II SA/Sz 662/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk -Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz ( spr.) Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 października 2010r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieuszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej T. T. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009r. o sygn. akt II SA/Sz 967/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w[...] z dnia [...], w przedmiocie kary pieniężnej, dotyczącej nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...], oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia [...] wniósł Dyrektor Izby Celnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 11 czerwca 2010r., sygn. akt II GSK 636/09 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] r., na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], funkcjonariusze Grupy Mobilnej Wydziału Zwalczania Przestępczości, działając z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w [...], przeprowadzili kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] należących do H.T.. Kierowca pojazdu M.M. nie posiadał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz licencji lub zaświadczenia na wykonywanie transportu drogowego. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie został naruszony przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W dniu [...] r. do Oddziału Celnego w [...] wpłynęło pismo z oświadczeniem T.T, iż w dniu kontroli, tj. [...]r., H.T. wykonywał transport drogowy na potrzeby jej gospodarstwa i w jej imieniu. Do oświadczenia załączyła zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały, uwierzytelnioną kopię decyzji z dnia [...]r. w sprawie wymiaru podatku rolnego za grunty, których jest właścicielem oraz kserokopię odcinka wpłaty składki ubezpieczenia do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego za kwartał [...]r. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] rozszerzył postępowanie wobec T.T.. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] r. nałożył na T.T. karę pieniężną w wysokości [...] zł, z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz umorzył postępowanie wobec H.T. jako bezprzedmiotowe. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, złożonego przez T.T., Dyrektor Izby Celnej w [...]decyzją z dnia[...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że z dokumentów przedłożonych w trakcie kontroli: dowodu rejestracyjnego samochodu ciężarowego marki [...] oraz przyczepy [...] wynika, iż maksymalna masa całkowita pojazdu samochodowego z przyczepą wyniosła odpowiednio [...] kg, co w rezultacie odpowiada całkowitej masie w wysokości [...] kg, a zatem ponad [...] tony. Powołując się na treść art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 4 ust. 6a, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.,) zwana dalej "ustawą o transporcie drogowym" oraz art. 3 lit. h) i art. 4 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L Nr 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.), Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż strona nie podlega wyłączeniu wskazanemu w art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 3820/85, ponieważ zespół pojazdów, którym przewożono [...] w dniu [...] r., miał dopuszczalną masę całkowitą powyżej [...] tony. Według organu II instancji, wyjaśnienia T.T. zawarte w piśmie z dnia [...] r., iż przewóz [...] odbywał się na potrzeby jej gospodarstwa w związku z występującą w [...] r. klęską suszy, a więc był to przewóz o charakterze niehandlowym, nie miały w sprawie znaczenia. Organ I instancji słusznie uznał T.T. za podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty drogowej, a tym samym odpowiedzialny za naruszenie art. 42 ustawy o transporcie drogowym, a postępowanie wszczęte wobec H.T. umorzył jako bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano się na uchyloną z dniem [...] r. wersję art. 42 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych spoczywał na przedsiębiorcach. Zdaniem organu odwoławczego, z dalszej treści decyzji jednoznacznie wynika jednak, iż do uiszczenia tej opłaty są zobowiązane wszystkie podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, co jest zgodne z obowiązującą w dniu kontroli treścią art. 42 ustawy o transporcie drogowym. T.T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 42, art. 42a, art. 87 i art. 92 ustawy o transporcie drogowym i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyniku rozpatrzenia skargi T.T. uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami (a więc także rolników) stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Sąd I instancji stwierdził, że przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego, mogą mieć zastosowanie wobec podmiotów nie będących przedsiębiorcami, w tym wobec rolników, jeżeli spełniony zostanie podstawowy warunek to jest, iż wykonywany przewóz musi wypełniać przesłanki przewozu na potrzeby własne wskazane w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy Sąd I instancji stwierdził, że pojazd samochodowy (z przyczepą), którym wykonywany był przewóz po drodze krajowej, był własnością H.T., a prowadzony był przez kierowcę M.M., który nie był pracownikiem zatrudnionym przez T.T.. Według Sądu I instancji, wykonywanego przewozu nie można było uznać, w świetle art. 4 pkt 4 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, za niezarobkowy przewóz drogowy wykonywany przez T.T. na potrzeby własne. Fakt oświadczenia przez T.T., iż to ona zleciła wykonanie przewozu rzeczy, nie może zmienić oceny, że strona skarżąca nie wykonywała przewozu na potrzeby własne. Zdaniem Sądu I instancji, skoro art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazany w podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji stanowił, iż karze z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy lub przepisów ustaw w tym przepisie wymienionych bądź wiążących Polskę umów międzynarodowych podlega ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, to jego wykładnia winna uwzględniać przyjęte w art. 4 tej ustawy rozumienie "transportu drogowego", który polega na podejmowaniu i wykonywaniu działalności gospodarczej, jak i pojęcia "przewozu na potrzeby własne", który to przewóz zgodnie z wyżej wskazaną definicją jest przewozem wykonywanym przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, organy administracji publicznej błędnie ustaliły, iż T.T. była podmiotem wykonującym w dniu [...] r. przewóz na potrzeby własne, a tym samym organy przedwcześnie umorzyły postępowanie administracyjne w stosunku do H.T., uznając je za bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podał, że organy administracji publicznej powinny w pierwszej kolejności ustalić, jaki podmiot faktycznie wykonywał przewóz, a następnie stwierdzić, zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, czy przewóz wykonywany był przez uprawnionego przewoźnika, czy też przez podmiot, który tego przymiotu nie miał, a mimo to wykonywał działalność polegającą na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Dyrektor Izby Celnej zaskarżył w całości powyższe orzeczenie. W skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Organ II instancji zarzucił w/w wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, polegającą na przyjęciu, iż aby zastosować wobec podmiotów nie będących przedsiębiorcami, w tym wobec rolników, przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego, musi być spełniony przez te podmioty podstawowy warunek polegający na tym, iż przewóz wykonywany przez nie musi spełniać przesłanki przewozu na potrzeby własne wskazane w art. 4 pkt. 4 w/w ustawy, podczas gdy przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy zawiera jedynie odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy dotyczących niezarobkowego przewozu drogowego, co oznacza, że dla zastosowania przepisu art. 4 pkt 4 tej ustawy niezbędna jest modyfikacja niektórych pojęć, ich pominięcie lub selektywne wykorzystanie przy odpowiednim stosowaniu do podmiotów niebędących przedsiębiorcami i dlatego do jego prawidłowej wykładni wymagane jest również uwzględnienie przepisu art. 42 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, tj. w dniu [...] r., Składający skargę kasacyjną organ II instancji zarzucił również niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 grudnia 2005 r. podczas, gdy w sprawie miał zastosowanie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 11 czerwca 2010r., sygn. akt II GSK 636/09 uchylił wyrok Sądu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji posłużył się w przeprowadzanym rozumowaniu, prowadzącym do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, wersją art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nieobowiązującą już w dniu 19 lutego 2007 r., to jest w czasie przeprowadzania kontroli pojazdu. Naruszenie wymienionego przepisu prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oznaczało zaistnienie, już samodzielnie, usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. Sąd II instancji dodał przy tym, iż techniczno - prawny termin "przewóz drogowy" w dniu przeprowadzania kontroli oznaczał - według definicji zawartej w art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu wiążącym w niniejszej sprawie) - "transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.). Równocześnie Sąd II instancji zaznaczył, że termin "przewóz drogowy" użyto także w art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, regulującym zagadnienie obowiązku uiszczania opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zmiana brzmienia powołanego przepisu dokonana ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 180, poz. 1497) polegająca obok zastąpienia słów "transport drogowy" i "przewozy na potrzeby własne" terminem "przewóz drogowy", a także na zastąpieniu terminu "przedsiębiorcy" słowem "podmioty", była niewątpliwie wyrazem woli ustawodawcy rozszerzenia zakresu obowiązku uiszczania omawianego rodzaju opłat. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygający w sprawie Sąd I instancji powołał wprawdzie właściwe brzmienie art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, ale z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, że brał pod uwagę znaczenie terminu "przewóz drogowy", występującego zarówno w tym przepisie jak i w art. 92 ust.1 tego aktu prawnego, wedle całokształtu definicji wynikającej z art. 4 pkt 6a powołanego aktu prawnego. Sąd kasacyjny zauważył, że Sąd I instancji kwestionując nałożenie kary na T.T. ograniczył się do wskazania, iż w tym przypadku nie zostały spełnione warunki określone w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Nie rozważył jednak, czy w przypadku skarżącej obowiązek uiszczenia opłaty wchodziłby w rachubę, z racji szerokiego ukształtowania obowiązku uiszczania opłat, wynikającego z art. 42 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 6a omawianej ustawy, biorąc też pod uwagę, iż obowiązek ten wiąże się nie tylko z wykonywaniem transportu drogowego i niezarobkowego przewozu drogowego, ale również innego przewozu drogowego w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. Kwestia ta ma zaś istotne znaczenie, nawet przy założeniu konieczności uchylenia decyzji wydanych w sprawie w celu poszerzenia ustaleń przez właściwe organy administracji publicznej, przy formułowaniu właściwych wskazań, co do dalszego postępowania. NSA przyznał rację skarżącemu organowi, że nieracjonalne byłoby zwalnianie z obowiązku uiszczenia opłaty podmiotu niebędącego przedsiębiorcą tylko z powodu niespełniania przez ten podmiot warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w sytuacji podnoszonego już wielokrotnie szerokiego ukształtowania obowiązku uiszczenia opłat, wynikającego z art. 42 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym. Sąd II instancji wskazał, że zagadnieniem odrębnym przy ustalaniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za przedmiotowy