II SA/Sz 770/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę W dniu [...]r. [...] zwróciła się do Inspektora Sanitarnego o wydanie ostatecznej decyzji w sprawie choroby zawodowej, związanej z jej narażeniem na promieniowanie elektromagnetyczne, którego źródłem była radiostacja zlokalizowana w pobliżu jej miejsca pracy. Inspektor Sanitarny przekazał powyższe pismo [...] wraz z załączonymi dokumentami właściwemu Inspektorowi Sanitarnemu. W toku przeprowadzonego postępowania Inspektor Sanitarny ustalił, iż w dniu [...]r. [...] została skierowana przez Zespół A. do Instytutu A., gdzie w dniach [...]r. - [...]r. została poddana badaniom lekarskim w Klinice A. W dniu [...]r. wydano [...] kartę informacyjną leczenia klinicznego nr [...]. W epikryzie karty wskazano, iż wykonane w Klinice badania potwierdziły [...] oraz [...] oraz stwierdzono, iż analiza warunków pracy i obraz kliniczny nie upoważniają do rozpoznania u [...] choroby zawodowej [...], ujętej w [...] pozycji wykazu chorób zawodowych. Rozpoznając wniosek [...] z dnia [...]r. Inspektor Sanitarny pismem znak [...] z dnia [...]r. zwrócił się do Ośrodka A. o informację, czy w sprawie choroby zawodowej [...] zostało wydane orzeczenie lekarskie. Ośrodek A. pismem znak [...] z dnia [...]r. poinformował, że nie jest w stanie stwierdzić dlaczego rozpoznanie miało formę pisma. Po przeanalizowaniu dokumentacji wskazano, iż w historiach chorób pacjentów, u których nie rozpoznano choroby zawodowej, są jedynie dokumenty o treści, że choroby zawodowej nie rozpoznaje się i nie ma śladu po decyzjach o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Na tej podstawie Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie było dotychczas prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej [...] i nie wydano decyzji w powyższej sprawie. Z dokonanych ustaleń wynika, że [...] mogła być narażona na działanie pola elektromagnetycznego, którego źródłem była radiowa antena nadawcza, którą podaje jako przyczynę swojej choroby. Po przeprowadzeniu postępowaniu dowodowo - wyjaśniającego w powyższej sprawie Inspektor Sanitarny w dniu [...]r. wydał decyzję znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - wywołanej promieniowaniem elektromagnetycznym, wskazując, że choroba ta nie została wymieniona w wykazie chorób zawodowych zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), które przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji [...] złożyła odwołanie do Inspektora Sanitarnego. Podczas postępowania odwoławczego [...] w dniu [...]r. wniosła o wykonanie ponownych badań w celu oceny jej stanu zdrowia, wskazując, iż od czasu wydania orzeczenia lekarskiego przez Instytut A. w dniu [...]r., jej stan zdrowia bardzo się pogorszył i ma to związek z jej narażeniem na fale elektromagnetyczne w czasie, gdy pracowała. Do wniosku dołączyła dokumentację medyczną od roku [...] do chwili obecnej. Inspektor Sanitarny w dniu [...]r. przekazał wniosek [...] do Ośrodka A., celem przekazania do Instytutu A.. Instytut A. w piśmie znak [...] z dnia [...]r. stwierdził, iż jak wynika z akt sprawy, [...] pracowała w latach [...] w Firmie A., początkowo jako [...], a następnie na stanowisku [...]. Od [...] roku nie pracuje zawodowo, otrzymuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Od [...] roku rentę przyznano na stałe. Obecnie orzeczono niezdolność do samodzielnej egzystencji. W [...] roku w Firmie B., znajdującym się w sąsiedztwie Firmy A., w którym pracowała [...], została zainstalowana antena nadawcza kierunkowa typu [...], będąca źródłem pól elektromagnetycznych z zakresu [...] MHz. Z opinii ekspertów Instytutu B. ([...] z dn. [...]r.), wynikało, że maksymalne wartości pola elektromagnetycznego na jakie była eksponowana [...] odpowiadały strefie pośredniej. Badania przeprowadzone w Zespole A.: (obecnie Ośrodek A.), a następnie przeprowadzona w [...] roku obserwacja w Klinice [...] Instytutu A., nie potwierdziły związku stwierdzonych u [...] schorzeń z pracą na, Narażenie [...] na promieniowanie elektromagnetyczne (PEM) nie wiązało się bezpośrednio z charakterem jej pracy zawodowej na stanowisku [...], a wynikało z narażenia środowiskowego. Instytut A. nie znalazł podstaw do przeprowadzania obecnie ponownych badań [...] w kierunku choroby zawodowej. Postępowanie lekarskie w tej sprawie zostało zakończone obserwacją w Klinice [...] Instytutu A. w [...] roku, w wyniku której nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Kolejne dowody załączane w sprawie przez [...], tj. załączona w dniu [...]r. kserokopia wyniku badań [...] wykonanego przez Szpital A. oraz załączona w dniu [...]r. kserokopia skierowania do pracowni [...] i karta konsultacyjna Szpitala B. przekazane zostały przez Inspektora Sanitarnego do Ośrodka A. w celu uzyskania dodatkowej opinii w sprawie. Ośrodek A. pismami znak [...] z dnia [...]r. oraz [...] z dnia [...]r. poinformował, iż powyższe dokumenty nie mogą być uznane jako nowy dowód w sprawie, bowiem zgodnie z opinią Krajowego Konsultanta w dziedzinie Medycyny Pracy "przyczyną negatywnego stanowiska odnośnie związku stwierdzonych zmian z narażeniem na PEM był fakt, iż narażenie na PEM nie wiązało się bezpośrednio z charakterem pracy zawodowej". Tym samym nie został spełniony jeden z dwóch niezbędnych warunków do rozpoznania choroby zawodowej, tj. narażenie nie było związane z warunkami pracy, a było narażeniem środowiskowym. Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej [...] Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...]r. decyzję znak [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Inspektora Sanitarnego. Na powyższą decyzję [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzająca ją decyzję Inspektora Sanitarnego. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy, w tym między innymi: pismo z dnia [...]r. Dyrektora Zespołu A. oraz karta informacyjna z dnia [...]r. Kliniki [...] Instytutu A., wskazują, z bardzo wysokim prawdopodobieństwem, że skarżąca występowała z wnioskiem o stwierdzenie choroby zawodowej pod rządami stanu prawnego wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych. Organy nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że rozpoznanie dotyczące choroby zawodowej dokonane w latach [...] przez w/w jednostki miały związek z innymi okolicznościami niż wniosek o stwierdzenie choroby zawodowej. Mając na uwadze powyższe, podstawą prawną dalszego postępowania - zdaniem Sądu - winien być § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych. Tylko jednoznaczne ustalenie, że w sprawie nie nastąpiło wszczęcie postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej umożliwiłoby organom rozpoznanie sprawy w oparciu o aktualny stan prawny. W toku prowadzonego powtórnie postępowania administracyjnego Inspektor Sanitarny, na podstawie wyjaśnień otrzymanych z Ośrodka A. (pismo znak [...] z dnia [...]r.) ustalił, iż [...] została przyjęta do Zespołu A. na podstawie skierowania lekarza [...] z dnia [...]r. Wykonano konsultacje: [...] oraz badanie [...]. W dniach następnych wykonano kolejne konsultacje: [...]r. w Poradni [...], [...]r. w Poradni [...], [...]r. i [...]r. ponowne wpisy do karty badania [...], po uzupełnieniu badaniami dodatkowymi. Dnia [...]r. Zespół A. wystąpiła do Instytutu A. z prośbą o konsultację i wypowiedzenie się co do ewentualnego tła zawodowego schorzenia. W wyniku konsultacji przeprowadzonych w Instytucie A. [...] otrzymała kartę informacyjną z dnia [...]r., w której wskazano, iż analiza warunków pracy oraz obraz kliniczny nie upoważniają do rozpoznania zawodowej choroby [...], odpowiadającej poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zespół A. wystosowała do [...] pismo z dnia [...]r., które jest formą orzeczenia, informujące, że w wyniku badań przeprowadzonych zarówno w Poradni, jak i w Instytucie A., nie stwierdzono u badanej choroby zawodowej. Jak wskazał Ośrodek A. w piśmie znak [...] z dnia [...]r. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, które obowiązywało w chwili zakończenia lekarskiego postępowania orzeczniczego, nie zawierało określenia minimalnych wymogów jakie orzeczenie powinno zawierać. Inspektor Sanitarny pismem znak [...] z dnia [...]r. zwrócił się do Ośrodka A. z prośbą o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej [...], którego formą było pismo z dnia [...]r., o wskazanie przesłanek jakimi kierowała się jednostka orzecznicza uznając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ośrodek A. pismem znak [...] z dnia [...]r. poinformował IS, iż treść orzeczenia lekarskiego została sformułowana na podstawie konsultacji wykonanej z inicjatywy Zespołu A. w Klinice [...] Instytutu A. Z analizy dokumentacji będącej w posiadaniu Ośrodka A. wynika, że brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej został orzeczony po ocenie narażenia zawodowego. [...] nie była narażona na PEM w środowisku pracy, ponieważ obecność PEM nie wynikała z procesu produkcyjnego na stanowisku [...]. Opierając się na powyższym stanowisku Inspektor Sanitarny w dniu [...]r. wydał decyzję znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u [...], pod postacią [...]wywołanej działaniem pól elektromagnetycznych - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, [...] złożyła odwołanie do Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż - jej zdaniem - narażenie na promieniowanie elektromagnetyczne, któremu podlegała podczas pracy w Firmie A., było narażeniem zawodowym a nie środowiskowym. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Inspektor Sanitarny zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...]r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Inspektor Sanitarny stwierdził, iż Inspektor Sanitarny w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej [...] sposób wyczerpujący ustalił, iż postępowanie zostało wszczęte przed dniem [...]r. w związku z powyższym w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), co wynika z § 11 ust. 2 obowiązującego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), zgodnie z którym postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się: rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub z materiałem pochodzącym od tych chorych oraz czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe. Kluczowe dla rozpoznania choroby zawodowej jest wystąpienie objawów chorobowych oraz związek wystąpienia w/w objawów z ekspozycją na szkodliwe czynniki występujące w środowisku pracy. Za chorobę zawodową można uznać tylko wybrane schorzenia spełniające określone kryteria formalne i medyczne. Oznacza to, że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18.11.1983r. W niniejszym przypadku ten warunek formalny nie jest spełniony, bowiem jednostki orzecznicze medycyny pracy, będące w myśl przepisów rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych, nie rozpoznały u [...] choroby zawodowej. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej stanowi orzeczenie lekarskie. Inspektor Sanitarny we własnym postępowaniu administracyjnym dokonał oceny narażenia zawodowego na podstawie analizy zebranej dokumentacji w sprawie choroby zawodowej [...] i stwierdził, iż nie była ona narażona na PEM. Źródłem pola elektromagnetycznego była antena nadawcza kierunkowa typu [...] należąca do Urzędu A. znajdująca się w sąsiedztwie Firmy A., w którym pracowała [...]. Antena nadawcza nie była składnikiem majątku Firmy A. i nie znajdowała się na jego terenie. Firma A. rozpoczęło działalność na długo przed wybudowaniem masztu, a antena nie była w żaden sposób powiązana funkcjonalnie z jego działalnością. Narażenie na PEM, o którym jest mowa w niniejszym postępowaniu miało więc charakter środowiskowy a nie zawodowy. Opinię taką potwierdziły jednostki orzecznicze I i II instancji właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, wskazując, iż w niniejszym przypadku nie został spełniony jeden z dwóch niezbędnych warunków do rozpoznania choroby zawodowej, tj. narażenie nie było związane z warunkami pracy [...], a było narażeniem środowiskowym. Powyższą decyzję [...] zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc w niej iż: - w jej sprawie występuje manipulacja faktów, - okoliczności powinny być przejrzyste, - zakład pracy nie ma prawa, ale ma obowiązek przestrzegać obowiązujący kodeks pracy. Zarzutów tych skarżąca nie rozwinęła. Nadto powołała się na argumentację zawartą w odwołaniu, w którym wskazała, iż narażenie jej na promieniowanie elektromagnetyczne było narażeniem zawodowym, a nie - jak uważają jednostki orzecznicze i jak uznał Inspektor Sanitarny – narażeniem środowiskowym. Odpowiadając na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. W świetle wskazanych przepisów wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegał będzie taki akt, wydany przez organ administracji publicznej, który - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a -c pkt 2 p.p.s.a. - narusza przepis prawa materialnego lub przepis postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności. Dokonana według powyższych kryteriów analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja wydana została po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy obu instancji po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...] poprzednich decyzji organów obu instancji, wydanych w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy w zakresie stwierdzania chorób zawodowych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W wyroku tym Sąd wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia z bardzo wysokim stopniem prawdopodobieństwa, że skarżąca występowała z wnioskiem o stwierdzenie choroby zawodowej pod rządami stanu prawnego wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. Z załączonego do akt spawy pisma Ośrodka A. z dnia [...]r. skierowanego do Inspektora Sanitarnego wynika, że analiza dokumentacji archiwalnej nasuwa wniosek, iż praktyką stosowaną w latach [...] było niewydawanie decyzji w historiach chorób pacjentów, u których nie rozpoznano choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze podstawą prawną dalszego procedowania organów w przedmiotowej sprawie powinien być - zdaniem Sądu - § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, w myśl którego do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych wszczętych i niezakończonych przed dniem 3 września 2002r. stosuje się przepisy obowiązujące w dniu ich wszczęcia, czyli – w tym wypadku - przepisy z rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. (Dz. U. Nr 65 poz. 294), Sąd wskazał też że tylko jednoznaczne ustalenie, że w sprawie nie nastąpiło wszczęcie postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej, umożliwiałoby organom rozpoznanie sprawy w oparciu o aktualny stan prawny. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Kierując się powyższym, organy, ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo oparły zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r., trafnie uznając, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej zostało wszczęte w [...]r. Potwierdza to zdanie z pisma skarżącej z dnia [...]r. do Inspektora Sanitarnego, w którym zwróciła się "o wydanie ostatecznej decyzji, o stwierdzeniu choroby zawodowej", argumentując m.in. iż w roku [...] po wykonaniu badań przez Instytut A. poinformowano mnie, że nie można przyznać mi choroby zawodowej, ponieważ [...] nie była moim macierzystym zakładem pracy". Mimo zatem braku pełnej dokumentacji tego postępowania nie ulega wątpliwości, iż postępowanie o stwierdzenie choroby zawodowej u [...] było wszczęte i toczyło się w [...]r. W ramach tego postępowania skarżąca została poddana odpowiednim badaniom w kierunku stwierdzenia choroby zawodowej. Postępowanie to nie zostało jednak zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie [...] praktyką stosowaną w latach [...] było niewydawanie decyzji w przypadkach, w których nie stwierdzono choroby zawodowej. Należy też dodać, iż w ówczesnym stanie prawnym niewydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu choroby zawodowej nie stało na przeszkodzie dochodzenia przez pracownika roszczeń z tego tytułu w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądem pracy. Postępowanie administracyjne rządzi się innymi regułami. Wszczęte postępowanie powinno być w odpowiednim, przewidzianym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) – dalej kpa - zakończone. Stąd pismo skarżącej z dnia [...]r. organ prawidłowo uznał obecnie jako ponaglające organ do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji administracyjnej. Aktualnie postępowanie w zakresie stwierdzenia chorób zawodowych reguluje wydane na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy (w związku z art. 2351) rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które zawiera wykaz chorób zawodowych. Tylko choroba ujęta w tym wykazie, może zostać uznana decyzją administracyjną za chorobę zawodową. Obowiązujący obecnie wykaz nie zawiera jednostki chorobowej – [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), na którą to chorobę wskazywała skarżąca i którą stwierdzono u niej w wyniku prowadzonych badań. Zatem według obowiązującego obecnie stanu prawnego nie byłoby podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej z tego względu, że schorzenie rozpoznane u skarżącej w [...]r. nie jest obecnie uznawane za taką chorobę. Przyjmując jednak zgodnie ze wskazaniem Sądu w sprawie [...], iż postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej zostało wszczęte w roku [...], zastosowanie w sprawie znajduje § 11 ust.2 obowiązującego obecnie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009r., zgodnie z którym postępowania w sprawie zgłaszania, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed 3 września 2002r. są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Oznacza to, że w sprawie skarżącej znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983r. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust.1 tego rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytucji naukowo-badawczych. Potwierdza to treść § 10 ust. 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej stanowi orzeczenie lekarskie. Orzeczenie takie dla organu administracji, jakim jest Inspektor Sanitarny, stanowi jedyną podstawę do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Wskazane wyżej opinie mają charakter opinii biegłego, która może być obalona jedynie właściwie umotywowaną i udokumentowaną kontropinią. Organ decyzji w tym zakresie nie może oprzeć na własnej ocenie sprawy. W niniejszej sprawie uprawnione jednostki specjalistyczne i orzecznicze w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych choroby takiej u skarżącej nie stwierdziły, nie dopatrując się związku przyczynowego między rozpoznanym u skarżącej schorzeniem [...], a warunkami środowiska pracy. Badając skarżącą jednostki medycyny pracy zgodnie i jednoznacznie stwierdziły iż rozpoznane u skarżącej schorzenie nie może być uznane z chorobę zawodową, albowiem wskazywane przez skarżącą oddziaływanie pola elektromagnetycznego (PEM) nie było związane z warunkami i sposobem wykonywania przez nią pracy w Firmie A. Źródło promieniowania elektromagnetycznego usytuowane było poza zakładem pracy, wobec czego nie został spełniony warunek zawarty w § 1 w/w rozporządzenia z 1983r., zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostanie spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Skoro zatem uprawnione medyczne jednostki orzecznicze choroby zawodowej u skarżącej nie stwierdziły, organ administracyjny, jakim jest Inspektor Sanitarny, nie miał podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga - zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a. - podlega oddaleniu.