II SA/Sz 656/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Kołodziej,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. A. M. S. S.A. z siedzibą w P., w skrócie AMS, wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o wydanie na kolejny okres, tj. od 1 grudnia 2006 r. do 30 listopada 2007 r., zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...], celem umieszczenia reklamy. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, i ust. 3, 6, 11, 13, 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 2004, poz. 2086, z późn. zm.), § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta S. z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 24 listopada r., nr 85, poz. 1592 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z poźn. zm), lp. nr 207 załącznika do uchwały nr XXX/741/2000 Rady Miasta S. z dnia 30 października 2000 r., w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w mieście S. i upoważnienia Prezydenta Miasta S. [...] z dnia 25 maja 2004 r., zezwolił AMS na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej [...] o powierzchni 18 m2 w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do czasu zapotrzebowania terenu na cele zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania miasta S., lecz nie dłużej niż do 31 grudnia 2006 r., celem umieszczenia reklamy i ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 558 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z przepisów art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust 3 ustawy o drogach publicznych wynika, że ustawodawca w celu ochrony pasa drogowego przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów oraz ruchu pieszych wprowadził zakaz lokalizowania w nim obiektów budowlanych oraz umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Podkreślił przy tym, że warunkiem odstępstwa od niniejszego zakazu jest wystąpienie w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, wobec czego udzielenie zezwolenia winno mieć charakter wyjątkowy. O tym, co może znajdować się w pasie drogowym decyduje zarządca drogi, który przy wydawaniu zezwoleń zobligowany jest kierować się obowiązującymi przepisami oraz koniecznością realizacji nałożonych nań obowiązków, w tym między innymi zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu i pieszych. Prezydent wskazał, że odpowiednie wytyczne w przedmiocie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, których egzekwowanie należy do kompetencji zarządcy drogi. Z faktu, że przedmiotowe nośniki reklamowe, o których dalsze utrzymywanie w pasie ruchu drogowego wnosił wnioskodawca, umieszczone zostały na wysokości wzroku kierowcy organ wyprowadził wniosek, iż utrudniały one lub nawet uniemożliwiały obserwację sytuacji na drodze głównej, stwarzając tym samym realną możliwość wypadku drogowego. Ponadto powyższe reklamy rozmieszczone zostały na odcinku drogi, na którym kierujący pojazdami zobowiązani są, zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym zachować szczególną ostrożność, a ich uwaga powinna koncentrować się na znakach, sygnałach oraz urządzeniach bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nadto, lokalizacja nośnika reklamy, zdaniem organu, naruszyła przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. / załącznik nr 1 pkt 1.5.3/ w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drodze, które mówi, że przestrzeń do 2 m w pasie dzielącym jezdnie jest przeznaczona dla pionowych znaków drogowych. Organ podał, że w związku z oczekiwaniem wnioskodawcy na rozstrzygnięcie sprawy oraz czynnościami jakie należy wykonać, aby usunąć obiekt reklamowy z przedmiotowego miejsca zarządca drogi zezwolił na zajęcie pasa drogowego do 31 grudnia 2006 r. Z uwagi na fakt, że lokalizacja reklamy była doskonale znana stronie i organowi, Prezydent Miasta S. odstąpił od dokonania oględzin w terenie z udziałem strony. Z protokołu oględzin z dnia 4 stycznia 2007 r. wynika, że przedmiotowa reklama została usunięta. Od powyższej decyzji A. M. S. S.A. w P. wniosła odwołanie "w części dotyczącej okresu od 1 stycznia 2007r. do 30 listopada 2007r." zarzucając organowi I instancji naruszenie : 1) art. 7 Kpa, art. 77 Kpa i art. 107 § 3 Kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 2) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i usytuowanie; 3) art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie; 4) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. /załącznik nr 1 pkt 1.5.3/ w sprawie szczegółowych warunkach technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drodze; 5) 79 Kpa i 81 Kpa poprzez przeprowadzenie oględzin miejsca usytuowania reklam bez obecności skarżącej, nie zawiadomienia jej o tym i uznania za dowód w sprawie ustaleń, co do których nie mogła się wypowiedzieć. W uzasadnieniu odwołania strona podała, że przedmiotowy nośnik reklamowy funkcjonował w terenie 4 lata i w tym czasie