II SA/Sz 658/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej oddala skargę Dyrektor Zakładu Karnego w S. decyzją personalną nr [...] na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 31 ust.1 pkt 4 i ust. 2, art. 106 ust.1 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 5 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15 poz. 145) - odmówił ppor. D. T. wypłaty nagrody rocznej za okres pełnienia służby w 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 5 pkt 3 lit. a i b przywołanego wyżej rozporządzenia – nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej, nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej. Wobec ustalenia, że w dniu 1 marca 2006 r. została wydana opinia służbowa dot. p.por. D. T., która zawiera wyżej wymienione stwierdzenia organ I instancji odmówił wypłaty nagrody rocznej. W dniu 28 sierpnia 2007 r. do Zakładu Karnego w S. wpłynęło odwołanie D. T. od decyzji [...], w którym wniósł o zmianę decyzji i przyznanie nagrody rocznej za okres pełnienia służby w 2006 r. Odwołujący się zarzucił organowi naruszenie § 5 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), który stanowi, że "nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej i o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej". Według odwołującego się opinia z dnia 1 marca 2006r. nie zawiera sformułowania o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, ale określenie, że jest "nieprzydatny w służbie". Zwrot "nieprzydatny w służbie" nie został jednak ujęty w powyższym rozporządzeniu, a zatem organ I instancji wydał decyzję w oparciu o przepis prawa nie znajdujący zastosowania w niniejszej sprawie. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K., postanowieniem z dnia 1 października 2007r., na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego – stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że w związku z nieobecnością funkcjonariusza w służbie, organ I instancji, zgodnie z art. 44 Kpa zastosował doręczenie przez pocztę. D. T. nie odebrał dwukrotnie awizowanej przesyłki (25 kwietnia 2007r. i 4 maja 2007r) i nie złożył odwołania w terminie. W wyniku skargi D. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie II SA/Sz 1159/07 uchylił postanowienie Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w K. z dnia 1 października 2007r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł między innymi, że organ odwoławczy nie wyjaśnił istotnej okoliczności jaką jest data doręczenia decyzji organu I instancji, od której to daty należy liczyć bieg czternastodniowego terminu wskazanego w art. 129 § 2 Kpa. Organ uznał jedynie doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 Kpa za skuteczne, bowiem decyzja wysłana była na adres zamieszkania strony i dwukrotnie awizowana. Sąd wskazał dalej, że organ pominął fakt, iż absencja strony w służbie i usprawiedliwiona nieobecność spowodowana była pobytem w szpitalu, co było wiadome organowi i należało dokonać doręczenia decyzji zgodnie z art. 42 § 3 Kpa. W tych okolicznościach Sąd przyjął, że uznanie decyzji za doręczoną narusza art. 44 § 3 w związku z § 1 i art. 42 § 3 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd wskazał, że organ odwoławczy ustali, kiedy nastąpiło zgodnie z prawem doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji, a następnie zbada, czy D.T. wniósł odwołanie z zachowaniem czternastodniowego terminu od tego doręczenia. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. decyzją nr [...] z dnia 27 czerwca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 31 ust. 4 oraz art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 23 sierpnia 2007 r. złożonego przez D. T. od decyzji personalnej nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia 23 kwietnia 2007 r. o odmowie wypłaty nagrody rocznej za okres pełnienia służby w roku 2006 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że skargę należy rozpoznać merytorycznie z uwagi na treść wyroku. Organ ten podniósł dalej, że nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, w okresie służby stałej lub nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym. Opinia o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym stanowi negatywną przesłankę do przyznania nagrody rocznej zgodnie z § 5 pkt 3, lit. a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W opinii służbowej z dnia 1 marca 2006 r. zawarte zostało stwierdzenie, że cyt: "funkcjonariusz jest nieprzydatny w służbie". Ponadto organ odwoławczy wskazał, że obecnie skarżący nie jest już funkcjonariuszem Służby Więziennej. D. T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł "o rozstrzygnięcie skargi w oparciu o art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o rozstrzygnięcie skargi na korzyść strony". Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o § 5 pkt 3 rozrządzenia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej (...), który to przepis nie znajduje zastosowania w sprawie. Przepis ten stanowi bowiem "o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku", a określenie takie nie znalazło się w opinii z dnia 1 marca 2006r. Stanowi to również naruszenie art. 6 Kpa i art. 7 Konstytucji RP. Ponadto skarżący zarzucił, że nie zgadza się z opinią sugerującą jego całkowitą nieprzydatność do służby, ponieważ w Służbie Więziennej występują różne stanowiska służbowe, a skarżącego pod kątem przydatności do ich zajmowania nikt nie badał. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu skarg wniesionych na ostateczne decyzje administracyjne, w razie stwierdzenia, że są one dotknięte istotnymi wadami prawnymi, Sąd w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego – uchyla wadliwą decyzję lub stwierdza jej nieważność, a w przeciwnym wypadku oddala skargę. Granice tej kontroli zostały zakreślone w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej określonej jako P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji publicznej prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wykonując wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 14 lutego 2008r. w sprawie II SA/Sz 1159/07 uchylającym postanowienie z dnia 1 października 2007r. o wniesieniu przez skarżącego odwołania z uchybieniem terminu, organ odwoławczy przyjął, iż odwołanie zostało wniesione w terminie i rozpatrzył merytorycznie sprawę. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w odwołaniu i stanął na stanowisku, że skoro w opinii służbowej z dnia 1 marca 2006r. zawarte zostało stwierdzenie "funkcjonariusz jest nieprzydatny w służbie", to taka opinia stanowi negatywną przesłankę do przyznania nagrody rocznej zgodnie z § 5 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych zapomóg. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i w minimalnym stopniu odnosi się do zarzutów odwołania, ponadto w decyzji organ przywołał błędny przepis tj. art. 39 ust.2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, że stosunek służbowy ustaje z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Powyższe uchybienia należało ocenić w kontekście art. 145 p 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. i rozstrzygnąć czy uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wpływ taki nie wystąpił, bowiem w świetle całokształtu okoliczności sprawy ustalonych przez organ znajdujących oparcie w materiale dowodowym, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.) funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi. Warunki i tryb przyznawania funkcjonariuszowi Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. (Dz. U. Nr 15, poz. 145). Stosownie do § 5 ust.3 lit. a i b tego rozporządzenia – nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym: wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o: a) niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej, b) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że rzeczywiście w wydanej opinii służbowej z dnia 1 marca 2006r. stwierdzono między innymi, że skarżący "nie daje gwarancji i rękojmi należytego wywiązywania się z nałożonych obowiązków. Zastrzeżenia do postawy etyczno-moralnej powodują, że funkcjonariusz jest nieprzydatny w służbie, a zwłaszcza w dziale penitencjarnym, a swoim postępowaniem uwłacza godności oficera i wychowawcy". Z treści przytoczonej konkluzji opinii wynika zatem, że była ona wydana w odniesieniu do konkretnego stanowiska zajmowanego przez skarżącego (wychowawcy działu penitencjarnego) i stwierdzenie, że jest nieprzydatny do służby, jest równoznaczne ze stwierdzeniem nieprzydatności na zajmowanym stanowisku. W zaistniałej więc sytuacji faktycznej i prawnej, w pełni trafne jest stanowisko organów, że wystąpiła negatywna przesłanka określona w § 5 pkt 3 lit. "b" rozporządzenia, powodująca nieprzyznanie skarżącemu nagrody rocznej za 2006r. Podnieść też trzeba, że opinia służbowa skarżącego stanowiąca przesłankę faktyczną zaskarżonej decyzji - została utrzymana w mocy przez wyższego przełożonego postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2006r. Dlatego zarzuty skargi sprowadzające się do kwestionowania ocen zawartych w opinii nie mogą być przedmiotem badania Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił.