoro decyzja organu drugiej instancji nie odnosi się do powyższych uchybień w rażący sposób narusza przepisy K.p.a. W dalszej części skargi skarżący zarzucił nieprawidłowe określenie kryteriów dla sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skutków planowanego przedsięwzięcia ważnym czynnikiem jest emisja hałasu powodowana przyszłą działalnością elektrowni. Realizacja zaś inwestycji w kształcie i na warunkach wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach doprowadzi, zdaniem skarżącego, do załamania szans na rozwój pobliskich miejscowości i pogorszenia warunków życia ich mieszkańców w sferze zdrowotnej i zarobkowej. Skarżący zarzucił też zbyt ogólną charakterystykę obiektów wchodzących w skład planowanego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego szerokie określenie w decyzji zakresu wysokości planowanych elektrowni wraz z fragmentarycznym przedstawieniem oceny oddziaływania w raporcie skutkuje nieważnością decyzji organu pierwszej instancji. W świetle powyższego, działanie organu II instancji umarzające postępowanie odwoławcze z pominięciem wszechstronnego zbadania prawidłowości decyzji wydanej w I instancji stanowi naruszenie dające podstawy do uchylenia skarżonej decyzji organu II instancji jako sprzeczne z dyspozycją art. 7 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia [...] r. M. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107, art. 233 w związku z art. 61 § 1 oraz art. 7, art. 77 §1, a także art. 138 K.p.a. Wskazał ponadto, że wbrew twierdzeniom Kolegium nie kwestionował trybu przeprowadzonych konsultacji społecznych, lecz ich nieprawidłowe wykonanie. Zdaniem skarżącego w treści uzasadnienia zabrakło klarownego przedstawienia stanowiska organu wobec całego, zebranego w sprawie, materiału. Naruszenie art. 233 w związku z art. 61 § 1 w związku z art. 7 K.p.a. polegało, w ocenie skarżącego, na nie podjęciu z urzędu postępowania, w sytuacji gdy organ umorzył postępowanie w sprawie. Z kolei naruszenie art. 77 § 1 polegało, zdaniem skarżącego, na ograniczeniu się organu II instancji do oceny wyłącznie faktu dokonania konsultacji społecznych. Ocenie tej nie poddano jednak sposobu ich przeprowadzenia, zwłaszcza wymogu zachowania ustawowych terminów dla ustosunkowania się bądź innej formy partycypacji w toczącym się postępowaniu. Zdaniem skarżącego naruszenie art. 138 K.p.a. odnosi się do stwierdzenia, że decyzja organu II instancji w sposób jawny i bezpośredni przyzwala na istnienie stanu sprzecznego z prawem i funkcjonowanie decyzji wydanej w postępowaniu obarczonym poważnymi wadami. Z tego powodu odpowiednie byłoby przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania – jako jedyna gwarancja rzetelnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji z zachowaniem wszelkich wymogów prawa. Jednocześnie skarżący podkreślił, że Kolegium zajęło się sprawą powierzchownie, poprzez zaniechanie merytorycznego i pełnego rozpatrzenia treści wniesionego przez skarżącego podania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do podniesionych zarzutów należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami wniosków i zarzutów podniesionych w skardze. W związku z tym, przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie jest ocena zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji, a mianowicie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 6 elektrowni wiatrowych, lecz decyzji organu odwoławczego o umorzeniu postępowania w związku ze stwierdzeniem, że osobom, które wniosły odwołanie od decyzji organu I instancji, a mianowicie M. K., P. T., J. C., P. W., K. S., nie przysługuje status strony postępowania. Organ odwoławczy na wstępie swoich rozważań zasadnie stwierdził, że wstępną czynnością organu II instancji, po otrzymaniu odwołania jest kontrola dopuszczalności zaskarżenia. W myśl art. 127 § 1 K.p.a. uprawnienie do złożenia odwołania przysługuje stronie, a więc podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym organ I instancji wydał decyzję. Odwołanie jest niedopuszczalne, gdy zostanie złożone przez osobę, której nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przepisach procedury administracyjnej pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane, a wykładni art. 28 K.p.a. dokonano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w rozważaniach doktrynalnych. Organ odwoławczy przyjmując utrwalony w orzecznictwie pogląd stwierdził, że pojęcie interesu prawnego należy rozumieć jako obiektywną, tzn. rzeczywiście istniejącą potrzebę ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny (zob. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1998 r., IV SA 1106/97). W powołanym orzeczeniu wskazano m.in. na to, że sąsiedztwo nieruchomości nie przesądza statusu strony ich właścicieli w procesie inwestycyjnym. Musi to być ich własny interes związany z planowaną budową. Wykazanie interesu prawnego lub obowiązku stanowi legitymację materialnoprawną, która jest podstawą legitymacji procesowej. Wyrażony w orzecznictwie pogląd, który przyjął organ odwoławczy jako podstawę rozstrzygnięcia, należy podzielić wskazując jednocześnie na jego kontynuację w innych orzeczeniach (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2012 r., II SA/Kr 1035/11; wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2012 r., II SA/Lu 74/12). Ponadto Kolegium stwierdziło, że należy odróżniać pojęcie interesu prawnego od interesu faktycznego, tzn. takiego stanu, w którym obywatel jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać na trafne stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził, iż w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prawem, które stanowi podstawę do wyznaczenia stron, są m.in. przepisy ustalające poszczególne standardy jakości środowiska. Stronami tego postępowania będą właściciele działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a także właściciele działek objętych przewidywanym obszarem ograniczonego oddziaływania, jeżeli oddziaływanie planowanej inwestycji wykracza poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Obowiązek wyznaczenia obszaru ograniczonego oddziaływania dla określonej inwestycji wynika z treści działu V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Naruszenie więc prawnie chronionego interesu musi być udowodnione, np. wykazane w raporcie. Jak stwierdził organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że projektowany zespół elektrowni wiatrowych ma być zlokalizowany na terenie o charakterze rolniczym, na którym nie są sprecyzowane wartości dopuszczalne poziomu emisji hałasu (tereny niechronione akustycznie). Poza tym w dokumentacji graficznej (zał. Nr 17 pkt 4) określającej rozprzestrzenianie się hałasu dla wariantu drugiego, wskazano na najbliższą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dla której poziom dopuszczalny w porze nocnej wynosi 40 dB. W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, przeanalizowano zgodność poziomów dopuszczalnych dla analizowanego terenu i ustalono, że nie wpłyną one na zmianę klimatu akustycznego w sposób stwarzający zagrożenie dla okolicznych terenów. Inwestor wybrał wariant drugi, a dokonana analiza akustyczna potwierdziła, że budowa elektrowni wiatrowych nie wpłynie na zmianę klimatu akustycznego. Kolegium podkreśliło też, że działki odwołujących znajdują się poza granicami oddziaływania inwestycji na środowisko. Działka M. K., który mieszka w S. przy [...] , znajduje się w odległości [...] metrów od miejsca planowanej inwestycji. Dane z ewidencji gruntów i budynków wskazują też, że należące do odwołujących się działki znajdują się poza strefą ewentualnego oddziaływania na środowisko, nie ma więc podstaw do uznania, że przysługuje im status strony w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się zatem do sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 K.p.a., to w świetle powyższych, trafnych ustaleń organu odwoławczego, należy stwierdzić, że organ właściwie przyjął, że M. K. nie wykazał wymaganego w tym przepisie interesu prawnego, a więc brak podstaw do przyjęcia, że jest on stroną postępowania. Można jedynie przyjąć, że ma on interes faktyczny, który nie stanowi podstawy przyznania statusu strony. Nie można też uznać za zasadny zarzut skarżącego, że na przyznanie statusu strony mają wpływ takie czynniki jak: emisja hałasu, oddziaływanie elektromagnetyczne, zmiany w krajobrazie spowodowane planowaną inwestycją, także obniżenie wartości nieruchomości. Kwestie związane z emisją hałasu zostały szczegółowo opracowane i przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko projektowanego zespołu elektrowni wiatrowych (m.in. s. 81-82, 112 raportu). Z treści raportu wynika, że inwestycja nie wpłynie na zmianę klimatu akustycznego w sposób stwarzający zagrożenie dla ludzi i środowiska. Tak samo szczegółowo opracowane zostały kwestie promieniowania elektromagnetycznego (m. in. s. 82 -85 raportu). W konkluzji stwierdzono, że strefy ochronne dla linii i stacji elektroenergetycznych zostały określone z dużym marginesem bezpieczeństwa. Nie jest też prawdziwe stwierdzenie skarżącego dotyczące braku wariantów alternatywnych przy planowaniu inwestycji. Przeczy temu treść raportu w którym rozwiązania alternatywne były uwzględniane. Raport zaś sporządziły osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Statusu strony w postępowaniu nie dają też okoliczności związane ze zmianami w krajobrazie, jak również ewentualna zmiana wartości nieruchomości. W orzecznictwie przyjęto, że zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2012 r., II SA/Lu 74/12, LEX nr 1138625). Natomiast zarzuty dotyczące prawidłowości przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez organ I instancji nie mogą być badane w niniejszym postępowaniu, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o umorzeniu postępowania związana z odmową przyznania skarżącemu statusu strony, nie zaś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji. Należy jednak wskazać, że organ odwoławczy odniósł się do tych kwestii stwierdzając, że w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy i Miasta zostały zamieszczone wszystkie obwieszczenia organu I instancji. Zgodnie z art. 10 K.p.a. po przeprowadzeniu postępowania, a przed wydaniem decyzji powiadomiono podmioty uznane za strony w tym postępowaniu o prawie do zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast po wydaniu decyzji, w sposób przewidziany w art. 85 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji organ I instancji podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z dokonanymi uzgodnieniami ze Starostą oraz z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W związku z tym należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) orzekł jak w sentencji.