II SA/Sz 719/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N.-P. i A. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w sprawie z ich skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. N.-P. i A. N. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego wniosku w tym przedmiocie do sądu. W myśl bowiem art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana regulacja prawna przewiduje jednocześnie możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżące domagają się wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji – Prezydenta Miasta S. w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Konieczne jest zatem odniesienie się do dopuszczalności wstrzymania objętej wnioskiem decyzji. W kwestii omawianego zagadnienia (patrz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. 5. s. 495-496) zwraca się uwagę, że kluczowe dla zakresu zastosowania ww. przepisu będzie znaczenie, jakie się przypisze dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności. Przyjęte jest, że ustawodawca odsyła do stosowania pojęcia "sprawy" w znaczeniu materialnoprawnym. Przyjęte jest również, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. Reasumując, uznaje się, że tożsamość pojęcia "sprawy" w sposób wyżej określony wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, tj. prawnej i faktycznej (por. postanowienia NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 opubl. w Lex nr 1069479, z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12 opubl. w Lex nr 1121276). Jednakże mimo stwierdzenia tak szerokiego ujmowania sprawy administracyjnej, nie uprawnia to sądu administracyjnego do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ drugiej instancji, a postępowanie zakończone zostało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez stronę, który nie został przywrócony, pomimo wniosku strony, przez organ drugiej instancji. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy rozstrzygnięcia, odróżnić trzeba bowiem kwestię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości od oceny, czy zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W kwestionowanym skargą postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do zasadności nałożonego na stronę obowiązku, gdyż przeszkodą do tego była właśnie przeszkoda formalna, tj. uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania i niespełnienie przez nią przesłanek do przywrócenia ww. terminu. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia tożsamości obu wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć w znaczeniu materialnoprawnym. W świetle powyższych rozważań wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczające sposób korzystania z nieruchomości nie mógł zostać uwzględniony. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak na wstępie.