II SA/Sz 765/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ,nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982r., o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. z 2007r. Dz.U. Nr 70 poz. 473 z późn.zm.) oraz art. 104 kpa po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego cofnął zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do [...]% zawartości alkoholu oraz piwa, powyżej [...]% do [...]% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej [...]% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży udzielone J.S. w sklepie monopolowym przy ul. [...]. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, że organ wszczął postępowanie z urzędu, gdy wpłynął wniosek Komisariatu Policji [...]. We wniosku tym zawarta była informacja, iż w dniu [...]r. funkcjonariusze z Komisariatu Policji [...] wykonując obowiązki służbowe ujawnili fakt sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej przez sprzedawcę J.G. w sklepie monopolowym przy [...]. W związku z powyższym Komisariat Policji [...] pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] wszczął dochodzenie i w dniu [...]r. Prokuratura Rejonowa [...] sporządziła akt oskarżenia przeciwko J.G. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i przesłał go do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] – sygn.akt [...] (dowód : notatka urzędowa z dnia [...]r. w aktach sprawy). W toku postępowania administracyjnego ustalono bezspornie, że J.G. w dniu [...]r. wbrew przepisom ustawy z dnia 28 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dokonał sprzedaży napojów alkoholowych tj. [...] puszek piwa marki "V" o pojemności [...] litra osobie nietrzeźwej (dowód : wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia [...] – w aktach sprawy). Jako podstawę prawną do wydania niniejszej decyzji organu I instancji wskazał – art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, cyt. "w przypadku : 1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw". W ocenie Prezydenta Miasta [...] w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł pełnomocnik J.S., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 – tekst jednolity z późn.zm.), a nadto naruszenie wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) zasady praworządności. Zdaniem odwołującego się fakt sprzedaży nietrzeźwemu A.K. [...] puszek piwa nie jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W ocenie J.S. organ całkowicie bezkrytycznie przyjął wynik przeprowadzonego przez Prokuraturę dochodzenia, nie wskazującego – jak wynika z analizy akt administracyjnych – jednoznacznie, że A.K. dokonał zakupu piwa konkretnie w sklepie monopolowym należącym do skarżącego. Zdaniem odwołującego się A.K. wchodząc do sklepu monopolowego trzymał w ręku reklamówkę z zakupami co jasno wynika z oświadczenia S.C. przesłuchanego w charakterze świadka. Z protokołu przesłuchania świadka z dnia [...]r. wynika jasno, że świadek nie wykluczył, że ww. wchodził do sklepu z [...] puszkami piwa w reklamówce, co wskazywałoby że nie dokonał zakupu piwa w ww. placówce. Nadto A.K. nie posiadał żadnego dowodu zakupu piwa w sklepie należącym do skarżącego, zaś legitymujący A.K. Policjant nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić czy ww. osoba jest nietrzeźwa. Należy zatem wnioskować, że skoro okoliczności tej nie był w stanie stwierdzić funkcjonariusz Policji to tym bardziej nie było możliwe stwierdzenie tej okoliczności przez sprzedawcę nie dysponującym aż takim doświadczeniem jak Policja, przy założeniu, że zakup piwa nastąpił rzeczywiście w przedmiotowym sklepie. W ocenie strony rozbieżności te nie wpłynęły w żaden sposób na podjęcie przez organ czynności zmierzających do faktycznego ustalenia okoliczności sprawy. Organ nie wziął pod uwagę wyjaśnień złożonych do protokołu przez pracownika skarżącego jak i samego skarżącego. Konkretne fakty i wątpliwości wskazane w tychże wyjaśnieniach zostały przez organ pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Bezkrytyczne przyjęcie przez organ okoliczności wątpliwych, co więcej ocena sprawy nie dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a jedynie na podstawie wybiórczo wyselekcjonowanych okoliczności i dokumentów stanowi zdaniem J.S. naruszenie jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego – zasady praworządności. Pełnomocnik odwołującego się powołał się na treść art. 18 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i zwrócił uwagę, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży z przyczyn takich