II SA/Sz 663/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia I. zwolnić M. G. od ponoszenia kosztów sądowych, II. ustanowić wnioskodawcy adwokata. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego, z lokalu położonego w miejscowości [...] m [...] W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł, skarżący wystąpił z wnioskiem, uzupełnionym następnie na urzędowym formularzu PPF, o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Skarżący podał, że przebywa obecnie w zakładzie karnym i jest tam zatrudniony nieodpłatnie. W rubryce określającej stan majątkowy wnioskodawcy oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowy, skarżący wskazał na własność lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m2. Z treści wniosku wynika ponadto, że skarżący nie posiada środków pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej - "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym uzależnione jest od tego, czy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że instytucja prawa pomocy stanowi gwarancje dostępu do sądu dla podmiotów, które ze względu na trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych, bądź także z racji niedostatecznej wiedzy lub charakteru sprawy nie mogą prowadzić swych spraw bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika (patrz B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Wydanie 4, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012r., s. 714). Powyższe twierdzenie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które uznaje, że podstawowym celem prawa pomocy, jest zabezpieczenie stronie konstytucyjnej zasady prawa do sądu, wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ma to bowiem umożliwiać realizację praw na drodze sądowej podmiotom nieposiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania (postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I GZ 233/11, opubl. w Lex nr 1103032). Kierując się przedstawionymi wyżej wywodami, jak również biorąc pod uwagę sytuację majątkową oraz osobistą przedstawioną w tej sprawie przez M. G., stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Przy rozpoznaniu sprawy wzięto w szczególności pod uwagę brak środków finansowych i źródła utrzymania skarżącego, który przebywa obecnie w zakładzie karnym, co w dostateczny sposób przemawia za uznaniem, że wnioskodawca nie będzie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym złożony wniosek, o czym orzeczono odpowiednio w pkt I i pkt II postanowienia.