II SA/Sz 69/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta S. odmówił wymeldowania M. C. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w S.. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że J. C. złożył wniosek do Prezydenta Miasta S. o wymeldowanie M. C. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w S. wskazując, że M. C. obecnie nie przebywa w lokalu przy ul. [...] w S., przebywa natomiast w swoim mieszkaniu przy ul. [...] w S.. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że M. C. zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w S.. Zdaniem organu I instancji, zebrane w sprawie dowody nie pozwoliły na stwierdzenie, że wyżej wymieniona opuściła przedmiotowy lokal w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Jak wynika z zeznań stron, M. C. nie zerwała relacji i kontaktu z lokalem przy ul. [...] w S.. Ma do niego swobodny dostęp i nikt jej nie utrudnia zamieszkiwania w nim, z czego korzysta, tym samym eliminując podstawy do wydania decyzji zgodnej z wolą wnioskodawcy. Składając w dniu 23 czerwca 2021 r. zeznania M. C. podała, że cały czas mieszka w lokalu przy ul. [...] w S. wspólnie z młodszą córką oraz z mężem J. C.. W przedmiotowym lokalu znajdują się wszystkie jej rzeczy osobiste i posiada do niego klucze, nie ponosi jednak kosztów związanych z jego utrzymaniem. Wskazała, że mąż systematycznie odcina media podłączone do przedmiotowego lokalu takie jak ciepła woda, internet i ogrzewanie. Jednak pomimo tych niedogodności nie wyprowadziła się z niego i zamierza w nim nadal zamieszkiwać. Nigdy na dłużej nie opuszczała przedmiotowego lokalu a ostatni raz była poza miejscem pobytu stałego w okresie Bożego Ciała, kiedy to wyjechała do G.. Z uwagi na to, że lokal przy ul. [...] w S. ma duże gabaryty korzysta z jego funkcjonalności i nie zajmuje wspólnie z mężem tych samych pokoi, tym samym nie widują się z mężem - korzystają jedynie ze wspólnej kuchni. Łazienki mają osobne. Dodała, że jest z mężem w trakcie rozwodu. J. C. nie poinformował jej o złożonym wniosku dotyczącym wymeldowania, jednak od kilku lat nakazuje jej, aby ten lokal opuściła, wyprowadziła się z niego. Oświadczyła również, że nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem przedmiotowego lokalu z uwagi na oświadczenie męża stwierdzające, że tylko on utrzymuje przedmiotowy lokal, co rzutowało na wysokość orzeczenia przez sąd wysokości kosztów zabezpieczenia utrzymania rodziny. J. C., składając zeznania w przedmiotowej sprawie, potwierdził, że jego żona M. C. bywa w przedmiotowym lokalu, w którym pomieszkuje i ma swoje rzeczy osobiste, jednak opuszcza je często i powraca do niego po pewnym czasie. Wyżej wymieniona nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem przedmiotowego lokalu, koszty te wręcz generuje, jednak trwale lokalu przy ul. [...] w S. nie opuściła. Wezwani w przedmiotowej sprawie sąsiedzi, albo nie mieli wiedzy na temat tego, kto obecnie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w S., albo nie widywali od dłuższego czasu w jej okolicach żadnej kobiety. W celu weryfikacji materiału dowodowego organ I instancji w dniu 14 września 2021 r. przeprowadził w lokalu tym dowód z oględzin. W obecności stron postępowania, M. C. oraz J. C., pracownicy Urzędu Miasta S. uzyskali ogląd pomieszczeń, mebli oraz rzeczy osobistych, będących w bieżącym użytkowaniu przez M. C.. Podczas oględzin, wyżej wymieniona okazała kuchnię, łazienkę oraz sypialnię, wyposażoną w m.in. łóżko, na którym nocuje i szafę, w której przechowuje swoje ubrania. Oprócz okazania, o którym mowa powyżej, M. C. oświadczyła, że nie opuściła trwale lokalu przy ul. [...] w S. i ma do niego swobodny dostęp. Powyższe zostało potwierdzone przez obecnego J. C.. Organ I instancji wskazał, że pobytem stałym, w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem chodzi tutaj o lokal, w którym dana osoba zamieszkuje i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobowe i majątkowe, a więc lokal, w którym znajduje się jej centrum życiowe. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że M. C. - zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w S.: nocuje w nim, posiada tam swoje rzeczy osobiste i dysponując do niego kluczami, ma doń swobodny dostęp (z którego korzysta). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wykazuje zatem, iż wyżej wymieniona w sposób trwały nie opuściła lokalu przy ul. [...] w S., lecz na chwilę obecną zaspokaja ona w nim swe potrzeby mieszkaniowe. Natomiast zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanką do wymeldowania z lokalu jest jego dobrowolne i trwałe opuszczenie. J. C. odwołał się od ww. decyzji organu I instancji wskazując, że pobyt M. C. pod wskazanym adresem jest fikcją. Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 35 ustawy organ gminy, na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu, wydaje decyzję o wymeldowaniu obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zameldowanie i wymeldowanie są tylko aktami rejestracji danych. Ewidencja ludności ma zbierać informacje o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc informacje o stanie faktycznym, a nie prawnym. Nie kontroluje natomiast legalności zamieszkiwania i pobytu osób. Posiadanie przez osobę prawa do lokalu nie wpływa na ustalenie, czy taka osoba spełniła przesłankę niezbędną do jej wymeldowania. Z art. 35 ww. ustawy wynika, że przesłanka wymeldowania z pobytu stałego wystąpi, jeżeli osoba opuści takie miejsce bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Ustawodawca nie dookreślił jednak charakteru zawartego w tym przepisie pojęcia "opuszczenia miejsca stałego pobytu". Nie precyzuje on bowiem, czy "opuszczenie" winno mieć jakiś kwalifikowany charakter co do przyczyny, czy też sposobu opuszczenia lokalu. Powyższa ustawa nie wskazuje też okresu czasu jaki musi upłynąć od momentu opuszczenia lokalu przez osobę, aby organ administracyjny mógł ją wymeldować z miejsca pobytu stałego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, że opuszczenie lokalu musi mieć trwały charakter i musi zostać bezspornie udowodnione. Istotny jest przy tym stan faktyczny jaki istnieje w chwili orzekania, a nie w okresie wcześniejszym. Do wymeldowania M. C. niezbędne jest zatem tylko ustalenie, że opuściła ona przedmiotowy lokal w sposób trwały i już w nim nie mieszka. Organ II instancji - mając na względzie te rozważania - skontrolował decyzję Prezydenta Miasta S. wyłącznie pod kątem ustalenia, czy M. C. opuściła miejsce stałego zameldowania w rozumieniu art. 35 ww. ustawy. Ocena decyzji organu gminy wykazała, zdaniem Wojewody, że jest ona prawidłowa w świetle ustawy o ewidencji ludności i nie jest dotknięta wadami procesowymi uzasadniającymi jej uchylenie. Organ gminy podjął odpowiednie czynności dowodowe w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy tj. przesłuchał do protokołu J. C. (w dniu 16 lipca 2021 r. i w dniu 13 sierpnia 2021 r.) i M. C. (w dniu 23 czerwca 2021 r.) oraz dwukrotnie przeprowadził kontrolę meldunkową przedmiotowego lokalu (w dniu 29 czerwca 2021 r. i w dniu 14 września 2021 roku). Z tych dowodów jednoznacznie wynika, w ocenie organu II instancji, że M. C. nie opuściła definitywnie i w sposób trwały lokalu przy ul. [...] w S., a zatem, że nie spełnia ona przesłanki wymeldowania opisanej w art. 35 ww. ustawy. Wojewoda zauważył, że M. C. wprawdzie często przebywa poza przedmiotowym lokalem, jednak systematycznie do niego wraca i w nim spędza swój czas, nocuje mimo, że w tym lokalu nie ma części mediów. W ocenie organu II instancji fakt, że M. C. uważa, że w przedmiotowym lokalu koncentrują się jej interesy życiowe, że nie zerwała w sposób całkowity więzi z tym lokalem, korzysta z niego i w nim chociaż "pomieszkuje" stanowi dowód na to, że nadal jest to jej miejsce pobytu stałego. To zaś stanowi przeszkodę do orzeczenia o jej wymeldowaniu z pobytu stałego z tego lokalu. Bez znaczenia dla tego ustalenia są przy tym okoliczności wskazane przez odwołującego się, które dotyczą sytuacji mieszkaniowej, jaka panuje w przedmiotowym lokalu oraz relacji, jakie panują pomiędzy stronami postępowania. Pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. J. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (uzupełnioną pismami z dnia 27 stycznia i 13 maja 2022 r.), zarzucając jej naruszenie: - art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich koniecznych dowodów, skutkujące niewyczerpującym rozpatrzeniem materiału dowodowego sprawy poprzez jego jednostronną i pobieżną analizę, która przybrała charakter dowolny i wybiórczy, a w konsekwencji wadliwe ustalenia faktyczne, czego skutkiem było nieprawidłowe uznanie, że uczestniczka nie opuściła dobrowolnie, definitywnie i w sposób trwały lokalu przy ul. [...] w S., a jej interesy życiowe nadal koncentrują się wokół tego lokalu; - art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności dotyczących uczestniczki takich jak: sprawowanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią W. , której rzeczy winny znajdować się w miejscu, które uczestniczka w protokołach wskazała jako miejsce swojego zamieszkania, w tym przedmioty osobiste, łóżko, środki higieny i odzież, a których w żadnym ze sporządzonych protokołów nie stwierdzono w lokalu przy ul. [...]; okoliczności związanych z brakiem ponoszenia kosztów utrzymania lokalu przy ul. [...], przy pominięciu ustalenia, czy uczestniczka ponosi koszty utrzymania innego lokalu mieszkalnego; okoliczności rozwodu stron i zaniechanie zasięgnięcia przez organ do akt postępowania rozwodowego stron w zakresie zeznań uczestniczki odnośnie wskazywanego adresu pod którym zamieszkuje; a nadto okoliczności dotyczących braku mediów przy ul. [...], co realnie wyklucza możliwość zamieszkiwania w nim przez uczestniczkę z małoletnią córką; - art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego nie dokonano czynności kontrolnych w lokalu przy ul. [...] w S. oraz zaniechano wezwania sąsiadów zamieszkujących okoliczne lokale na okoliczność zamieszkiwania w nim uczestniczki i koncentracji wokół niego jej interesów życiowych, a nadto dowodu z akt postępowania rozwodowego; - art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ odwoławczy podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; - art. 35 ustawy o ewidencji ludności przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do wymeldowania uczestniczki, która w szczególności dobrowolnie i trwale opuściła dotychczasowe miejsce zamieszkania najpóźniej w czerwcu 2021 r., i aktualnie zamieszkuje przy [...] w S., - art. 25 ustawy o ewidencji ludności przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy uczestniczka jedynie sporadycznie bywa w lokalu przy ul. [...] w S.. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że najpóźniej w czerwcu 2021 r. M. C. zabrała większość swoich rzeczy i wraz z córkami wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...] S.. Decyzja o wyprowadzce była podyktowana wszczęciem postępowania rozwodowego pomiędzy stronami. Jednocześnie, uczestniczka pozostawiła w lokalu jedynie część swoich rzeczy osobistych, które aktualnie - w ocenie skarżącego - wykorzystuje w celu sprawiania wrażenia, że nigdy ostatecznie nie wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...]. Uczestniczka zakupiła lokal przy [...], w którym aktualnie zamieszkuje, o czym z całą pewnością mogą poświadczyć jej nowi sąsiedzi, a nadto oględziny lokalu. Mimo wiedzy na temat nowego lokalu uczestniczki, płynącej z treści zeznań jej oraz uczestnika, żaden z organów orzekających na etapie przedsądowym nie przeprowadził postępowania dowodowego w tym zakresie, w szczególności nie zbadano czy uczestniczka posiada tam swoje rzeczy osobiste, czy przebywa tam stale, a nadto czy jest widywana przez sąsiadów. W miejsce tego, oparto się wyłącznie na pobieżnie przeprowadzonych dowodach, traktując je w dodatku wybiórczo. Ze zgromadzonego bowiem w aktach sprawy materiału dowodowego, ze szczególnym naciskiem na dowody o charakterze obiektywnym, w tym przede wszystkim wiadomości od sąsiadki spod adresu ul. [...] w S., znajdującego się vis a vis domu przy ul. [...], wynika że od dwóch miesięcy nie widziano w domu żadnej kobiety, a jedynie mężczyzn (skarżącego i jego syna]. Stąd płynie wniosek, że w istocie uczestniczka musiała się wyprowadzić w inne miejsce, a przy [...] pojawia się wyłącznie sporadycznie. Podkreślenia wymaga, że w tym zakresie skarżący nie kwestionuje krótkotrwałego wyjazdu do G., o którym mowa w protokole zeznań uczestniczki, ani też faktu, że od czasu do czasu pojawia się ona przy ul. [...], a jedynie uwypukla fakt długotrwałej absencji uczestniczki pod spornym adresem, połączonym z zabraniem swoich najistotniejszych rzeczy osobistych. Ponadto, uczestniczka wyraźnie wskazywała, iż sprawuje opiekę nad małoletnią córką W. , która w sposób oczywisty powinna przebywać stale z matką. Tym samym, jakkolwiek fakt braku większości mediów w lokalu przy ul. [...] Wojewoda uznał za irrelewantny z punktu widzenia przesłanek wymeldowania osoby z pobytu stałego, to jednak ma on istotne znaczenie z perspektywy dziecka, którego potrzeby powinny być jak najpełniej prawidłowo zaspokajane, a co nie jest możliwe w lokalu, który nie spełnia jego potrzeb rozwojowych. Skarżący podkreślił, że w postępowaniu prowadzonym przez Sądem Okręgowym w S. uczestniczka wprost przyznała, że wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...] w S. i zamieszkuje wspólnie z córkami w lokalu przy [...] w S., co wynika m.in. z przedłożonego do akt dowodu z wydruku postanowienia ww. Sądu z dnia 2 marca 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie odmowy wymeldowania M. C. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w S.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r. poz. 510 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie do powołanej regulacji, przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym, nowym miejscu, ośrodka osobistych i majątkowych interesów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por.m.in. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, Lex nr 50123; z dnia 21 marca 2001 r., V SA 2950/00, Lex nr 80643; z dnia 7 grudnia 2005 r., II OSK 302/05, Lex nr 190969; z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1577/09, Lex nr 746658; z dnia 18 kwietnia 2012 r., II OSK 223/12, Lex nr 1219098). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie, czy miało charakter dobrowolny, odbywa się przez ocenę całokształtu obiektywnych okoliczności. W ocenie Sądu, Wojewoda, w ślad za Prezydentem, prawidłowo ustalił, że M. C. nie spełniła ww. przesłanki wymeldowania, tj. trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu przy ul. [...] w S.. Wniosek taki wynika z treści dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Fakt ten został potwierdzony przez strony (w tym przez samego skarżącego) i świadków, a także podczas dwukrotnie przeprowadzonych kontroli meldunkowych. W ramach postępowania ustalono, że uczestniczka pod ww. adresem "pomieszkuje", nocuje choć nie codziennie, korzysta z kuchni i łazienki, pomimo braku części mediów w lokalu, posiada tam swoje rzeczy osobiste i dysponując do niego kluczami, ma doń swobodny dostęp (z którego korzysta), przyjmuje tam również korespondencję. W tym zakresie zeznania uczestniczki, są spójne, również z oświadczeniami skarżącego. Całokształt zachowań uczestniczki wskazuje zatem, jak słusznie uznały organy, że lokal przy ul. [...] jest nadal miejscem koncentracji interesów życiowych M. C., pomimo że – jak już wyżej wskazano – nie jest w nim stale obecna i nie partycypuje w pokrywaniu opłat związanych z utrzymaniem mieszkania. Podkreślić jednak należy, że sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania, nie upoważnia jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Bez znaczenia dla tego ustalenia są jednocześnie okoliczności wskazane przez skarżącego już na etapie postępowania odwoławczego, jak i w skardze, które dotyczą relacji, jakie panują pomiędzy stronami postępowania, kwestii zamieszkiwania w spornym lokalu ich małoletniej córki, jak również zeznań uczestniczki złożonych w toczącym się postępowaniu przed Sądem Okręgowym w S. z jej powództwa przeciwko skarżącemu o rozwód. Wyjaśnić należy, iż obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01, podkreślił rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie - "uprawnienie" do lokalu, a ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Podsumowując, w opinii Sądu rozpatrujące sprawę organy administracji zgromadziły wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który następnie został w decyzji omówiony i w sposób prawidłowy oceniony. W tym zakresie wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi określone przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Nie są zatem trafne zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Organ I instancji ustalił stan faktyczny w sposób istotny i wystarczający dla wydania końcowego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub decyzji ją poprzedzającej. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II w dniu 21 kwietnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).