II SA/Sz 745/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej K. F. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej powoływane jako: "SKO", "Kolegium") po rozpatrzeniu odwołania K. F. (dalej powoływana też jako: "Strona", "Skarżąca",) utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (ojcem). Jak wyjaśniono w uzasadnieniu, podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było stwierdzenie, iż wnioskodawczyni pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy (prawo ustalone do 30 października 2021 r.) a ponadto odmowa wynikała z daty powstania niepełnosprawności u ojca wnioskodawczyni. Strona odwołała się od powyższej decyzji podnosząc, że rozstrzygnięcie jest bardzo krzywdzące. Wskazała, że opiekuje się ciężko chorym ojcem a wnioskowane świadczenie jest dla niej korzystniejsze niż dotychczas pobierane świadczenie. Rozpatrując powyższe odwołanie, po przytoczeniu przepisów regulujących zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego oraz orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego a także powołując się na linię orzeczniczą Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, Kolegium uznało, iż organy administracji rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym (dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, tj. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Należy zatem uwzględnić niekonstytucyjność przedmiotowego przepisu i rozpoznać wniosek z pominięciem kryterium wieku w jakim powstała niepełnosprawność osoby dorosłej. Uznano zatem, iż organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W ocenie Kolegium mylne stanowisko organu I instancji w zakresie przesłanki wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, pozostaje jednak bez wpływu na prawo wnioskodawczyni do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż pobiera ona efektywnie specjalny zasiłek opiekuńczy i nie złożyła jednoznacznej, bezwarunkowej rezygnacji z tego zasiłku co powoduje, że do chwili obecnej decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Jak wywiedziono dalej, wnioskodawczyni mogłaby skutecznie ubiegać się o przyznanie wnioskowanego świadczenia tylko w jednym przypadku, a mianowicie wówczas, gdyby w sposób jednoznaczny i bezwarunkowy zrezygnowała z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W tej sytuacji, wobec braku takiego oświadczenie i pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnioskodawczyni nie spełnia wymogów wymaganych dla otrzymania wnioskowanego świadczenia. Kolegium dostrzegło, że strona złożyła przed organem pierwszej instancji oświadczenie o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego ale dopiero pod warunkiem, że nabędzie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego i dopiero od tego dnia rezygnuje ona z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest zaś jedynie w przypadku, gdy w obrocie prawnym nie będzie funkcjonowała decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy. Jeżeli wolą strony jest otrzymywanie świadczenia pielęgnacyjnego, winna wystąpić do organu pierwszej instancji o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy i złożyć ponowny wniosek o świadczenie pielęgnacyjne, albo ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po upływie okresu świadczeniowego, na który przyznano specjalny zasiłek opiekuńczy. SKO wskazało, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli opiekun osoby niepełnosprawnej ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, niemniej jednak przepis ten nie może być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługuje jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę uprawnioną. Uznano, że celem tych regulacji jest uniemożliwienie osobom uprawnionym równoczesnego pobierania tych świadczeń, co nie wyklucza jednak możliwości przyznania innego świadczenia w przypadku spełniania warunkujących go przesłanek. Oznacza to prawo wyboru przez osobę wnioskującą świadczenia korzystniejszego, co uzależnione jest od wcześniejszej rezygnacji z dotychczas pobieranego. Oświadczenie wnioskodawczyni ma zaś charakter warunkowy, stąd na jego podstawie nie może dojść do uchylenia decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, która to decyzja nadal funkcjonuje w obrocie. Po doręczeniu powyższej decyzji Strona reprezentowana przez adwokata wniosła na nią skargę pismem z dnia [...] roku, zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, bowiem wnioskodawczyni wskazała, iż w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z zasiłku opiekuńczego. Wskazując na powyższe pełnomocnik Skarżącej zawnioskował o: - uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, - zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, - rozpoznanie sprawy do w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej wskazał w szczególności, że we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wniosła ona o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku, w sytuacji gdy ustalone zostanie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Podkreśliło, że strona nie złożyła bezwarunkowego uprzedniego oświadczenia o rezygnacji z pobierania świadczenia niższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonana przez Sąd kontrola sprawy wykazała, że skarga zawiera usprawiedliwione zarzuty. Rozpoznanie sprawy zostało dokonane w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., przywoływanej dalej jako: "u.ś.r.") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, trenty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia kompensacyjnego, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa u ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; Zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego (pkt 2) lub, specjalnego zasiłku opiekuńczego (pkt 3) – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Stosownie zaś do art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi, do końca okresu zasiłkowego. Bezsporne jest w sprawie, że Skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym ojcem. Prawidłowo Kolegium uznało, iż na gruncie sprawy należało uwzględnić skutki wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K [...]), w którym stwierdzono, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym, mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części przywołanego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Przyjmując zatem wynikające z akt sprawy ustalenia, należy stwierdzić, że rozpoznający sprawę organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., poprzez niewłaściwe zastosowanie regulacji prawa procesowego i materialnego, wadliwie odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium wskazuje natomiast, że organ ją wydający przyjął stanowisko analogiczne do przedstawionych wyżej wywodów Sądu, określających sposób rozpoznania spraw prowadzonych w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o art. 17 ustawy, po stwierdzeniu niekonstytucyjności części powyższego przepisu przez Trybunał Konstytucyjny (wyrokiem o sygn. akt K [...]). W tej części decyzja SKO była zatem zgodna z prawem. Zatem zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest inna przesłanka na podstawie której ostatecznie organ odwoławczy odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia, tj. okoliczność, że wnioskodawczyni ma ustalone prawo do specjalnego świadczenia opiekuńczego na czas określony do [...]