II SA/Sz 762/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G., J. G. Sp. jawnej z/s w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie z Ich skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji W.G., J.G. Sp. w K. pismem z dnia 30 kwietnia 2015r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 marca 2015r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J.K. i G.K. Sp. pozwolenia na rozbudowę, przebudowę oraz nadbudowę budynku usługowego wraz z przebudową sieci: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, gazowej, energetycznej i kanalizacji telefonicznej na działkach o nr [...] obręb nr [...] położonych przy ulicy [...]. Wraz ze skargą skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej rozpoczęcia i realizacji budowy przed oknami sklepu. W uzasadnieniu wniosku wskazali na obawę zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w przypadku znacznego zaawansowania robót na działce przed oknami i znacznej szkody dla stron poniesionej: -przez skarżącą spółkę, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi w trakcie realizacji inwestycji skutkowałoby dla spółki dużymi trudnościami w spowodowaniu doprowadzenia przez inwestora działki do stanu poprzedniego w zależności od zaawansowania budowy, -dla inwestora, który byłby w takim przypadku obciążony kosztami rozbiórki. Skarżący wskazali, że wniosek jest uzasadniony powstaniem realnej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez groźbę wystąpienia szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), należy rozumieć taką stratę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody, zanim dojdzie do kontroli przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Skorzystanie przez stronę z przedmiotowego uprawnienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie przemawia za jego uwzględnieniem, gdyż nie przedstawiono w nim żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby poprzez realizację planowanej inwestycji wystąpienie dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest zatem wiadome, jakie potencjalne duże trudności i realna szkoda na którą powołują się skarżący, mogłyby wskutek wykonania decyzji, w odniesieniu do skarżących wystąpić. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jeśli decyduje się on na rozpoczęcie robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi na tą decyzję, to istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, ale nie po stronie skarżących, lecz inwestora. W razie bowiem wydania wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wówczas to, inwestora obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołanie się ogólnikowo na obawę zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania powołanej we wniosku decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia rozpatrywanego wniosku, o czym orzekł, jak w sentencji.