II SA/Sz 727/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.) Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...(, po wznowieniu postępowania wszczętego postanowieniem na wniosek S.T., uchyliło własną decyzję z dnia (...( w sprawie uchylenia decyzji Koordynatora Rejonowego Ośrodka Pomocy Rodzinie Śródmieście w S. z (...( o przyznaniu S.T. zasiłku stałego wyrównawczego w wysokości (...( miesięcznie w okresie od sierpnia do września 2003 r. i jednocześnie orzekło o uchyleniu wskazanej decyzji z dnia (...(, ustaliło, że zasiłek wyrównawczy za sierpień i wrzesień 2003 r. przysługuje po (...( za każdy miesiąc oraz stwierdziło, że pobieranie zasiłku stałego wyrównawczego uprawnia stronę do świadczeń zdrowotnych na zasadach określonych w ustawie o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia. S.T. wnioskiem z dnia 14 maja 2008 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o stwierdzenie, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nieważności opisanej powyżej decyzji z (...(, w przedmiocie zasiłku stałego na niepełnosprawność. Uzasadniając swój wniosek wnioskodawca podniósł, że uznanie, iż w świetle art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, dodatek mieszkaniowy stanowi dochód osoby korzystającej z ustawy o pomocy społecznej, jest działaniem bez podstawy prawnej. Wobec tego, nakazanie Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej potrącania całej kwoty dodatku mieszkaniowego z zasiłku na niepełnosprawność z opieki społecznej, a w konsekwencji znaczne zmniejszanie tego zasiłku, stanowiącego jedyne źródło utrzymania koniecznego inwalidy, stanowiło samowolę urzędniczą, nadużycie władzy i niedopełnienie obowiązków służbowych. Ponadto wskazał on, że sama decyzja została wydana na zamówienie polityczne sprawujących wówczas władzę, zarówno w samorządzie terytorialnym, jak i władzach centralnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...(, wydaną na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia (...(. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzi okoliczność określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. aby decyzja z dnia (...( została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzję tę wydano bowiem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Organ przytoczył definicję dochodu, ustaloną w art. 2a ust 1 pkt 2 tej ustawy i stwierdził, że definicja ta wymienia wyczerpująco wszystko, co nie stanowi dochodu osoby (rodziny) ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej. Natomiast to, co nie zostało w niej wymienione jest dochodem i to niezależnie od tytułu i źródła jego uzyskania. Kolegium wyjaśniło także, że dodatek mieszkaniowy przyznawany na mocy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) stanowi formę pomocy udzielonej rodzinie lub osobie samotnie gospodarującej w utrzymaniu lokalu mieszkaniowego, w szczególności na pokrycie kosztów jego eksploatacji. Organ orzekający zobligowany jest zaliczyć ten dodatek do dochodów osób ubiegających się o pomoc z opieki społecznej, ponieważ przywołany powyżej przepis ustawy o pomocy społecznej nie przewiduje przy ustalaniu dochodu możliwości odliczenia uzyskiwanego przez wnioskodawcę dodatku mieszkaniowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, S.T. pismem z dnia 17 lipca 2008 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniosek o ponowne rozpatrzenie jego sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Wnioskodawca zarzucił decyzji z dnia (...( obrazę art. 6 K.p.a., poprzez nadinterpretację przepisu art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, polegającą na uznaniu, że przyznany stronie dodatek mieszkaniowy stanowił sumę miesięcznych dochodów strony i w związku z tym kwota pobieranego przez stronę zasiłku stałego wyrównawczego na niepełnosprawność winna być pomniejszana o całą kwotę przyznanego przez ten sam organ dodatku mieszkaniowego. Wskazał także, że pozostająca w obiegu prawnym decyzja z dnia (...( mogła umożliwić niezgodne z prawem pobieranie przez Gminę Miasto S. dotacji celowej z budżetu państwa na realizację imiennych decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Strona przedłożyła również wniosek o wystąpienie z urzędu do Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. lub do Prezydenta Miasta S. z zapytaniem, "Czy w latach 2003-2008 Gmina Miasto S. pobierała dotacje celowe z budżetu państwa na podstawie pozostawionych w obiegu prawnym imiennych decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego osobom i rodzinom, które korzystały w tym samym czasie z zasiłku na niepełnosprawność z opieki społecznej". Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...(, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia (...(. Uzasadniając swoją decyzję, Kolegium przywołało treść art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej i stwierdziło, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż ustawodawca nie postanowił, że dodatek mieszkaniowy nie stanowi dochodu, jak to uczynił w odniesieniu do składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie zdrowotne płacone przez ośrodki pomocy społecznej. Dodatek mieszkaniowy stanowi zatem dochód w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy i został on prawidłowo zastosowany w przedmiotowej decyzji. Stanowisko takie potwierdza utrwalone w tym zakresie orzecznictwo Sądu. Wobec tego uznać należało, że decyzja Samorządnego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...( nie narusza prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., i w konsekwencji odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji, zawarta w decyzji Kolegium z dnia (...( jest zgodna z obowiązującym prawem. Dalej Kolegium wskazało, że na podstawie art. 78 § 1 K.p.a. nie uwzględniło wniosku dowodowego strony, z uwagi na to, że wykracza on poza przedmiot sprawy. Decyzja w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego nie miała żadnego związku przedmiotowego z dotacją celową z budżetu państwa na dodatki mieszkaniowe. Tym samym dotacje, o których mowa we wniosku dowodowym strony, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Dodatkowo organ ten wyjaśnił, że w ustawie o pomocy społecznej została wyrażona zasada subsydiarności, która oznacza spoczywającą na jednostce (rodzinie) powinność pełnego wykorzystania własnych zasobów, możliwości oraz uprawnień w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Dotyczy to także powinności skorzystania z uprawnień do dodatku mieszkaniowego. Dopiero po wykorzystaniu wszystkich możliwości, jeżeli osoba nadal boryka się z trudną sytuacją życiową, to ma podstawy do ubiegania się o pomoc społeczną. S.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...(, którą utrzymano mocy decyzję Kolegium z (...(, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z (...(. Decyzjom tym skarżący zarzucił wydanie ich bez wyraźnej podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 6 i art. 16 § 1 K.p.a., polegającym na uznaniu, że na podstawie i w rozumieniu tego przepisu art. 2a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, przyznany inną decyzją przez ten sam organ, dodatek mieszkaniowy na mocy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych stanowił sumę miesięcznych dochodów strony i w związku z tym, na podstawie art. 27 ust. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały wyrównawczy z opieki społecznej winien być pomniejszony kwotowo, o całą przyznaną przez ten sam organ kwotę dodatku mieszkaniowego. Tak jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący podniósł zarzut, że rozstrzygnięcie przyjęte w decyzji z dnia (...(, obrazującej oczywiste nadużycie władzy, (cyt.) "z głębokim prawdopodobieństwem umożliwiło Gminie Miasto S. wyłudzanie dotacji z budżetu państwa na realizację i wypłatę przyznanego stronie dodatku mieszkaniowego". Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji wadliwość uzasadnienia, polegającą na powoływaniu się przez Kolegium na utrwalone orzecznictwo Sądów w podniesionych kwestiach, i to bez wskazania orzeczeń Sądów, źródła, sygnatur akt, zamiast powołania się (cyt.) "na akty wykonawcze lub rozporządzenia lub inne akty prawne równe ustawie, które de facto są podstawą każdej decyzji administracyjnej". Skarżący zarzucił także, że w zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, iż nie musi badać następstw swoich ostatecznych decyzji (np. możliwości popełnienia przestępstwa). W jego ocenie stanowisko takie jest błędne, gdyż kwestia ta powinna interesować Kolegium. Z uwagi na powyższe, skarżący wystąpił do Sądu o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia (...( "jako niezgodnych z prawem i w uzasadnieniach bez podstawy prawnej", i wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że: – dodatek mieszkaniowy nie wlicza się do dochodu strony, bowiem nie wlicza się do dochodu żadnej grupy społecznej na terenie Kraju, gdyż zgodnie z art. 32 Konstytucji RP, wszyscy obywatele są równi wobec prawa i muszą być równo traktowani przez władze publiczne; – skoro dodatek mieszkaniowy w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wlicza się do dochodu, to nie może stanowić sumy miesięcznych dochodów w myśl przepisu art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej; – działanie organów bez podstawy prawnej, polegające na zaliczeniu dodatku mieszkaniowego do sumy miesięcznych dochodów strony, stanowiło rażące naruszenie przepisu art. 6 i art. 16 § 1 K.p.a. lub obejście art. 16 § 1 K.p.a.; – rozstrzygnięcie przyjęte przez Kolegium umożliwiło Gminie Miasto S. pobieranie dodatkowo dotacji z budżetu państwa na wypłatę dodatku mieszkaniowego, którą Gmina przeznaczała na cele inne niż wypłata dodatku mieszkaniowego - co było niezgodne z prawem; – z uwagi na treść art. 10 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wbrew stanowisku Kolegium, (cyt.) "wypłata i realizacja dodatków mieszkaniowych nie jest zadaniem ustawy o pomocy społecznej i pobieranych w związku z realizacją tej ustawy dotacji na wypłatę np. zasiłków na niepełnosprawność, tylko jest zadaniem własnym gminy, na które gmina pobiera dotacje celowe". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się tymi przesłankami i badając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...( w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, stwierdzić należy, że skarga nie przedstawia argumentów podważających zasadność i prawidłowość zaskarżonego aktu. Skarżący w obszernych wywodach swojej skargi domaga się uchylenia tego aktu oraz poprzedzającej go decyzji z dnia (...(, jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 6 i art. 16 § 1 K.p.a. albo z obejściem art. 16 § 1 K.p.a. W jego ocenie bowiem, Kolegium odmawiając stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji tego organu z (...(, podtrzymało wadliwe stanowisko, że w świetle art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1998 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), dodatek mieszkaniowy stanowi dochód osoby starającej o uzyskanie świadczeń przewidzianych w tej ustawie, a takie działanie organu jest działaniem bez podstawy prawnej i rażąco narusza prawo. W związku z tym, że wydanie zaskarżonego aktu nastąpiło w wyniku postępowania o stwierdzenie nieważności, na wstępie wyjaśnić na leży, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji tworzy możliwość prawną wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami, które enumeratywnie zostały wskazane w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga ono bezspornego ustalenia, że uchylana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie prowadzone postępowanie oparte zostało o przesłankę z pkt 2 tej normy, tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm (vide np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2253/06, LEX nr 322405; Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1032/06, LEX nr 368207 i z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1092/06, LEX nr 355449). Mając powyższe rozważania na uwadze, stwierdzić należy, że prawidłowo postąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...( w sprawie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, z uwagi na niewystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ ten zasadnie uznał, że dodatek mieszkaniowy jest dochodem w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej zawiera własną definicję legalną pojęcia dochodu, zgodnie z którą "dochód rodziny" oznacza "sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki z tytułu ubezpieczeń: zdrowotnego określonego w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, emerytalnego, rentowych i chorobowego, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz o kwotę wysokości alimentów, świadczonych przez osoby w rodzinie na rzecz innych osób, jednorazowe pieniężne świadczenia socjalne oraz świadczenia w naturze, a także kwotę zwiększenia zasiłku rodzinnego na trzecie i kolejne dziecko oraz dziecko samotnej matki, uprawnione do zasiłku pielęgnacyjnego; w odniesieniu do osób prowadzących działalność gospodarczą oraz osób z nimi współpracujących za dochód przyjmuje się wysokość podaną w oświadczeniu, potwierdzonym przez urząd skarbowy; nie stanowią dochodu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie zdrowotne płacone przez ośrodki pomocy społecznej". Przywołany powyżej przepis wyraźnie zatem stanowi, że dochodem w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej jest każdy dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Natomiast katalog obciążeń pomniejszających dochód, jak i katalog przychodów nie zaliczanych do dochodu, zawarte w art. 2a ust. 1 pkt 2, są na gruncie przedmiotowej ustawy zamknięte. Katalogi te nie obejmują kwot uzyskanych z tytułu dodatku mieszkaniowego. Także w żadnym innym przepisie ustawy nie postanowiono, że dodatek mieszkaniowy nie podlega zaliczeniu do dochodu albo że dodatek ten podlega odliczeniu od dochodu. Z przepisu art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wynika więc, że świadczenia uzyskiwane z tytułu dodatku mieszkaniowego, wliczane są do dochodu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2001 r., sygn. akt I SA 2170/00, LEX nr 53793). Podkreślić przy tym trzeba, że podstawę orzekania w sprawie zasiłku stałego stanowi wyłącznie ustawa o pomocy społecznej, wobec tego nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie okoliczność, iż dodatek mieszkaniowy nie jest zaliczany do dochodu w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatku mieszkaniowym (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zarzuty skargi w tym zakresie są w związku z tym bezzasadne. Na marginesie wskazać również należy, że i w obecnie obowiązującej ustawie o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), nie przewidziano możliwości pomniejszenia dochodu, bądź niewliczenia do dochodu osoby, wnioskującej o świadczenia pieniężne z pomocy społecznej, kwot uzyskiwanych tytułem dodatku mieszkaniowego. Stanowisko takie znajduje swoje potwierdzenie także w orzecznictwie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 716/06 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 509/07; orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Za bezzasadny uznać wobec tego należy zarzut skarżącego w kwestii naruszenia przez Kolegium zasad praworządności oraz trwałości decyzji ostatecznych, określonych w art. 6 i art. 16 § 1 K.p.a. Działania organu administracji podejmowane były na podstawie i w granicy zakreślonej przepisami prawa, zaś pozostawienie w obrocie prawnym decyzji tego organu z dnia (...( nie może zostać uznane za naruszenie czy też obejście przepisu art. 16 § 1 K.p.a. Podobnież niezasadny jest zarzut skarżącego, który wskazał, że (cyt.) "W decyzji z (...( stwierdza się, iż Kolegium nie musi badać skutków, jakie wywołały decyzje ostateczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. - czy np. decyzja umożliwiała popełnienie przestępstwa polegającego na wyłudzaniu dotacji z budżetu państwa". Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ ten argumentował swoje stanowisko w kwestii odmowy przeprowadzenia wnioskowanego dowodu w sposób opisywany przez skarżącego w skardze. Organ ten wskazał zaś, że nie uwzględnił wniosku dowodowego strony, wyłącznie dlatego, że wykraczał on poza przedmiot sprawy. Nie sposób również uznać, że stanowisko Kolegium w tej kwestii było błędne. Natomiast na gruncie rozpatrywanej sprawy na uwzględnienie zasługuje zarzut skarżącego dotyczący nieprzytoczenia przez Kolegium dat, sygnatur i źródeł pochodzenia orzeczeń, które zdaniem organu miały potwierdzać zasadność stanowiska o zaliczeniu dodatku mieszkaniowego do dochodu w rozumieniu art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Faktem jest, że organ ten poprzestał jedynie na ogólnym stwierdzeniu, iż (cyt.) "Stanowisko takie potwierdza w tym zakresie utrwalone orzecznictwo Sądu", co uniemożliwiło skarżącemu wyczerpujące skonfrontowanie użytej argumentacji z jego stanowiskiem. Niemniej jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a zatem nie może stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji Kolegium z obrotu prawnego. W tym stanie sprawy, brak jest zatem podstaw do uwzględnienia żądań i "wytycznych" skarżącego zawartych w jego skardze. Wobec tego, uznając tę skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o jej oddaleniu.