Zarząd Dróg Miejskich nie zanotował żadnego zdarzenia drogowego / np. wypadku drogowego/, które mogłoby być związane z funkcjonowaniem reklamy. Art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych pozostawia decyzji zarządcy drogi wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego, lecz charakter uznaniowy tej decyzji nie oznacza całkowitej swobody organu w decydowaniu. Spółka wskazała, że otrzymała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w okresie 1 grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., a tym samym w sposób dorozumiany odmówiono jej tego zezwolenia w części dalszej okresu o jaki wnioskowała, tj. od 1 stycznia 2007 r. do 30 listopada 2007 r. Odmawiając zezwolenia organ powinien je szczegółowo uzasadnić. Strona podniosła, że brak w aktach sprawy dowodu na okoliczność, że należące do niej nośniki reklamowe stanowią zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez absorbowanie uwagi kierowców. Spółka wskazała, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji ograniczone zostało do stwierdzeń dokonanych przez organ bez udziału strony w oględzinach terenu, a tym samym uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału. W zakresie zarzutu, naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., odwołująca się wskazała, że organ nie powołał się na konkretny paragraf tego rozporządzenia, ani na konkretny rysunek z załącznika nr 1. Zdaniem strony, organ niewłaściwie zastosował w/w rozporządzenie błędnie interpretując pojęcie skrajni drogi. Odnośnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r., strona podała, że powyższe rozporządzenie dotyczy umieszczania znaków drogowych, a nie nośników reklamowych. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 39 ust. 1 i 3 , art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), art. 5 ust. 1 oraz art. 20, art. 22 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. z 2005r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przytoczyło treść art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i wskazało, że został on prawidłowo zastosowany przez organ I instancji, bowiem jedynie wyjątkowo i w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest lokalizowanie obiektów budowlanych lub urządzeń nie związanych z potrzebami zarządzania drogami w pasie drogowym. W ocenie Kolegium, organ I instancji wykazał, że istniejące reklamy ograniczały widoczność drogi z pierwszeństwem przejazdu dla kierowców wyjeżdżających z ulic podporządkowanych, naruszając tym samym dyspozycje zawarte w § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, że reklamy stanowiące własność AMS umieszczone zostały na odcinku drogi, na którym kierujący pojazdami powinni zachować szczególną ostrożność, a ich uwaga winna być skoncentrowana przede wszystkim na znakach, sygnałach oraz urządzeniach bezpieczeństwa ruchu drogowego, na co wskazuje treść przepisów art. 25 ust. 1, oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tymi przepisami, kierujący pojazdem zobowiązany jest do zachowania szczególnej ostrożności w przypadku zbliżania się do skrzyżowania oraz przejścia dla pieszych, co wszystko ma miejsce w przedmiotowym terenie, które znajduje się bardzo ruchliwej części S. Kolegium podało, że lokalizacja obiektu reklamowego była dobrze znana stronie jak i organowi I instancji, wobec czego organ ten odstąpił od przeprowadzenia oględzin. Z materiału dowodowego wynika, że stronie umożliwiono zapoznanie się z nim. Kolegium zgodziło się z zarzutem spółki, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drodze nie dotyczą umieszczania reklam. A. M. S. S.A. z siedzibą w P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie § 195 i § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie tego przepisu, który wyłączał zastosowanie przepisów powołanego rozporządzenia do dróg wybudowanych przed majem 1999 r. 2) naruszenie art. 38 ust. 1 i 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 3) naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 4) naruszenie art. 107 § 3 Kpa, poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 5) art. 138 § 1 pkt 1 i art. 16 Kpa poprzez podjęcie rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim decyzja organu I instancji stała się ostateczna, tj. w odniesieniu do okresu od 1 grudnia 2006r. do 31 grudnia 2006r. (powyższego zarzutu strona nie uzasadniła). W uzasadnieniu skargi odnośnie zarzutu naruszenia § 195 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. skarżąca wskazała, że przy rozpatrzeniu sprawy organy obu instancji pominęły treść tego przepisu, w myśl którego, przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do dróg, wobec których przed dniem jego wejścia w życie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji, które to przesłanki w przekonaniu skarżącej znajdują zastosowania do Al. Wyzwolenia w S. /która został wybudowana przed 