jak nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie, wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Wskazał też, że powodem cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku skarżącego był – mimo opisanych okoliczności wskazujących na brak podstaw do jednoznacznego przyjęcia ich za pewny – jednorazowy przypadek sprzedaży piwa osobie co do której stwierdzono podczas czynności przeprowadzonych na Komisariacie Policji, że jest nietrzeźwa. W ocenie strony przyczyny cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży określone w art. 18 ust. 6 są bardzo zbliżone do omawianych wcześniej przyczyn skutkujących cofnięcie zezwolenia na hurtowy obrót napojami alkoholowymi wymienionych w art. 9 ust. 1. Nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie, to podstaw do pozbawienia podmiotu uprawnień do sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych. Jednakże w tym przypadku ustawodawca przykładowo wymienił jedno z mogących wystąpić naruszeń zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie – chodzi tu o sprzedaż alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym. Ustawodawca zwrócił tu uwagę na jedno z najczęściej powtarzających się w związku ze sprzedażą alkoholu naruszeń zasad obrotu napojami alkoholowymi, aczkolwiek użyte sformułowanie nie korelują w pełni z zasadami obrotu, ustalającymi zakazy sprzedaży napojów alkoholowych, sformułowanymi w art. 15 pkt 1 i 2 omawianej ustawy. Ten ostatni z przepisów zabrania sprzedaży i podawania napojów alkoholowych : a) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości, b) osobom do lat 18. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż stan nietrzeźwości został zdefiniowany w dalszych przepisach ustawy i nie jest tożsamy z zachowaniem się osób wskazującym, że znajdują się w stanie nietrzeźwym. Stan nietrzeźwości określa się bowiem według zawartości alkoholu w organizmie, a nie zachowania człowieka. Zasadniczy nacisk przy formułowaniu normy art. 18 ust. 6 pkt 1 położono jednak na nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie, a zatem wystarczającym powodem do ewentualnego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w rozpatrywanej sytuacji będzie ustalenie, iż alkohol jest sprzedawany osobie, której zachowanie wskazuje, iż znajduje się ona w stanie nietrzeźwym. A contratio zdaniem pełnomocnika strony należy uznać, iż nie zostaną naruszone zasady obrotu napojami alkoholowymi, jeżeli zachowanie osoby, której sprzedano alkohol, nie wskazywało, iż osoba ta znajduje się w stanie nietrzeźwym. Wobec różnej bowiem tolerancji alkoholu przez różne osoby może zdarzyć się w praktyce taka sytuacja, że alkohol zostanie sprzedany osobie faktycznie nietrzeźwej, choć jej zachowanie wcale nie będzie wskazywało na to, iż znajduje się ona w stanie nietrzeźwym. Sprzedawca zaś nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia, że dana osoba znajduje się w stanie nietrzeźwym. W ocenie skarżącego ustawodawca wskazuje na konieczność wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym ponad wszelką wątpliwość faktem zaistnienia naruszenia zasad sprzedaży z działalnością konkretnej placówki. Brak takiego związku przyczynowego całkowicie niweczy możliwość zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem strony w przypadku opisywanego zdarzenia w świetle niewątpliwego istnienia szeregu wątpliwości niewyjaśnionych w toku przeprowadzonego dochodzenia w przedmiotowej sprawie nie sposób odnaleźć taki związek przyczynowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady praworządności, pełnomocnik J.S. wskazał, że zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepis k.p.a. W przedmiotowej sprawie to nie tylko subiektywne odczucia skarżącego, ale także brak wnikliwej analizy stanu faktycznego i bezkrytyczne przyjęcie wątpliwych okoliczności niewyjaśnionych przez Prokuraturę w sposób jednoznaczny dowodzi braku podstaw do wydania zaskarżonej decyzji przez organ. Obowiązki organu prowadzącego postępowanie, wynikające z omawianej zasady, odnoszą się w pełnym zakresie do tzw. decyzji uznaniowych, gdyż uprawnienie organu do wydania takiej decyzji nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego – obiektywnego – zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem faktycznym i prawnym. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, ze znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...]r. – sygn.akt [...] wynika, że wobec J.G. oskarżonego o to, że w dniu [...]r., jako sprzedawca w sklepie monopolowym przy ul. [...], dokonał sprzedaży [...] puszek piwa marki "V" o pojemności [...] l. nietrzeźwemu A.K., Sąd na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk postępowanie karne za ten czyn warunkowo umorzył na okres jednego roku próby. Zgodnie z art. 66 § 1 Kodeksu karnego sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełnia przestępstwa. Z treści w/w przepisu jednoznacznie wynika, że jego zastosowanie jest możliwe jeżeli, m.in. okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Zatem Sąd podejmując takie rozstrzygnięcie nie miał wątpliwości, że czyn, o który oskarżono J.G. został popełniony. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że skarżący w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia [...]r., w którym jak sam pisze, nie podważa wyroku sądu, a cyt. "... ten odosobniony jedyny przypadek nie powinien mnie jako właściciela pozbawiać pracy...", przyznaje tym samym, iż przypadek taki miał miejsce. W świetle powyższego zarzuty strony podniesione w odwołaniu od zaskarżonej decyzji podważające kupno piwa przez nietrzeźwego A.K. w sklepie monopolowym przy ul. [...] i popełnienie przez pracownika sklepu – J.G. zarzucanego mu czynu (sprzedaż piwa wyżej wymienionemu) są bezzasadne. Nieuprawnionym jest również zdaniem organu II instancji wniosek strony, iż brak związku przyczynowego całkowicie niweczy możliwość zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W wyroku z dnia [...]r., sygn.akt II SA/Wr 1944/2000 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu stwierdził, że wykładnia celowościowa, logiczna a także gramatyczna przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi daje podstawę do cofnięcia koncesji na podstawie wyżej wymienionego przepisu prawa. Użycie przez ustawodawcę w omawianym przepisie prawa słów "nieprzestrzeganie zasad" nie odnosi się do liczby przypadków tych naruszeń. Odmienna wykładnia przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi prowadziłaby do godzenia się na łamanie ustanowionych przez ustawodawcę zakazów sprzedaży napojów alkoholowych oraz do dowolności w zakresie ustalania liczby przypadków owych naruszeń. Nie można – zdaniem organu - także pogodzić się z poglądem uzależniającym zaistnienie przesłanek omawianego przepisu prawa do oceny okoliczności faktycznych konkretnego przypadku. Gramatyczna wykładnia cytowanego przepisu wyklucza wydawanie na jego podstawie decyzji uznaniowej i wskazuje, że każdorazowe jego naruszenie stanowi przesłankę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W tej sytuacji już jednorazowa sprzedaż alkoholu osobie nietrzeźwej, nawet niezawiniona przez sprzedawcę, wystarcza do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) omawianej ustawy. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 27.09.2005r., sygn. akt II GSK 148/05 uznał, iż jeżeli choćby raz stwierdzony został przypadek złamania zasad (y) sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, obowiązkiem organu zezwalającego jest cofnięcie wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd wyrażony w przytoczonych wyrokach, iż jednorazowa sprzedaż napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej skutkuje sankcją w postaci cofnięcia zezwoleń w oparciu o w/w przepis prawa. Twierdzenie strony w oparciu o art. 18 ust. 10 (a nie art. 18 ust. 6 jak wskazano w odwołaniu), że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w związku z nieprzestrzeganiem zasad obrotu napojami alkoholowymi wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych jest bezpodstawne. Art. 18 ust. 3a w/w ustawy wskazuje, iż zezwolenia, o których mowa w ust. 3 organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Z powyższego przepisu wynika, iż opinia wymienionej w tym przepisie komisji wymagana jest przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wymienionych w ust. 3. Natomiast ani art. 18 ust. 10 ani żaden inny przepis omawianej ustawy nie wymaga takiej opinii w przypadku cofnięcia zezwoleń z powodów naruszenia określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a szczególności przypadków wymienionych w art. 18 ust. 10 p-kty 1 - 7 tej ustawy. Zarzuty strony, iż organ I instancji powinien podjąć czynności zmierzające do faktycznych ustaleń okoliczności sprawy i zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgromadzić i wszechstronnie rozpatrzyć materiał dowodowy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są także bezzasadne. Znajdujący się w aktach sprawy, wyżej przywołany i omawiany prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]r. - sygn. akt [...] stanowi zdaniem Kolegium dowód tego, że w przeprowadzonym przez organy Policji pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] dochodzeniu, zebrano cały materiał dowodowy i ustalono stan sprawy zgodny z rzeczywistością. Tym samym wyrok potwierdzający stan faktyczny zdarzenia, bezprzedmiotowym czyni podejmowanie przez organy administracji publicznej czynności, których konieczność przeprowadzenia zarzuca skarżący. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.S. i zarzucił jej : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 1a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 – tekst jednolity z późn.zm.), 2) naruszenie wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kpa (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) zasady praworządności, 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez : - utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący wykazał w odwołaniu od decyzji, iż postępowanie organu I instancji dotknięte było wadami, które naruszało jego interes prawny, - błędną ocenę stanu faktycznego w sprawie przejawiająca się przyjęciem, że w sprawie zachodziły niepodważalne i niewątpliwe przesłanki do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W oparciu o powyższe zarzuty na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący reprezentowany przez pełnomocnika przytoczył tożsame argumenty, które podniósł w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnymi przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach dalej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) Badając zaskarżone decyzje pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skarg i uchylenia decyzji. Zdaniem Sądu ustalenia organu, iż w dniu [...]r. w sklepie przy ul. [...] miał miejsce fakt sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej nie budzą wątpliwości, zaś zarzuty skarżącej kwestionujące te ustalenia, nie są zasadne. Ustalenia organów zarówno I jak i II instancji zostały dokonane przede wszystkim w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]r., w którym sprzedawcy w sklepie przy ul. [...] J.G. postawiono zarzut sprzedaży w dniu [...]r. [...] puszek piwa marki "V" o poj. [...] l nietrzeźwemu A.K. W skutek zastosowania wobec oskarżonego przesłanek z art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie warunkowo umorzono na okres 1 roku próby. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, iż Sąd warunkowo umarza postępowanie jeżeli okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Zatem w ocenie Sądu bezzasadnie strona skarżąca kwestionuje fakt sprzedaży piwa osobie nietrzeźwej przedstawiając swoją wersję wydarzeń. Ustalenia dokonane przez Sąd stanowiące podstawę wydania wyroku wobec sprzedawcy w sklepie skarżącego nie budziły wątpliwości natomiast stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu był nieznaczny zaś osoba sprawcy (jego postawa, jego właściwości i warunki osobiste) dawały podstawy do warunkowego umorzenia postępowania na okres próby jednego roku. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007r. Nr 70, poz. 473 z późn.zm.) organ cofa zezwolenie w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych m.in. osobom nieletnim. Wbrew argumentom skarżącego wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że każda, nawet jednorazowa sprzedaż alkoholu osobie nietrzeźwej stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia. Należy podkreślić, że takie stanowisko zajęte przez Kolegium w zaskarżonej decyzji znajduje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak trafnie podkreślił organ odwoławczy decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest decyzją uznaniową. Kwestią tę zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że nie można budzić żadnej wątpliwości, iż nieprzestrzeganie zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie jest jedyną przesłanką hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i tylko jej wystąpienie waży o obowiązku zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zatem w razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasady sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. (wyrok NSA z 27.09.2005r. sygn.akt II GSK 148/05). Również nieuzasadnionym jest zarzut skarżącego, iż wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii wyjaśniając, iż opinia taka wymagana jest przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o czym mowa w art. 18 ust. 3a ustawy. W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku.