II SA/Sz 753/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po stwierdzeniu, że K. P. nie wykonała nałożonego na Nią decyzją z dnia [...] r. obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i doprowadzenia budynku położonego przy ul. [...] w m. M. do właściwego stanu technicznego, postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 i art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł, z powodu uchylania się od wykonania nałożonego obowiązku. W zażaleniu na ww. postanowienie K. P. podniosła, że nałożona na nią grzywna jest bezpodstawna, ponieważ wykonała ona już część zobowiązania i jest w trakcie dalszych prac. Ponadto wykonywane prace budowlane charakteryzuje wysoki stopień trudności, co powiększa koszty wykonywania robót budowlanych i jest powodem niedotrzymania terminu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując nadto, że K. P. została właścicielką przedmiotowego budynku na mocy umowy darowizny przenoszącej na nią jego własność w dniu [...] r. Ponieważ skarżąca nie wykonała nałożonego na nią decyzją z dnia [...] r. obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz doprowadzenie budynku mieszkalnego do właściwego stanu technicznego przez ustalenie przyczyn osiadania fundamentów wraz z ich wzmocnieniem, naprawę spękanych ścian budynku, właściwe odprowadzenie wód opadowych z dachu oraz uszczelnienia instalacji wodociągowej w pomieszczeniu piwnicy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej przesłał skarżącej pisemne upomnienie. Mając na uwadze, że mimo to skarżąca nie wykonała nałożonych obowiązków, zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 19 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należało nałożyć jednorazową grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że pod względem ww. obowiązujących przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodne z prawem i celowe, a wysokość nałożonej grzywny mając na uwadze, że obiekt narusza art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zagrażając życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jest odpowiednio i nadmiernie dolegliwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. P. podniosła, że zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza jej interes prawny poprzez błędną ocenę stanu nieruchomości. W związku z tym wniosła o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że z oceny stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego – przyczyny osiadania fundamentów – wynika, że obecny stan nie zagraża bezpieczeństwu użytkownika. Ewentualny remont nie daje gwarancji wstrzymania osiadania fundamentów oraz przewyższa wartość nieruchomości. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, nadzór budowlany nie ma prawa zmuszać jej do specjalistycznego i kosztownego, przewyższającego wartość nieruchomości kapitalnego remontu. W odpowiedzi na skargę podtrzymując swoje rozstrzygnięcie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Mając na uwadze zakres kompetencji Sądu oraz stan faktyczny i prawny sprawy należało stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Natomiast w myśl art. 122 § 1 i 3 powołanej ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienie o nałożeniu grzywny. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zażalenie to przysługuje zobowiązanemu niezależnie od tego, czy złożył zarzuty w myśl art. 122 cyt. ustawy (zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2005, s. 538). W związku z podniesionymi przez skarżącą okolicznościami, dokonując kontroli prawidłowości postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, należy wskazać, że zgodnie z art. 29 cyt. ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Regułę tę potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m in. wyrok NSA z 29 IV 1992 r., SA/Wr 336/92). Oznacza to, że w chwili obecnej, działające jako organy egzekucyjne, organy nadzoru budowlanego nie mają prawa do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w decyzji z dnia [...]r., nr [...], wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji i winna być w całości wykonana przez zobowiązanych. W przypadku braku wykonania decyzji w całości, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, organy nadzoru budowlanego, którym przysługuje również przymiot organów egzekucyjnych, mają prawo stosować adekwatne do nałożonych obowiązków środki egzekucyjne przewidziane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w celu doprowadzenia do wykonania nałożonych obowiązków. Zdaniem Sądu stosując w przedmiotowej sprawie grzywnę w celu przymuszenia organy dokonały wyboru środka egzekucyjnego odpowiedniego do nałożonego obowiązku. Także wysokość nałożonej grzywny należy uznać za prawidłowo ustaloną. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.