II SA/Sz 73/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. S., K. P., A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257- powołana dalej jako "k.p.a.".), po rozpatrzeniu odwołania B. w W. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...], orzekającej o uchyleniu z urzędu własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopalin ze złoża kruszywa naturalnego W. położonego na częściach działek nr [...] i [...] obręb [...] W. , gm. W., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. 2. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy W., po rozpoznaniu wniosku B. w W., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopalin ze złoża kruszywa naturalnego W. położonego na częściach działek nr [...] i [...] W. , gm. W.. 3. Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. M. S., K. P. i A. O. zwrócili się o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...]. wskazując, że bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu. 4. Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy W. odmówił wznowienia postępowania. 5. W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższe postanowienie Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia podnosząc, że nie zbadano przesłanek formalnych wznowienia. 6. Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. 7. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Organ I instancji, w oparciu o art. 154 § 1 i 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu z urzędu własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopalin ze złoża kruszywa naturalnego W. położonego na częściach działek nr [...] i [...] W. , gm. W.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wywiódł, że wobec wznowienia postępowania, które wciąż trwa i w toku którego niezbędne jest przeprowadzenie szerokiego postępowania wyjaśniającego stosownie do treści art. 7, 8, 9, 10 i 77 k.p.a., w interesie społecznym leży wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Obecnie prowadzone postępowanie po jego wznowieniu zmierza do zmiany tej decyzji, a jej dalsze utrzymywanie w obiegu prawnym może powodować nieporozumienia. 8. B. S..A. w W. odwołała się od powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. 9. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Organ po przedstawieniu stanu faktycznego wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują szereg trybów, w których można poddać weryfikacji ostateczne decyzje administracyjne, zaś wszystkie nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są o zasadę niekonkurencyjności. Jednym z tych trybów jest wznowienie postępowania, które stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Na odrębność tego postępowania wpływa obowiązek jego etapowego prowadzenia, ponieważ każdy etap ma inny przedmiot i zakres badania, w fazie pierwszej organ właściwy do rozpoznania wniosku dokonuje jedynie oceny podstaw wznowieniowych z punktu widzenia formalnego, tj. czy z żądaniem występuje strona, czy zachowała termin do złożenia wniosku oraz czy powołuje się na ustawowe przesłanki wznowienia, zaś w drugiej fazie rozstrzyga sprawę o wznowienie co do jej istoty. Na istotę etapowego prowadzenia tego postępowania zwrócił już uwagę poprzedni Skład Orzekający Kolegium, który rozstrzygając zażalenie trzech osób wnioskujących o wznowienie postępowania uchylił postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] z uwagi na niezbadanie przesłanek formalnych. Obecnie w aktach sprawy w dalszym ciągu brak jest jakichkolwiek dowodów na przeprowadzanie ustaleń co do wykazania, czy wnioskujący o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. w przedmiotowym postępowaniu uznani byli za stronę. Nadto Organ, mając na uwadze, że rodzaje decyzji kończących wznowione postępowanie administracyjne wymienione zostały precyzyjnie w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. wywiódł, iż podjęcie w wyniku wznowienia postępowania decyzji, w której orzeka się jedynie o uchyleniu decyzji dotychczasowej, bez jednoczesnego orzeczenia o istocie sprawy - narusza przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie zawiera jednego z koniecznych elementów określonych w tym przepisie. Taka decyzja nie została bowiem w ogóle przewidziana w przepisach procedury administracyjnej regulujących wznowienie postępowania. Następnie Organ po przytoczeniu treści art. 154 k.p.a. wyjaśnił, że istota postępowania prowadzonego w tym trybie sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tym przepisie - tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. W sytuacji spełnienia przesłanek wskazanych w art. 154 § 1 k.p.a. właściwy organ wydaje decyzje w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji, jednakże przy spełnieniu jeszcze jednego warunku, a mianowicie zaskarżona decyzja winna być ostateczna, przy czym na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa. Decyzją, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, jest decyzja odmowna dla wszystkich stron, decyzja cofająca w całości przyznane wcześniej uprawnienie lub stwierdzająca wygaśnięcie tego