II SA/Sz 747/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Dobrzanach Nr XXXVI/348/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanowił: odrzucić skargę Rada Miejska w Dobrzanach uchwałą Nr XXXVI/348/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – uznała za bezzasadną skargę mieszkańców ul. Słonecznej w Dobrzanach wniesioną na działalność Burmistrza Dobrzan. W uzasadnieniu uchwały wskazano między innymi, że Rada Miejska nie dopatrzyła się uchybień w działalności Burmistrza Dobrzan. Na powyższą uchwałę L. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz.2603) istnieje obowiązek umieszczania na stronach internetowych wykazu nieruchomości przeznaczonych między innymi do dzierżawy. Zdaniem skarżącej informacja ta nie może się ograniczać tylko do podania numeru sprawy, gdyż w przeciwnym przypadku nie spełnia on w najmniejszym stopniu wymogu, jaki nakłada ustawa o gospodarce nieruchomościami. L. W. podała dalej, że z jej stanowiskiem w części zgodziła się Komisja Rady Miejskiej, gdyż w uzasadnieniu do Uchwały Rady Miejskiej w Dobrzanach nr XXXVI/348/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r. postawiła wniosek o umieszczanie rozszerzonej informacji na stronie internetowej BlP Gminy Dobrzany. Tym samym, w opinii skarżącej, Rada potwierdziła, że zamieszczana informacja w dotychczasowej formie nie spełnia swojej roli. Mieszkańcy musieliby bowiem za każdym ogłoszeniem chodzić do Urzędu, aby sprawdzić czego dotyczy ogłoszenie, tzn. jakich działek. Zdaniem skarżącej taki sposób traktowania mieszkańców i nie stosowania obowiązujących przepisów jest nie do przyjęcia. Rada Miejska w Dobrzanach, udzielając odpowiedzi na wyżej wymienioną skargę pismem z dnia [...] r., wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że dopuszczalność skargi wniesionej przez L. W. w przedmiotowej sprawie determinowana jest treścią art.101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).Przepis ten pozwala na zaskarżenie do sądu administracyjnego uchwał organów gminy podjętych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Nie wszystkie jednak uchwały rady gminy są wyrazem władczego działania, jako organu administracji publicznej w sferze publiczno-prawnej. Właściwość taką mają tylko uchwały, w których rada występuje jako dysponent władzy publicznej wobec mieszkańców gminy tworzących wspólnotę samorządową. W ocenie Rady Miejskiej w Dobrzanach uchwałę w sprawie uznania skargi za bezzasadną, podjętą w trybie art. 229 Kpa, nie można zakwalifikować do kategorii rozstrzygającej sprawę z zakresu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z treści skargi oraz załączonych do skargi pism wynika, iż zaskarżona uchwała jest formą zawiadomienia skarżącej przez radę miejską – jako organ kolegialny - o sposobie załatwienia Jej skargi na nieprawidłowe działanie Burmistrza Dobrzan, rozpatrzonej w trybie przepisów rozdziału II działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej przytaczanej jako: "Kpa"). Uregulowane w dziale VIII Kpa postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r. nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Tak ustawowo wyznaczony przedmiot postępowania skargowego wyklucza możliwość prowadzenia postępowania uproszczonego w sprawie indywidualnej (art. 233, 234 i 235 Kpa). Niedopuszczalne jest także stosowanie środków ochrony prawnej ustanowionych przepisami art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) do spraw załatwianych w uproszczonym postępowaniu administracyjnym. Postępowanie skargowe nie może być bowiem konkurencyjne w stosunku do żadnej innej prawnie uregulowanej procedury stosowanej przed organami państwowymi lub społecznymi (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz" Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2006, str.860.). W razie zbiegu przepisów, pierwszeństwo będzie mieć postępowanie szczególne (M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz" Zakamycze 2005, str. 1093). Zastosowany tryb był zatem właściwym w tej sprawie. Zgodnie z art. 223 § 1 Kpa organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski, o których mowa w art. 227 Kpa w ramach swojej właściwości. Załatwienie skargi przez radę miejską, która jest organem kolegialnym, następuje w formie uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym). Tego rodzaju uchwały, będące formą załatwienia skargi lub wniosku rozpatrywanego w tym trybie, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje orzekanie przez sąd administracyjny w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżona uchwała nie jest więc tożsama z uchwałami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Uchwała, o której mowa w skardze L. W. jest więc czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 Kpa, polegającą na poinformowaniu o sposobie załatwienia skargi. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Podobnie w postanowieniu z dnia 24 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kpa), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych", (sygn. akt III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005). Mając powyższe na uwadze skargę L. W., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wyżej wskazanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.