II SA/Sz 754/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r. w sprawie II SA/Sz 754/18 oddalającego skargę J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić przywrócenia terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. w sprawie II SA/Sz 754/18 oddalił skargę J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. J. M. w piśmie z dnia 7 listopada 2018 r. (data nadania 8 listopada 2018r.) zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 4 października 2018 r. Jednocześnie wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz przesłanie go wnioskodawcy oraz uiścił opłatę w wysokości 100 zł. Do wniosku dołączono "Kartę pobytu w izbie przyjęć" ze Szpitala "Z. " potwierdzającą, że J. M. w dniu 4 października 2018 r. został przyjęty na Ogólną Izbę Przyjęć z rozpoznaniem: "[...]". Wnioskodawca wskazał, że w dniu 4 października 2018 r. w trakcie jazdy [...] na rozprawę [...]. Następnie bezpośrednio z pociągu został zabrany przez karetkę pogotowia i przewieziony do Szpitala. Z uwagi na powyższe okoliczności nie mógł brać udziału w rozprawie. O powyższym zdarzeniu jego córka – M. B., przed rozpoczęciem rozprawy, telefonicznie poinformowała Sąd wnosząc o przesunięcie terminu rozprawy. J. M. podkreślił, że liczył na to, że w tej nadzwyczajnej sytuacji, Sąd przychylił się do jego wniosku i przełożył termin rozprawy. Kartę pobytu w izbie przyjęć wnioskodawca otrzymał już po przeprowadzeniu rozprawy, a zatem nie mógł udokumentować tego faktu przed rozprawą. Zaznaczył, że zaniepokojony brakiem powiadomienia o nowym terminie rozprawy w dniu 7 listopada 2018 r. skontaktował się telefonicznie z Sekretariatem Sądu, z prośbą o informację dotyczącą nowego terminu rozprawy. W trakcie rozmowy został powiadomiony, że w dniu 4 października 2018 r. została przeprowadzona rozprawa sądowa, na której oddalono jego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w myśl art. 141 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 j.t.), zwanej dalej: "P.p.s.a." w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Z treści przytoczonego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem sporządzenia przez Sąd uzasadnienia wyroku oddalającego skargę jest złożenie przez stronę stosownego wniosku. Skuteczność tego wniosku zależna jest jednak od dochowania przez wnioskodawcę siedmiodniowego terminu, biegnącego od dnia ogłoszenia wyroku oddalającego skargę, a w wypadku wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym – od dnia doręczenia sentencji. W rozpatrywanej sprawie wyrok został wydany na rozprawie dnia 4 października 2018 r., wobec tego termin do złożenia wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia liczony był od dnia ogłoszenia wyroku, zatem upłynął z dniem 11 października 2018 r. (czwartek). Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Należy przyjąć, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy odnosząc się do warunków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przyjąć należy, że spełniona została przesłanka wynikająca z art. 87 § 4 P.p.s.a., bowiem skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, złożył i opłacił wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wydanego w przedmiotowej sprawie wyroku. Z kolei w kwestii wymogu wynikającego z art. 87 § 1 P.p.s.a. podkreślenia wymaga, że wprawdzie istnieją wątpliwości co do zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, w którym nie określono jednoznacznie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, tym samym Sąd przyjął, że należało rozpoznać złożony wniosek merytorycznie przez dokonanie oceny kwestii winy w nieterminowym złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14, opubl. w Lex nr 1530525). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności. Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza przyjęcie, że okoliczność na którą powołuje się wnioskodawca, miała charakter niezawiniony. W ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie przekonanie skarżącego o uwzględnieniu przez Sąd wniosku jego córki o odroczenie terminu rozprawy, na której skarżący nie mógł być obecny wskutek zasłabnięcia oraz pobytu na izbie przyjęć – nie stanowią usprawiedliwienia dla przekroczenia ustawowego terminu na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku. Jak wynika z karty pobytu w izbie przyjęć Szpitala "Z. ", J. M. w dniu 4 października 2018 r. opuścił ww. placówkę, zatem po wyjściu ze Szpitala miał jeszcze otwarty termin do złożenia wniosku. Podkreślenia wymaga, że błędne przekonanie skarżącego odnośnie uwzględnienia wniosku jego córki o odroczenie rozprawy dowodzi pewnego niedopatrzenia w dbaniu o swoje interesy, a to w żaden sposób nie stanowi argumentu wskazującego na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zwlekanie ze skontaktowaniem się z Sądem nawet telefoniczne przez okres około miesiąca (od 11 października do 7 listopada 2018 r.) celem ustalenia swojej sytuacji procesowej świadczy o tym, że skarżący nie wykazał takiej staranności procesowej jakiej można by od niego wymagać. Ponadto wnioskodawca nie wykazał, że przyczyną niezłożenia wniosku w terminie były przeszkody, których nie mógł przezwyciężyć, przy użyciu dostępnych dla niego środków. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy strona nie podjęła czynności gwarantujących właściwe prowadzenie swojej sprawy sądowej, a w konsekwencji uchybiła terminowi wyznaczonemu do dokonania czynności procesowej, to nie można mówić o braku jej winy w powstaniu uchybienia. Mając na uwadze powyższe, przyjmując obiektywny miernik staranności skarżącego, nie można uznać, aby okoliczności przedstawione we wniosku stanowiły podstawę do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sąd stwierdził, że J. M. nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodnił, że zadbał w sposób należyty o własne interesy. W tej sytuacji należało orzec stosownie do art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a., jak w postanowieniu.