. Okolicznością niesporną jest złożenie w dniu [...] roku do organu pierwszej instancji wniosku o przyznanie Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad ojcem, w sytuacji pobierania przez Skarżącą zasiłku dla opiekuna z tytułu sprawowania opieki nad tą samą osobą niepełnosprawną. Bezspornym jest także, iż z datą [...] roku wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o treści " Ja niżej podpisana K. F. (...) oświadczam, iż na podstawie art. 27 ust. 5 o świadczeniach rodzinnych z dniem przyznania mi świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuję z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego". Oceniając powyższe oświadczenie Kolegium doszło do przeświadczenia, że wnioskodawczyni "nie złożyła jednoznacznej, bezwarunkowej rezygnacji z tego zasiłku co powoduje, że do chwili obecnej decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym". W ocenie Sądu powyższa ocena oświadczenia Strony jest nietrafna, albowiem wnioskodawczyni nie złożyła oświadczenia obciążając go warunkiem, wskazała na bezwarunkową rezygnację z pobieranego świadczenia a określiła jedynie w niedookreślony sposób datę z którą takiej rezygnacji dokonuje tj. dzień przyznania świadczenia pelengacyjnego. W sytuacji niepewności co do terminów załatwiania spraw przez organy administracji w realiach stanu epidemii, brak bardziej wyraźnego oznaczenia daty rezygnacji z dotychczas pobieranego świadczenia wydaje się w pełni zrozumiały. Strona nie jest bowiem w sposób pewny określić daty z jaką zostanie rozpatrzony jej wniosek a rezygnacja z otrzymywanego świadczenia przed przyznaniem wnioskowanego świadczenia powodowałoby utratę środków niezbędnych do bieżącego utrzymania. Skoro zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. , prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, organ prowadząc postępowanie był w stanie z łatwością ustalić powyższą datę należycie planując swoje czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ukształtowanym na tle przepisów dotyczących zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, przyjmuje się zresztą, że aby zagwarantować stronie wybór, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy, nie można wymagać od niej uprzedniej rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w dość trudnej sytuacji, wprowadza stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego. Trudno się dziwić, że Strona nie chce zrezygnować z otrzymywanego świadczenia przed uzyskaniem pewności, że spełnia warunki do otrzymania świadczenia korzystniejszego. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać (vide: wyroki NSA z 18 grudnia 2018 r., I OSK [...], z 12 grudnia 2018 r., I OSK [...] i z 13 lipca 2018 r., I OSK [...] oraz wyrok WSA w Gliwicach z 19 marca 2019 r., akt IV SA/Gl [...] - publ. CBOSA). Sąd podziela w całej rozciągłości pogląd reprezentowany w podanych powyżej orzeczeniach sądów administracyjnych, że to na organie spoczywał główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, które gwarantowałby Skarżącej realizację jej żądania nie tylko w zakresie ustalenia samego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale również przyznania go na taki okres, jaki wynikał z momentu złożenia stosownego wniosku. Cytowane orzecznictwo sądowe jako przykład takiego rozwiązania podaje m.in. jednoczesne (tego samego dnia) przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, czy też nawet rozstrzygnięcie o tych uprawnieniach w ramach jednej, dwuaspektowej decyzji. Istniała zatem w tym zakresie możliwość takiego ukształtowania sytuacji prawnej strony, która pozwalałaby na uzyskanie przez nią uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego już od momentu złożenia przez nią wniosku. Wprawdzie zamiana zasiłków niosłaby za sobą konieczność rozliczenia obu świadczeń ustalonych za ten sam okres, z których jedno już zostało wypłacone, lecz organ pomocy społecznej mógł tego dokonać poprzez wzajemną kompensatę świadczeń i wypłacenie Skarżącej różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego zasiłku dla opiekunów (vide: wyroki WSA: w O. z 20 września 2018 r., II SA/Op [...], w P. z 11 kwietnia 2019 r., II SA/Po [...], we W. z 7 listopada 2019 r., IV SA/Wr [...] - wszystkie publ. CBOSA). W ocenie Sądu, skoro Skarżąca dokonała w dniu wystąpienia z wnioskiem wyboru świadczenia, to z uwagi na treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie mogła zostać pozbawiony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego jej począwszy od miesiąca, w którym wpłynął kompletny wniosek. Uznać zatem należy, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. w związku art. 27 ust. 5 u.ś.r., przyjmując, iż złożone w sprawie oświadczanie o rezygnacji specjalnego zasiłku opiekuńczego nie stanowi wyboru jednego ze świadczeń przez osobę uprawnioną. Tymczasem pozwala ono jednoznacznie odczytać wolę wnioskodawczyni. Takie działanie organu spowodowało, że naruszone zostało prawo Skarżącej do przyznania korzystniejszego świadczenia, począwszy od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie. Podkreślić też trzeba, że w państwie prawa nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne zwłaszcza, gdy tak jak w niniejszej sprawie, strona mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne (vide: wyrok WSA w Opolu z 20 września 2018 r., II SA/Op [...] publ. CBOSA). Wobec powyższego koniecznym jest uchylenie zaskrzonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, co umożliwi rozpatrzenie wniosku Skarżącej stosownie do wskazanych powyżej zasad. Organy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinny uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 poprzez przyjęcie, że już w momencie złożenia wniosku w dniu [...] roku Skarżąca dokonała wyboru należnego świadczenia rezygnując z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ rozstrzygając w sprawie winien jednocześnie uwzględnić konieczną w niniejszej sprawie kompensatę świadczeń za okres począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami do momentu faktycznej wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. W pkt I sentencji wyroku Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Stosując zaś dyspozycję normy wynikającej z art. 135 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania o konieczności eliminacji z obrotu prawnego także decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] roku. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a. Do kosztów tych zaliczono koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) na zasadzie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).