przewóz drogowy jest potrzeba uwzględnienia analizy oświadczenia złożonego przez skarżącą, jak i specyfiki powiązań między skarżącą a jej ojcem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, ponownie rozpatrujący skargę T.T., związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższą regułę wyraża przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W świetle powyższego Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie zobligowany jest przyjąć stan prawny wskazany przez Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2010r., sygn. akt II GSK 636/09. Dla porządku należy tylko przypomnieć, że materialnoprawną podstawę podjętej decyzji przez organy obu instancji winien stanowić przepis art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym zmianą ustawy, która weszła w życie z dniem 21 grudnia 2005r. (Dz. U. z 2005 Nr 180, poz. 1497). Przepis ten w owym czasie stanowił, że kto to wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Ponadto w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu ustawy wyżej wskazanym, która weszła w życie z dniem 21 października 2005 r., który stanowił, że podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem: 1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, 2) pojazdów transportu kombinowanego, 3) pojazdów realizujących komunikację miejską, 4 zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne. W przepisie tym również użyto pojęcia "przewóz drogowy", co do obowiązku uiszczania opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zmiana brzmienia powołanego przepisu - jak słusznie zauważył NSA polegała obok zastąpienia słów "transport drogowy" i "przewozy na potrzeby własne" terminem "przewóz drogowy", także na zastąpieniu terminu "przedsiębiorcy" słowem "podmioty", i była niewątpliwie wyrazem woli ustawodawcy rozszerzenia zakresu obowiązku uiszczania omawianego rodzaju opłat. Racja szerokiego ukształtowania obowiązku uiszczania opłat, wynikająca z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wynikała także z art. 4 pkt 6a omawianej ustawy, który to przepis w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli stanowił, że obowiązek uiszczania opłat wiąże się nie tylko z wykonywaniem transportu drogowego i niezarobkowego przewozu drogowego, ale również innego przewozu drogowego w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L Nr 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. Wskazany wyżej stan prawny Sąd przyjął do ponownej oceny skutków kontroli, dokonanej przez organ celny w dniu [...]r., samochodu ciężarowego marki [...], będącego własnością H.T.. Skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że niezależnie od powyżej stwierdzonych uchybień w zakresie zastosowania aktualnych na dzień zdarzenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, które należało uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy, pozostaje nadal niewyjaśniona kwestia określenia podmiotu odpowiedzialnego za wykonywanie w dniu kontroli tj. [...] r. przewozu drogowego wskazanego wyżej pojazdu. Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy pozostaje niesprecyzowana kwestia, kto faktycznie władał przedmiotowym pojazdem samochodowym z przyczepą, którego przejazd wymagał posiadania przez osobę wykonującą przewóz drogowy: karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz licencji lub zaświadczenia na wykonywanie transportu drogowego. Kwestia ta ma zaś istotne znaczenie, z uwagi na oświadczenie złożone przez T.T. w piśmie z dnia [...]r., powtórzonego w skardze do Sądu, że transport drogowy (w dniu [...]r.), został wykonany środkiem transportu, stanowiącym własność jej ojca, który zrealizował prośbę córki. Jak wynika z oświadczenia skarżącej, ani ona, ani jej ojciec nie byli przedsiębiorcami i nie zajmowali się profesjonalnie przewozem. Powyższe jednak nie wyjaśnia jeszcze, z jakim konkretnie rodzajem przewozu (wynikającym z ustawy o transporcie drogowym - art. 4 pkt 6a) oraz wskazaniem podmiotu (odpowiadającym za wykonanie tego przewozu), mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne będzie, więc ustalenie, czy władztwo nad pojazdem miała T.T. i to z jej polecenia kierowca M.M. poruszał się pojazdem samochodowym (z przyczepą), który został zatrzymany do kontroli w dniu [...]r. Ewentualnie, czy za ten przewóz odpowiada inna osoba. Niewykluczona jest bowiem i taka możliwość że pojazd zatrzymany do kontroli pozostawał w tym czasie we władaniu właściciela pojazdu H.T. i to z polecenia ojca skarżącej i w jego imieniu .M.M dokonał przewozu ładunku, stanowiącego własność T.T.. Konieczność dokonania powyższych ustaleń legło u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd podkreśla, że powyższe rozważania, co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie, pozostają w zgodzie ze wskazówkami wyrażonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 czerwca 2010 r., który w treści uzasadnienia tego orzeczenia wskazał, że "zagadnieniem odrębnym przy ustalaniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za przedmiotowy przewóz drogowy jest potrzeba uwzględnienia analizy oświadczenia złożonego przez skarżącą, jak i specyfiki powiązań między skarżącą a jej ojcem. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności będzie dawać wyraz wypełnienia zasad wynikających z art. 11 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładających na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także zgromadzenia i zbadania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co będzie także gwarantem poczynienia przez te organy ustaleń, dokonanych w całokształcie dowodów zebranych w sprawie (art. 80 Kpa), jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 107 § 3 Kpa) oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nastąpiło naruszenie wskazanych powyżej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku zostało orzeczone na podstawie art. 152 tej ustawy. W przedmiocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 205 cytowanej ustawy.