II SA/Sz 704/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę oddala skargę. Pismem, które wpłynęło do Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 18.02.2016 r., K.W., reprezentowany przez radcę prawnego, zażądał wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez ten organ w dniu [...] r. ostatecznej decyzji, nakazującej K.W. rozbiórkę samowolnie wybudowanych: werandy, garażu blaszanego oraz budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] w m., gm., z uwagi na niewywiązanie się inwestora z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. Powyższe żądanie uzasadniono brakiem udziału w powyższym postępowaniu współinwestora D. O., która była stroną postępowania o pozwolenie na budowę zespołu budynków wczasowych, które uzupełniono o objęte postępowaniem werandę, garaż i budynek gospodarczy. PINB , w wyniku rozpatrzenia ww. podania, działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., postanowieniem z dnia [...], odmówił wznowienia postępowania z uwagi na niespełnienie jednej z przesłanek jego dopuszczalności, tj. miesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Na powyższe postanowienie K.W. wniósł zażalenie, wskazując, że organ nieprawidłowo określił krąg stron postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki "rozbudowy budynku wczasowego nr o werandę i budowę garażu oraz budynku gospodarczego". Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144, art. 145 § 1, art. 147 i art. 149 § 3 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją proceduralną, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, w której została wydana decyzja ostateczna. Przyczyny wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1 oraz art. 145 a Kodeksu postępowania administracyjnego. Właściwy w sprawie organ wznawia postępowanie tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określona w ww. przepisach K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a., a jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 K.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani nie zaistniała sytuacja, gdy rozstrzygnięcie to mogłoby odpowiadać w swej istocie decyzji dotychczasowej. Postępowanie wznowieniowe przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada warunki formalne wniosku, w szczególności to, czy został on złożony w ustawowym terminie, a także to, czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145-145a K.p.a., a dopiero następnie, gdy stwierdzi, że uchybienia formalne nie występują - wydaje na mocy art. 149 § 1 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania i rozpoznaje sprawę merytorycznie w celu podjęcia jednej z decyzji wskazanych w art. 151 K.p.a., tj. odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającej tę decyzję i rozstrzygającej na nowo o istocie sprawy. Jeżeli jednak organ ustali, że wniosek o wznowienie jest spóźniony (bądź że zawiera inne uchybienia formalne), niedopuszczalne jest dokonywanie oceny zasadności tego wniosku. Przepis art. 148 § 1 K.p.a. stanowi, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Decyzja PINB z dnia [...] r., nakazująca K.W. rozbiórkę samowolnie wybudowanych: werandy, garażu blaszanego oraz budynku gospodarczego na terenie działki nr w m. , gm. , została doręczona K.W. w dniu 14 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru poleconej przesyłki listowej). Zatem, za dzień, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania należy uznać 14 stycznia 2016 r., kiedy to skarżący mógł zapoznać się z treścią wydanego przez organ powiatowy rozstrzygnięcia. Zdaniem organu II instancji, organ powiatowy słusznie zatem stwierdził, że miesięczny termin do złożenia do PINB wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] r. upłynął z dniem 14 lutego 2016 r. W związku z powyższym, przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie i nie mógł być merytorycznie rozpoznany, dlatego też PINB prawidłowo odmówił wznowienia postępowania z przyczyn formalnych, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Pismem z dnia 16 maja 2016 r. K.W. złożył skargę na ww. postanowienie ZWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie: - art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że złożony przez skarżącego wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, - art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w sprawie w charakterze strony współinwestora – D. O. W uzasadnieniu skargi wskazano, że D. O. (według wiedzy skarżącego) powzięła wiedzę o wydanej w dniu [...] r. decyzji na początku [...], w związku z czym złożony przez skarżącego wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie i winien być rozpoznany oraz uwzględniony w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem niniejszego postępowania jest stanowisko organów administracji wobec wniosku pełnomocnika skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania jego podstawą było pominięcie w postępowaniu jednego z inwestorów, tj. D. O., która była stroną postępowania o pozwoleniu na budowę dla zespołu budynków wczasowych. Podstawą prawną dla wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania był art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 148 § 1 K.p.a. Organy nadzoru budowlanego uznały zatem, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie i ten fakt stał się podstawą odmowy wznowienia postępowania. Sąd nie podziela uzasadnienia organów, acz zdaniem Sądu, nie ma to znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia. Rozwiązanie ustawowe wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 147 K.p.a. powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta ona z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie czy podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału dopuszczone. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowym postępowaniu, gdyż skarżący jako przesłankę wniosku o wznowienie postępowania podał pominięcie w postępowaniu jednego z inwestorów. Podsumowując, Sąd stwierdza, że z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może wystąpić tylko strona, która nie brała udziału w sprawie, gdyż to na tym podmiocie spoczywa obowiązek wykazania, że służył mu przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. (p. także wyrok WSA z dnia 20 marca 2012 r. II SA/Bd 14/12). Podstawą prawną postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w niniejszym postępowaniu jest więc art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 K.p.a. Z tych przyczyn, mimo błędnego uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.