1999 r./, przy której zlokalizowane zostały nośniki reklamowe skarżącej. Tym samym nie ma podstawy do przestrzegania wymogów określonych w art. 54 i załączniku nr 1 tego rozporządzenia. Skarżąca wskazała, że organ błędnie zastosował art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż powinien zastosować art. 38 ust. 1, bowiem strona uzyskała prawo do ulokowania nośnika w przedmiotowym miejscu najpierw na podstawie umowy dzierżawy, a później decyzji administracyjnych. Zdaniem skarżącej, przy stosowaniu art. 39 ust. 1 w/w ustawy organ I instancji powinien był rozważyć czy funkcjonowanie projektowanego nośnika reklamowego w pasie drogowym Al. Wyzwolenia w S. ma jakikolwiek wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego i dopiero po ustaleniu istnienia negatywnego wpływu organ I instancji mógł odmówić zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca podkreśliła, że organ winien wykazać istnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku" stanowiącego przesłankę do wydania stosownego zezwolenia. Według skarżącej, miała ona uzasadnione prawo oczekiwać, że zarządca drogi wyda jej automatycznie zezwolenie z uwagi, że wcześniej już posiadała w konkretnym miejscu reklamę. W ramach wyjaśnień dotyczących zarzutu naruszenia art. 7 i 77 Kpa skarżąca wskazała, że na materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący. Organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w takim zakresie aby móc stwierdzić, czy nośnik reklamowy powoduje zagrożenie i utrudnienie w ruchu drogowym i czy nie zakłóca wykonania zadań zarządcy drogi. Organ sporządził we własnym zakresie kartę informacyjna, lecz z niej nie wynikają informacje, o których mowa powyżej. Kolegium nie przeprowadziło żadnego postępowania, uznając zebrane dowody za wystarczające i tym samym naruszyło obowiązek pełnego i rzetelnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu ostatniego z postawionych zarzutów, dotyczącego naruszenia art. 107 Kpa, skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja zawiera przytoczenie przepisów prawa z błędnym uzasadnieniem ich stosowania. Uzasadnienie organu II instancji posługuje się takimi samymi argumentami jakich użył organ I instancji, brak jest w nim ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 7 listopada 2007r. pełnomocnik strony skarżącej dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przez błędną wykładnię w szczególności pojęć "umieszczenie", "zajęcie" oraz "usytuowanie". W przedmiotowej sprawie skarżąca nie domagała się ponownego umieszczenia reklamy, ale wydania decyzji przedłużającej dotychczasowe jej funkcjonowanie w pasie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) dalej w skrócie "Ppsa", doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wbrew zarzutowi strony skarżącej, w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie VI SA/WA 2115/05 (LEX nr 194010), że "powołany wyżej przepis art. 38 ustawy o drogach publicznych formułuje klauzulę generalną możliwości pozostania w pasie drogowym w dotychczasowym stanie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń nie związanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu pod warunkiem wszakże, nie powodowania przez te obiekty i urządzenia zagrożeń i utrudnień ruchu drogowego i zakłóceń wykonywania zadań zarządu drogi. Tego rodzaju formuła ma charakter ogólnego, warunkowego przyzwolenia wymagającego zindywidualizowania, a jeśli tak, to podmiot zajmujący pas drogowy obowiązany jest wystąpić do właściwego organu o wyrażenie zezwolenia na to zajmowanie w trybie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych." Ponadto zauważyć trzeba, że przepis art. 38 ustawy o drogach publicznych, nie dotyczy zgody na zajęcie pasa drogowego rozumianego jako kontynuacja dotychczasowego zajęcia, lecz stanu w jakim znajdują się obiekty budowlane i urządzenia, a przede wszystkim takiej sytuacji kiedy zachodzi konieczność przebudowy lub remontu obiektów budowlanych i urządzeń istniejących w pasie drogowym nie związanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu. Wynika to przede wszystkim z systematyki tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie wniosek nie dotyczył przebudowy ani remontu obiektu budowlanego lub urządzenia istniejącego w pasie drogowym, lecz wyrażenia zgody na kontynuację udzielonego wcześniej zezwolenia. Użycie w art. 38 ust. 1 ustawy określenia czasownikowego "mogą pozostać" wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia właściwego zarządcy drogi. Wszelako jednak pojęcie dotychczasowego stanu nie odnosi się do stanu "zajęcia pasa drogowego", lecz do stanu rozumianego jako stan techniczny obiektu budowlanego lub urządzenia. Z powyższego wynika konkluzja, że art. 38 ustawy o drogach publicznych nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu okazał się chybiony. Zgodnie z art. 40 ust. 1 w/w ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 /art. 40 ust. 2 w/w ustawy/. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę /art. 40 ust. 3 w/w/ ustawy/. Art. 43 w/w ustawy precyzuje odległości w jakich powinny być umieszczone obiekty budowlane od zewnętrznej krawędzi jezdni, co oznacza, że usytuowanie obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż określona w ustawie, następuje za zgodą zarządcy drogi. Na tle dotychczasowych rozważań należy uznać, że "umieszczenie" czy też "usytuowanie" użyte w powyższych przepisach dotyczą każdego zajęcia pasa drogowego, które wymaga zezwolenia zarządcy drogi, nie tylko pierwotnego, ale i kontynuacji zajęcia. Odnosząc się do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego będącego podstawą jej wydania tj. art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), stwierdzić trzeba, że organy orzekające dokonały, wbrew odmiennym twierdzeniom skargi, prawidłowej wykładni tego przepisu, a przy tym nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Stosownie do przepisu powołanego w podstawie prawnej decyzji zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrożeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. W szczególności zabrania się umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego. Wedle powołanego przepisu zlokalizowanie w pasie drogowym wymienionych urządzeń następuje w szczególnie uzasadnionych przypadkach za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, wbrew odmiennym, polemicznym twierdzeniom skarżącej, wskazały na motywy rozstrzygnięcia i wykazały zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym stwarzane przez reklamę. Zdaniem Sądu, stanowisko to, jako oparte na aktualnych realiach dotyczących stanu pasa drogowego i natężenia ruchu, jest w pełni przekonujące. Oczywistym jest bowiem, że stan bezpieczeństwa ruchu drogowego na danym odcinku drogi nie jest okolicznością stałą i niezmienną, a przeciwnie ulega zmianom w zależności od zmian topograficznych i urbanistycznych w rejonie przyległym do drogi oraz stopnia natężenia ruchu drogowego na tej drodze. Z tego względu okoliczność, że zarządca drogi udzielając poprzednio zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie stwierdził istnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ze strony przedmiotowych reklam, nie może stanowić argumentu skutecznie podważającego zgodność z prawem obecnie kontrolowanej decyzji. Przepisy ustawy o drogach publicznych, stanowią co do zasady zakaz umieszczania w pasie drogowym jakichkolwiek budowli i urządzeń nie związanych z obsługą ruchu. Umieszczenie zatem w pasie drogowym nośnika reklamowego (tak jak każdego obiektu budowlanego i urządzenia niezwiązanego z obsługą ruchu drogowego) wymaga z uwagi na odstępstwo od powyższej zasady zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Zdaniem Sądu, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wielopłaszczyznowe przyczyny braku zgody na odstępstwo od wskazanej w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zasady, przemawiają za stwierdzeniem, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie wykroczyły poza granice przysługującego im uznania administracyjnego. Okoliczność, że strona skarżąca z tą oceną nie zgadza się, nie jest wystarczającym argumentem do podważenia legalności zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w jej uzasadnieniu zawarto racjonalną argumentację dla uzasadnienia odmowy uwzględnienia wniosku. Jest bowiem poza sporem, że względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym przy rozpatrywaniu tego rodzaju wniosku na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, stanowią najistotniejszą okoliczność wymagającą rozważenia przy ocenie czy zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek" uzasadniający zezwolenie na zajęcie pasa drogowego lub na kontynuację takiego zezwolenia. W świetle argumentacji organów orzekających w sprawie, istnienie przeciwwskazań do zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego w przedmiotowej sprawie jest ewidentne. Chybiony jest również zarzut skargi wywodzony na podstawie § 195 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), że przepisów tego rozporządzenia nie można stosować w niniejszej sprawie. Wbrew przekonaniu skarżącej przepis § 195 nie odnosi się do zezwoleń i opłat za zajęcie pasa drogowego, lecz dotyczy dróg wobec których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji, co trafnie podniósł organ odwoławczy. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 16 Kpa jest chybiony, bowiem Kolegium działało w ramach swoich kompetencji rozpoznając odwołanie strony złożone od decyzji organu I instancji. Nieprawidłowością ze strony organu I instancji był termin załatwienia sprawy z wniosku strony. Jego przekroczenie przez organ jest niewątpliwe, choć nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako nieuzasadniona została oddalona.