uprawnienia, decyzja nakładająca obowiązek w najwyższym dopuszczalnym zakresie. Zdaniem Organu, w analizowanej sprawie z żadnym z wymienionych w tym przepisie przypadków nie mamy do czynienia. Przez nabycie prawa w doktrynie i orzecznictwie uważa się każdą korzyść, jaką strona wyciąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną. W przypadku zaś udziału kilku stron - a tak miało to miejsce w niniejszej sprawie, w której obok inwestora S. A. B. w postępowaniu przed organem I instancji udział biorą inne podmioty - tylko wtedy możliwe byłoby uchylenie decyzji, gdyby postępowanie wszczęte zostało na zgodny wniosek, a zapadła decyzja odmowna dla wszystkich stron. W sprawach, w których z żądaniem wszczęcia postępowania występują strony o sprzecznych interesach lub gdy do udziału w postępowaniu wszczętym na wniosek jednej strony wezwano inne strony mające sprzeczne interesy, nie będzie podstawy do zastosowania przepisu art. 154 k.p.a., bo przynajmniej jedna ze stron może wywodzić swe prawo z decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie ostateczna decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego W. , położonego na częściach działek [...] i [...] obręb W., gm. W., co do której wznowienia postępowania i wyeliminowania z obrotu prawnego, domagali się M. S., K. P. i A. O., tworzyła określone prawa dla wnioskodawcy - B. S. A. z siedzibą w W.. Z jej treści wnioskodawca może wyciągać dla siebie określone korzyści prawne, gdyż określone w niej zostały rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, a organ nałożył na inwestora szereg obowiązków, określając szczegółowo warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz wymagania w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych. 4. Od powyższej decyzji M. S., K. P. oraz A. O. (dalej powoływani jako: "Skarżący") złożyli sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości i wymierzenie Organowi grzywny. W sprzeciwie podniesiono zarzut naruszenia: - art. 138 § 2 w zw. z art. 154 § 1 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż Organ I instancji zasadnie w oparciu o art. 154 § 1 k.p.a. uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r., albowiem za jej uchyleniem przemawiał interes społeczny, - art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na pominięciu przy wydawaniu decyzji faktu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopaliny ze złoża Kruszywa naturalnego W. na części działek [...] i [...], obr. W. gm. W. na infrastrukturę gminy oraz na zaburzenie prawidłowego i zdrowego funkcjonowania jej mieszkańców, a w konsekwencji błędnym ustaleniu, iż w niniejszej sprawie zostały zbadane wszystkie okoliczności mające istotne znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. 5. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. 6. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana jako: "p.p.s.a.") ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. Regulacja dotycząca sprzeciwu od decyzji zawarta została w dziale III rozdziale 3a p.p.s.a. (art. 64 a – 64 e). W myśl art. 64 a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Z kolei według art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.), zaś w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika wprost, że kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a zatem odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli takiego rozstrzygnięcia sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy czy też innych ewentualnych naruszeń prawa procesowego. 7. Jak stanowi art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z cytowanego wyżej przepisu, a należą do nich: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. 8. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Organu odwoławczego uchylająca decyzję Organu I instancji, którą na podstawie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. z urzędu uchylono własną decyzję ostateczną o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kopalin ze złoża kruszywa naturalnego W. położonego na częściach działek nr [...] i [...] obręb [...] W. i jednocześnie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ argumentując podjęcie wskazanego rozstrzygnięcia kasacyjnego wskazał na dwie kwestie. Mianowicie po pierwsze: na brak podstaw do wydania przez Organ I instancji decyzji w oparciu o art. 154 k.p.a. z uwagi na to, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia powoduje dla jej wnioskodawcy nabycie prawa, a po drugie na naruszenie przepisów regulujących tryb wznowienia postępowania. 9. Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Stosownie do § 2, w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Zastosowanie trybu opisanego w powyższym przepisie jest właściwe jedynie dla decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Jest to zatem warunek konieczny, którego spełnienie implikuje badanie pozostałych przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że brak nabycia prawa oznacza taką sytuację, w której strona nie uzyskała zaspokojenia swego żądania (por. R. Hauser, M. Wierzbowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2017 ,r., s.1032, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1105/17, dostępne w CBOSA). Przyjmuje się także, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabywa prawa" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3205/01). Z kolei w wyroku z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1188/2004 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przez pojęcie nabycia prawa z decyzji ostatecznej, o jakim stanowi art. 154 § 1 k.p.a. należy rozumieć każde przysporzenie w sferze prawnej. Za prawo nabyte uznaje się więc każdą korzyść, jaką strona uzyskuje w sferze prawnej z załatwieniem jej sprawy decyzją administracyjną. W konsekwencji zatem ustalenie, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, wymaga stwierdzenia, że z treści rozstrzygnięcia strony nie mogą wywieść dla siebie uprawnień, bądź nie mogą sprecyzować obowiązków swoich lub innych podmiotów, które byłyby korelatem uprawnień. Przy czym ocena tego, czy strona nabyła lub nie prawo z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę decyzji, przy jednoczesnym uwzględnieniu jej treści. Na tle rozpoznawanej sprawy Sąd podziela stanowisko Kolegium, że decyzję Organu I instancji z dnia [...] r. o ustaleniu na rzecz wnioskodawcy środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia należy zakwalifikować do decyzji, na mocy której następuje przez stronę nabycie prawa. Niewątpliwie pozytywna treść rozstrzygnięcia wydanego w tym przedmiocie świadczy o uzyskaniu przez wnioskodawcę korzyści w sferze prawnej, a więc rozstrzygnięcie to kształtuje jego sytuację prawną, dlatego też decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie może być traktowana jak decyzja, która nie tworzy żadnego prawa. Taki wniosek wynika też z analizy przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 73 ust. 1 ww. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i wydawana jest na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W decyzji tej określa się m.in. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, istotne warunki korzystania ze środowiska, wymagania dotyczące ochrony środowiska jak i nakłada się określone obowiązki (art. 82 ww. ustawy). Z kolei art. 87 ustawy regulujący kwestie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowań stanowi, że przepis art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Zawarte odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 155 k.p.a., który to przepis normuje tryb weryfikacji decyzji ostatecznych, mocą których strona nabyła prawo, przesądza o tym, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi źródło nabycia prawa. Z kolei powyższe dowodzi słuszności twierdzenia Organu, że w sprawie brak jest podstaw do wzruszenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. albowiem nie został spełniony zasadniczy wymóg wynikający z tego przepisu, tj. aby decyzja będąca przedmiotem weryfikacji nie tworzyła prawa. Z tego też powodu Organ odwoławczy nie był uprawiony do badania pozostałych przesłanek określonych art. 154 k.p.a., w tym czy za uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny. 10. Nie bez znaczenia pozostaje także podniesiona w kwestionowanym akcie okoliczność, że decyzję Organu I instancji o uchyleniu na podstawie art. 154 k.p.a. własnej decyzji, wydano w wyniku wznowienia postępowania, w którym to zachodzi konieczność zbadania, czy wnioskodawcom wznowienia przysługiwał przymiot strony. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż wszystkie tryby nadzwyczajne oparte są o zasadę niekonkurencyjności, polegającą na tym, że nie mogą być stosowane zamiennie. Uruchomienie każdego z trybów opiera się na innych przesłankach, także różne są skutki zakończenia tych postępowań. Wprawdzie tryb weryfikacji decyzji z art. 154 k.p.a. należy do trybów nadzwyczajnych, to jednakże postępowanie w sprawie wznowienia ma pierwszeństwo w stosunku do tego trybu. W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji w oparciu o art. 154 k.p.a. czy art. 155 k.p.a. W kontekście powyższych uwag natury ogólnej podkreślenia wymaga, że skoro Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r., to wydana przez niego decyzja powinna mieścić się w katalogu rozstrzygnięć z art. 151 k.p.a. Tymczasem rację należy przyznać Kolegium, że decyzja Organu I instancji, w której orzeczono jedynie o uchyleniu decyzji dotychczasowej, narusza przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie zawiera jednego z koniecznych elementów określonych w tym przepisie, tj. orzeczenia o istocie sprawy. Z całą pewnością wada ta, także z uwagi na brak rozważenia przez Organ I instancji kwestii posiadania przez wnoszących o wznowienie przymiotu strony, nie może być konwalidowana przez organ odwoławczy, gdyż uniemożliwia to konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. 11. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki art. 138 § 2 k.p.a. do wydania decyzji kasacyjnej, zaś zarzuty podniesione w sprzeciwie nie zasługują na uwzględnienie. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw jako bezzasadny.