II SA/Sz 652/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie: Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk (spr.) Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant st. sekr. sąd Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji z dnia [...]r. nr: [...]wydanej z upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie odmawiającej przyznania ww. dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor MOPR wskazaną powyżej decyzją odmówił przyznania J. L. dodatku mieszkaniowego, gdyż, jak ustalono, w dniu złożenia wniosku o przydział dodatku mieszkaniowego, nie posiadał on tytułu prawnego do zajmowanego mieszkania, a także nie oczekiwał na lokal zamienny lub socjalny. W odwołaniu od powyższej decyzji J. L. podniósł, iż tytuł prawny do lokalu został mu odebrany, kiedy przebywał w zakładzie karnym, a podstawą rozwiązania umowy najmu było nie wywiązywanie się z opłat za mieszkanie. Skarżący podniósł też, iż o całej sprawie, jak również o powstałych zaległościach, nie został poinformowany i będzie dochodził swoich praw do lokalu na drodze sądowej. Jak wskazano w dalszym ciągu uzasadnienia omawianej decyzji ostatecznej, Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o całokształt materiału dowodowego oraz obowiązujące przepisy prawa, stanęło na stanowisku, że decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna i zgodna z prawem. Z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że J. L. nie posiadał tytułu prawnego do zajmowanego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], gdyż w dniu [...]r. Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych, w oparciu o treść art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001r. Nr 71, poz. 733), wypowiedział ww. umowę najmu tego mieszkania ze względu na pozostawanie w zwłoce z zapłatą czynszu i innych opłat za używanie lokalu. Ustanie stosunku najmu nastąpiło z dniem [...]r. Jednocześnie, jak ustalono, odwołujący się nie oczekiwał w owym czasie na lokal zamienny albo socjalny. Tak więc, wobec nie posiadania przez skarżącego żadnego z tytułów do otrzymania dodatku mieszkaniowego, wskazanych w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ odwoławczy orzekł jak na wstępie. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium, J. L. złożył skargę, wnosząc o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego oraz stwierdzenie nieważności dokonanego wypowiedzenia umowy najmu. Zdaniem skarżącego, posiada on prawo do otrzymywania dodatku mieszkaniowego albowiem umowę najmu wypowiedziano mu bezprawnie podczas jego pobytu w zakładzie karnym. Ponadto, ww. wskazał, że skierował pozew do sądu o ustalenie stosunku najmu, a także poinformował prokuraturę o wszelkich okolicznościach, dotyczących pozbawienia go tytułu najmu lokalu przy ul. [...]w [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Natomiast, jak stanowi art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151). Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do zawartego w skardze żądania przyznania dodatku mieszkaniowego oraz stwierdzenia nieważności dokonanego wypowiedzenia umowy najmu, podkreślić więc należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do orzekania merytorycznego w kwestii przyznania lub odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego czy też innych świadczeń lub wyrokowania w sprawach, w których właściwe są sądy powszechne, albowiem sądowa kontrola zaskarżonych decyzji ostatecznych sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. I taka właśnie kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła w niniejszej sprawie do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zasadności zaskarżonej decyzji wskazać natomiast należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 71, poz. 734) dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 (nie znajdujących zastosowania w niniejszej sprawie), przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Dodatek ten przysługuje na podstawie tylko jednego z ww. tytułów. Jak wynika z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie przez organy administracyjne, w dniu [...]. Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych wypowiedział J. i H. L. umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w [...]przy ul. [...], ustalając okres wypowiedzenia do [...]r. Ww. umowa najmu została wypowiedziana ze względu na pozostawanie w zwłoce z zapłatą czynszu i innych opłat za używanie lokalu. Zaległość z tego tytułu wynosiła na dzień [...]r. kwotę [...]zł. Tak więc, mając na uwadze powyższe oraz brzmienie przywołanego powyżej art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, stwierdzić należy, że wobec faktu, iż skarżący, w chwili złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. w dniu [...]r., nie posiadał tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, a także nie oczekiwał na przysługujący mu lokal zamienny albo socjalny, zasadna była odmowa przyznania mu tego świadczenia. Ponadto, zauważyć należy, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie przyznaje kompetencji organom administracji publicznej oraz organom odwoławczym do swobodnego uznania w przedmiocie odmowy lub przyznania dodatku mieszkaniowego w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku nie spełnia warunków określonych przepisami przywołanej ustawy. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).