II SA/Sz 74/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o wydaniu prawa jazdy oraz odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Sygn. akt II SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", oraz art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.), dalej "u.k.p.", po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. F., od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., znak: [...] orzekającej o uchyleniu decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o wydaniu K. F. prawa jazdy kategorii B o numerze [...], ważnego do dnia [...] r. oraz o odmowie wydania K. F. wnioskowanego prawa jazdy kategorii B – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że w dniu 21 lipca 2017 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w S. złożył sprzeciw od decyzji administracyjnej z dnia [...]. o stwierdzeniu spełnienia przez K. F. określonych przepisami prawa warunków do wydania prawa jazdy kategorii B. W jego uzasadnieniu Prokurator zarzucił wydanie decyzji na podstawie fałszywych dowodów ustalających istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Prokurator wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] sygn. akt [...] E. P. uznana została za winną wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w dokumencie w postaci zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej o numerze [...] dla K. F., poprzez potwierdzenie nieprawdy co do przebywania tej osoby pod wskazanym adresem, tj. przy [...] w S.. Prokurator wskazał również, że wobec powyższego ustalenia Prezydent Miasta S. uchylił w dniu [...] r. czynność materialno-techniczną w postaci zameldowania K. F. w lokalu przy ul. [...] w S. na okres od dnia 21 października 2014 r. do dnia 6 lipca 2015 r. W związku z powyższym organ I instancji wznowił w dniu [...] postępowanie administracyjne w sprawie wydania K. F. prawa jazdy kategorii B. Następnie stwierdził, że K. F. – wbrew treści przedłożonych dokumentów - faktycznie nie zamieszkiwała w deklarowanym lokalu przy ul. [...] w S. w okresie od dnia 21 października 2014 r. do dnia 6 lipca 2015 r., a potwierdza to treść decyzji z dnia [...] r. uchylającej czynność materialno-techniczną z dnia [...] w postaci zameldowania K. F. w ww. lokalu. Organ I instancji zaznaczył, że okoliczność, iż strona w dacie wydania jej prawa jazdy nie zamieszkiwała we wskazanym lokalu stanowi o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji jednakże nieznanych wówczas organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Co więcej, ujawniony stan faktyczny prowadzi do wniosku, że K. F. w dacie wydania prawa jazdy w ogóle faktycznie nie zamieszkiwała na terytorium RP. Zdaniem organu brak jest bowiem jakichkolwiek miarodajnych dowodów na pobyt jej na terytorium RP w wymaganym okresie. W konsekwencji organ I instancji uznał, iż w niniejszej sprawie wystąpiła ustawowa przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dlatego też organ orzekł o uchyleniu wadliwej decyzji administracyjnej z dnia [...] uznając, iż nie został spełniony ustawowy warunek do wydania prawa jazdy z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami - w ówczesnym brzmieniu tego przepisu. Jednocześnie organ I instancji ponownie rozpoznał wniosek K. F. o wydanie prawa jazdy kat. B z dnia [...] r. i uznał, że wobec nieprzedłożenia przez stronę oświadczenia zgodnego z obecnym brzmieniem art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p., ustawowa przesłanka z tego przepisu nie została spełniona, co stanowi o istnieniu ustawowej przeszkody do wydania K. F. prawa jazdy kategorii B. Dalej Kolegium podało, że w zakreślonym prawem terminie K. F., reprezentowana przez radcę prawnego, odwołała się od powyższej decyzji. Zaskarżając ją w całości wniosła o jej uchylenie i orzeczenie jak we wniosku, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a. a także art. 149 § 2 k.p.a. Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zauważyło, że zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej nie może być uznane za dowód istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a mianowicie spełnienia przesłanki wymienionej w art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. - zamieszkiwania na terytorium RP przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym. Takowe zaświadczenie potwierdza wyłącznie fakt zarejestrowania pobytu obywatela Unii Europejskiej. Dokument ten był wymagany przez art. 26 ust. 4 ust. 4 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993) obowiązujący do dnia 1 marca 2015 r. przy zameldowaniu cudzoziemca będącego obywatelem Unii Europejskiej na pobyt czasowy powyżej 3 miesięcy. Tym niemniej, zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie uznał, iż w sprawie wyszła na jaw istotna okoliczność faktyczna jaką było niezamieszkiwanie przez K. F. w lokalu przy [...] w S., co wynika z treści decyzji z dnia [...]. o uchyleniu czynności materialno-technicznej, tj. zameldowania K. F. w dniu [...]. na pobyt czasowy do dnia 6 lipca 2015 r. w lokalu przy ul. [...] w S.. Kolegium zauważyło że w złożonym oświadczeniu z dnia 21 października 2014 r., wymaganym do wydania prawa jazdy w myśl art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p., K. F. oświadczyła, że przebywa co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym pod adresem [...] w S., oraz iż pod tym adresem przebywa od 21 października 2014 r. do 6 lipca 2015 r. Mając na uwadze okoliczność, że w złożonym oświadczeniu wprost wskazano na fakt przebywania pod adresem [...] w S., a czynność materialno-techniczna zameldowania K. F. w dniu [...] r. na pobyt czasowy do dnia 6 lipca 2015 r. w ww. lokalu została uchylona, słusznie organ I instancji uznał, że K. F. w dniu wydania decyzji z dnia [...] nie spełniała ustawowego warunku do wydania prawa jazdy z art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. w ówczesnym brzmieniu. W konsekwencji decyzję z dnia [...] ostateczną należało uchylić. Jako że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem merytorycznym, w przypadku wystąpienia przesłanki wznowieniowej, wymagane jest nie tylko uchylenie decyzji ostatecznej, ale także rozstrzygnięcia o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). To ostatnie rozstrzygnięcie co do zasady powinno nastąpić w oparciu o aktualny stan prawny i faktyczny. W toku postępowania wznowieniowego organ I instancji pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. wezwał stronę do złożenia w/w oświadczenia. Oświadczenie to nie zostało jednak złożone. Z tego też względu zasadnie organ odmówił K. F. wnioskowanego prawa jazdy kat. B. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożyła K. F., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji Prezydenta Miasta S. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p., poprzez błędną odmowę wydania prawa jazdy kategorii B na wniosek zainteresowanej, mimo spełnienia ustawowych wymagań dla uzyskania prawa jazdy kategorii B i bezpodstawnego zakwestionowania tej okoliczności, mimo braku przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego, II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj.: a) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione wzruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej w oparciu o niekompletny, niejednoznaczny i zawierający rozbieżności materiał dowodowy, b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i do jej załatwienia z uwzględnieniem słusznego interesu odwołującego się, niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie świadczących o istnieniu przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o wydaniu K. F. prawa jazdy kategorii B oraz spełnianiu ustawowych wymagań do uzyskania prawa jazdy kategorii B, co w szczególności sprowadza się do wadliwego ustalenia, że K. F. w dniu wydania decyzji z dnia [...]. nie spełniała ustawowego warunku do wydania prawa jazdy, wobec czego należało uchylić ww. ostateczną decyzję oraz bezzasadnej odmowy wydania K. F. prawa jazdy kat. B, c) art. 8 k.p.a. sprowadzające się do prowadzenia postępowania w sposób umniejszający zaufanie do władzy publicznej, d) art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w zakresie rozpoznania wniosku K. F. z dnia 1 sierpnia 2014 r., co skutkowało błędnym przyjęciem, iż K. F. nie spełniania ustawowej przesłanki z art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i odmową wydania prawa jazdy kategorii B, e) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji, f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania, czego skutkiem jest oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ I instancji nie dokonał samodzielnych ustaleń, opierając się jedynie na ustaleniach innych organów, które dotyczyły wyłudzenia przez inną osobę poświadczenia nieprawdy w dokumencie w postaci zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej nr [...], który to dokument nie stanowił podstawy ustalenia spełniania przez panią K. F. przesłanki do wydania prawa jazdy z art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozważyło poprawnie tej kwestii, uznając błędnie, że w zakresie zaistnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych o niezamieszkiwaniu przez K. F. w lokalu przy ul[...] w S. wystarczająca jest decyzja z dnia [...] r. o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy. Skarżąca podkreśliła, iż ani zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej dla K. F., ani potwierdzenie zameldowania wnioskodawczyni na pobyt czasowy, uchylone [...] r., nie stanowiły dokumentów wymienionych w ww. przepisie w zakresie przesłanek wydania prawa jazdy. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie odniosło się do podniesionej w odwołaniu kwestii zaistniałych rozbieżności, co do numeru zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu K. F., które przedłożyła w zakresie wniosku o wydanie prawa ([...]), a zaświadczeniem nr [...], co do którego Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w S. w sprawie o sygn. akt [...] orzekł o wyłudzeniu poświadczenie nieprawdy. Podobnie jak do wskazanych wątpliwość w zakresie decyzji wobec, której złożony został sprzeciw Prokuratury Rejonowej [...], gdyż w sprzeciwie wskazana została decyzja z dnia [...] podczas gdy decyzja dotycząca K. F. została wydana [...]. Skarżąca wskazała, że mimo, iż stanowiący w myśl art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. podstawę wydania uchylonej decyzji dokument w postaci oświadczenia z dnia 21 października 2014 r. sporządzonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy o jej przebywaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni nie został uznany za fałszywy, organ zażądał od strony ponownego złożenia takiego oświadczenia. W oparciu zatem jedynie o niezłożenie przez K. F. żądanych informacji za bezpodstawne uznać należy stanowisko organu, że nie został spełniony ustawowy warunek wydania prawa jazdy. Oświadczenie strony jest bowiem środkiem dowodowym o charakterze szczególnym – organ może żądać od strony złożenia oświadczenia wyłącznie wówczas, gdy przepis prawa wymaga potwierdzenia faktów lub stanu prawnego w drodze oświadczenia. Podobnie, przesłuchanie strony jest środkiem dowodowym stosowanym w ostateczności, gdy po przeprowadzeniu innych dowodów pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż zarzuty skargi stanowią w istocie powtórzenie zarzutów odwołania, do których odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. o wydaniu skarżącej prawa jazdy kategorii B o numerze [...], serii "[...] ważnego do dnia [...] r. oraz o odmowie wydania skarżącej wnioskowanego prawa jazdy kategorii B. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania organ przyjął art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wbrew zarzutom skargi, zasadnie organy uznały, iż w sprawie zaistniały nowe istotne okoliczności, które istniały w dacie wydania przez Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie wydania skarżącej prawa jazdy kategorii B i nie były one znane organowi. Wynikają one ze sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 21 lipca 2017 r. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że w rzeczonym sprzeciwie Prokurator podał, iż dotyczy on decyzji z dnia [...] Treść sprzeciwu nie pozostawia bowiem wątpliwości, że dotyczy on sprawy wydania prawa jazdy skarżącej. W piśmie tym Prokurator wskazał, że Prezydent Miasta S. uchylił w dniu [...] r. czynność materialno-techniczną w postaci zameldowania skarżącej w lokalu przy ul. [...] w S. na okres od dnia 21 października 2014 r. do dnia 6 lipca 2015 r. Prokurator dołączył do sprzeciwu odpis ostatecznej decyzji z dnia [...] w uzasadnieniu której podano, iż skarżąca nigdy nie zamieszkiwała w lokalu przy ul. [...] w S.. Skoro jedną z przesłanek do wydania prawa jazdy było złożenie oświadczenia, iż wnioskodawca przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, to informacja poddająca w wątpliwość treść złożonego oświadczenia wymagała wyjaśnienia, co możliwe było po wznowienia postępowania w toku, którego oświadczenia złożono. Zdaniem Sądu, treść ostatecznej decyzji z dnia [...] o uchyleniu czynności materialno-technicznej, tj. zameldowania skarżącej w dniu [...] r. na pobyt czasowy do dnia 6 lipca 2015 r. w lokalu przy ul. [...] w S., przesądza również, że skarżąca w chwili składania wniosku o wydanie prawa jazdy nie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe. Trafnie zatem organ uznał, że zachodzą podstawy do uchylenia decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie wydania skarżącej prawa jazdy kategorii B. To z kolei determinuje konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej uchyloną decyzją. Przy tym, jak słusznie wskazał organ, rozstrzygnięcie to powinno nastąpić w oparciu o aktualny stan prawny i faktyczny. W dacie ponownego rozpoznawania sprawy przepis art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi, iż prawo jazdy jest wydawane osobie, która uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym, że: a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia lub naukę w szkole. W świetle przytoczonego powyżej przepisu osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy, uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, winna złożyć oświadczenie, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczenia wymaga, w związku z zarzutem skargi, że treść oświadczenia musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego. Oznacza to, że oświadczenie złożone przez skarżącą w dniu 21 października 2014 r. nie mogło stanowić podstawy do ponownego rozpoznania sprawy wydania na jej rzecz prawa jazdy. Słusznie zatem w toku postępowania wznowieniowego organ I instancji pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. wezwał skarżącą do złożenia takiego oświadczenia. Niezłożenie przez skarżąca oświadczenia oznacza, że nie spełnia ona przesłanki zawartej w art. 11 ust. 1 pkt 5 u.k.p., co jest podstawą do odmowy wydania prawa jazdy. Taką też prawidłową decyzję organ wydał. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Brak jest podstawy aby decyzji z dnia [...] r. zarzucić niezgodność z prawem, a zatem mogła ona stanowić dowód w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Z przytoczonych powyżej względów Sąd uznał, że organ I instancji zasadnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. orzekającą wydanie skarżącej polskiego krajowego prawa jazdy kat. B i odmówił wydania skarżącej krajowego prawa jazdy kat. B. W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie naruszała ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania (art. 7, art. 77 ust.1, art. 80, art. 149 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.