II SA/Sz 770/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A., K. K., C. C.-Ż., K. Ż., F. Ż., A. Ż., D. Ż. – następców prawnych C. J. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 26 sierpnia 1997 r. nr XLV/419/97 w przedmiocie zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Stargardu Szczecińskiego dotyczącej terenu w rejonie ulic: Wyszyńskiego, Czarnieckiego, Bogusława IV, Barnima I. stwierdza nieważność § 9 ust. 2 zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części, o której mowa w pkt I wyroku, nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Gminy Miasto na rzecz Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych, na rzecz K. K. [...] ([...]) złotych oraz na rzecz C. C.-Ż., K. Ż., F. Ż., A. Ż., D. Ż. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. Spółka A z siedzibą w [...] oraz C. Ż. i K. K. na podstawie art. 101 ust. 1 z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 117, poz. 679) wezwali Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zawarcia w treści planu zagospodarowania przestrzennego miasta przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 26 sierpnia 1997r. nr XLV/419/97 w sprawie zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta dotyczącej terenu w rejonie ulic: [...]: zapisu o treści "O akceptacji rozwiązań architektonicznych w zakresie określonym w ust. 1 rozstrzyga właściwy organ administracji samorządowej na podstawie koncepcji architektonicznej dostarczonej przez inwestora przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę". W uzasadnieniu wezwania wskazano, iż interes prawny Spółki A wynika z posiadania przez nią prawa wieczystego użytkowania działek gruntów numerach: [...], położonych w obrębie [..], przy ul. [...] oznaczonych na planie odpowiednio symbolami [...]. Natomiast interes prawny C. Ż. i K. K. wynika z umowy zawartej z dnia [...] r. o zawiązaniu ze Spółką A grupy inwestycyjnej, w której Spółka A udostępniła im ww. działki w celu realizacji inwestycji polegającej na ich zabudowaniu budynkami usługowo mieszkalnymi - zgodnie z treścią planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnili też, iż po złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę postanowieniem Starosty zostali zobowiązani do przedłożenia dodatkowych dokumentów, w tym do wynikającego z § 9 ust. 2 ww. uchwały uzgodnienia Prezydenta Miasta w zakresie jakości architektury, rozwiązań przestrzennych, standardu wykończenia elewacji oraz elementów zagospodarowania działki, zawartych w projekcie. W ocenie skarżących zapis § 9 ust. 2 został umieszczony w uchwale bez podstawy prawnej i ogranicza inwestorom możliwości realizacji zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak z uprawnienia tego skarżący nie mogą skorzystać, ponieważ zapisem § 9 ust. 2 uchwały zobowiązani są do uzyskania kolejnych, innych niż ustalenia planu, uzgodnień z organem administracji samorządowej. Pismem z dnia [...] r. Spółka A oraz C. Ż. i K. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności wskazanego wyżej §9 ust.2 uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 26 sierpnia 1997 r. Treści tego przepisu zarzucili wydanie go z naruszeniem prawa, tj. art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wprowadzenie zapisu niezgodnego z zasadami sporządzania planu, określonymi w przytoczonych przepisach. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumenty, zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w zakresie naruszenia ich interesu prawnego, wskazując, iż zgodnie z treścią planu zagospodarowania przestrzennego podjęli działania inwestycyjne zmierzające do uzyskania pozwoleń na zabudowę ww. działek budynkami usługowo – mieszkalnymi. Wnioski złożono wraz z oświadczeniami o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oraz wymaganymi zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego egzemplarzami projektów budowlanych wraz z uzgodnieniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Inwestorzy nie złożyli do Starosty rozstrzygnięcia o akceptacji rozwiązań przyjętych w projekcie, wynikającego z treści § 9 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji wydane zostały decyzje odmawiające udzielenia pozwoleń na budowę. W dalszej części skargi skarżący wskazali, iż w dniu [...] r. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z § 9 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim Nr XLV/419/97 z dnia 26 sierpnia 1997 r. (Dz. Urzędowy Województwa Szczecińskiego Nr 12, poz.95). W odpowiedzi Rada Miasta w dniu [...] r. dostarczyła im pismo, w którym poinformowała, że wezwanie do usunięcie naruszenia prawa zostanie rozpatrzone przez Komisję Budżetu, Finansów i Rozwoju w dniu 25 czerwca 2012 r. oraz Komisję Gospodarczą w dniu 21 czerwca 2012 r. Ponadto wstępnie poinformowano ich, że jeżeli w przedmiotowej sprawie zostanie złożona inicjatywa uchwałodawcza dotycząca zmiany ww. uchwały, to zostanie skierowana pod obrady Rady Miejskiej w dniu [...] r. W dniu [...] r. do Inwestorów wpłynęło pismo, w którym Rada Miasta poinformowała, iż nie została podjęta inicjatywa uchwałodawcza w sprawie przystąpienia do zmiany (usunięcia zapisu § 9 ust. 2) planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta, co jest jednoznaczne z niepodjęciem przez Radę Miasta działań mających na celu usunięcie § 9 ust. 2 skarżonej uchwały. Odnośnie kwestionowanego zapisu skarżący podnieśli, iż podstawowe przepisy normujące uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zawarte są w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza w art. 15, oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te w sposób jednoznaczny określają uprawnienia, obowiązki i zasady działania organów samorządowych podczas uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Żaden z przepisów nie pozwala organom uchwałodawczym na stosowanie w miejscowych planach norm otwartych, niedoprecyzowanych, nakazujących wykonawcom planów uzyskiwanie dodatkowych, nieobjętych prawem, uzgodnień, opinii i innych podobnych dokumentów. Organy samorządowe nie mogą zatem wprowadzać do treści planów zapisów nakładających na inwestorów dodatkowe obowiązki w postaci dodatkowych opinii i uzgodnień nie wynikających z przepisów szczególnych. W ocenie skarżących zapis będący przedmiotem skargi umieszczony został w uchwale bez podstawy prawnej, a tym samym jest nieważny. Ogranicza on inwestorom możliwość realizacji zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z przyznanymi w tym zakresie uprawnieniami wynikającymi z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 Prawa budowlanego oraz Konstytucji RP. Obowiązujący plan zawiera wszelkie ustalenia pozwalające na realizację inwestycji oraz sprawdzenie jej zgodności z ustaleniami planu, a jedyną przeszkodą uniemożliwiającą jej realizowanie jest kwestionowany zapis, który ma wszelkie znamiona normy otwartej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących kwestionowanego zapisu organ wskazał, że zgodnie z obowiązującą w czasie uchwalania skarżonego planu ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalano w zależności od potrzeb m.in. lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzenia terenu, w tym linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy (art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy). Kwestionowany zapis § 9 ust. 2 jest rozwinięciem zapisu § 9 ust. 1 uchwały i w założeniu ma wypełnić normę zawartą w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz urządzenia terenu. Przedmiotowa uchwała podjęta została po wyczerpaniu procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 ww. ustawy oraz była badana pod względem zgodności z prawem przez Wojewodę, który nie stwierdził żadnych uchybień. Nadto - w ocenie organu - skarżący nie wykazali naruszenia swego interesu prawnego. Kwestionowany zapis uchwały nie mógł stanowić jego naruszenia, albowiem nie pozbawił ich konkretnych praw, uprawnień, które istniały w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Uchwała ta w żaden sposób nie mogła ograniczyć wykonywania prawa wieczystego użytkowania przez Spółkę A w stosunku do działek nr [...], ponieważ zostały one nabyte przez Spółkę w 2001 r., czyli po wejściu w życie przedmiotowej uchwały. Wobec zgonu C. Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. umorzył postępowanie sądowe w części wynikającej ze złożenia przez Niego skargi. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia przez następców sprawnych zmarłego C. Ż., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, iż umorzenie postępowania było przedwczesne i niezasadne. Po wykazaniu przez następców prawnych zmarłego C. Ż., że wynik postępowania w sprawie przedmiotowej skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 26 sierpnia 1997 r. nr XLV/419/97 dotyczy ich interesu prawnego, zarządzeniem Sądu z dnia 26 lutego 2013 r. w miejsce zmarłego C. Ż. dopuszczono do udziału w sprawie jego następców prawnych, tj. C. C. – Ż., K. Ż., F. Ż., A. Ż. i D. Ż. reprezentowanych przez pełnomocnika adwokata D. N. Na rozprawie pełnomocnik organu stwierdził, iż skarżącym wydano już pozwolenia na budowę, wobec czego odpada podstawa ich skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Rozpoznając skargę wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Niniejsza skarga wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona w przedmiotowej sprawie uchwała jest bezspornie uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, podjętą na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Skarżący w dniu [...] r. wystąpili do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego. Rada nie udzieliła wprost odpowiedzi na wezwanie, jednakże pismem z nią [...] r. poinformowano skarżących, iż nie została podjęta inicjatywa uchwałodawcza w przedmiocie usunięcia kwestionowanego przez nich zapisu planu. Pismo to stanowi w zasadzie negatywną odpowiedź na wezwanie, co otwiera skarżącym 30 – dniowy termin do zaskarżenia aktu, tj. uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 26 sierpnia 1997 r. nr XLV/419/97 w sprawie zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta dotyczącej terenu w rejonie ulic: [...]. Uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. U podstaw tej legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest zatem niezgodność skarżonej uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią interesu prawnego lub uprawnień skarżącego. W niniejszej sprawie interes prawny Spółki A jest niewątpliwy. Wynika on z faktu, iż jest ona użytkownikiem wieczystym działek gruntu, objętych tym planem, w stosunku do których dysponuje prawem ich zagospodarowania, w tym zabudowy. Prawo to wynika z art. 6 ust. 2 pkt 1 obowiązującej obecnie ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu oraz art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Należy dodać, że interes prawny w zaskarżeniu przepisu planu zagospodarowania przestrzennego nie musi wynikać jedynie z przepisów prawa rzeczowego, tj. prawa własności lub użytkowania wieczystego. Może on wynikać także ze stosunku obligacyjnego, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z tego stosunku wynika w niniejszej sprawie interes prawny skarżących K. K. oraz następców prawnych C. Ż. Wbrew twierdzeniom organu, fakt, iż Spółka A prawo wieczystego użytkowania przedmiotowych działek nabyła w 2001 r., a więc po wejściu w życie przedmiotowej uchwały, nie świadczy o braku naruszenia jej interesu. Aktualny właściciel nieruchomości posiada bowiem legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeżeli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tejże uchwały (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., II OSK186/10). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku u podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie niezrealizowanych uprawnień z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przechodzi na nabywcę nieruchomości. Zbycie nieruchomości nie powoduje wygaśnięcia tych uprawnień, lecz skutkuje ich przejściem w ślad za prawem własności. Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać należy, że zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 26 sierpnia 1997 r., a zatem w czasie kiedy nie obowiązywały wskazane w skardze akty prawne, tj. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennymi. Oceny zgodności z prawem prawa miejscowego (czy jego konkretnego przepisu) dokonuje się nie tylko w aspekcie prawa obowiązującego w dacie podjęcia uchwały ustanawiającej dane prawo miejscowe (plan zagospodarowania przestrzennego), ale również przepisy obowiązujące w dacie wniesienia skargi, w szczególności przepisy normujące funkcję planu miejscowego, tj. ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 84 tej ustawy, jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy ustawy uchylanej przepisem art. 88 ust. 1 (tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym), albo odsyłają ogólnie do przepisów tej ustawy, stosuje się w tym zakresie właściwe przepisy niniejszej ustawy. Ustawa ta określa obowiązujące aktualne zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zasady zagospodarowania i zabudowy terenów, w tym wymagania w zakresie urbanistyki i architektury (art. 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 4 tejże ustawy ustalenia przeznaczenia terenu, oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1) przez właściwy organ. W świetle wynikającego z ww. ustawy porządku prawnego zastrzeżenia skarżących dotyczące § 9 ust. 2 przedmiotowej uchwały uznać należy za trafne. Teren wskazywany przez skarżących objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym 26 sierpnia 1997 r. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Zatem aktualnie tylko i wyłącznie plan zagospodarowania przestrzennego określa zasady kształtowania polityki przestrzennej, w tym wszelkie wymagania dotyczące ładu przestrzennego i warunków zabudowy danego terenu. Wskazać należy, że plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, czyli aktem stanowiącym konstytucyjne źródło prawa mającego charakter powszechnie obowiązujący. Akt tej rangi i tego rodzaju może być stosowany poprzez przetworzenie normy ogólnej i abstrakcyjnej, jaką zawiera, w normę konkretną i indywidualną. Kompetencje do takiej konkretyzacji mają właściwe organy administracji publicznej w procesie wydawania pozwolenia na budowę. Natomiast wobec terenu, gdzie taki plan nie został w odpowiednim trybie przyjęty, uprawnienie do określenia zasad i warunków zmiany jego zagospodarowania polegających między innymi na budowie obiektu budowlanego, należy do właściwości wskazanego w art. 60 ust. 1 organu wykonawczego gminy. Jednakże i w tym przypadku ustalenie tych warunków nie jest oparte na swobodnym uznaniu takiego organu. Jest on w tym zakresie związany przepisami prawa, w szczególności art. 61 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Jeśli - zdaniem organu - dotychczasowe uregulowania planu miejscowego są niewystarczające dla uzyskania pożądanego ładu architektonicznego, winien wymagania w tym zakresie doprecyzować w planie zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek aktualizacji planów miejscowych nakłada zresztą na organy samorządu art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu gminy, iż kwestionowany w skardze przepis jest rozwinięciem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten regulował właśnie zakres regulacji, który powinien zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy i w żadnym wypadku nie uprawniał organu, uchwalającego plan, do nadania organowi wykonawczemu szczególnego uprawnienia do akceptowania (bądź nie) zgodnego z planem zamierzenia inwestycyjnego według przedstawionej przez inwestora koncepcji architektonicznej. W istocie więc skarżony przepis, uzależnia realizację zamierzenia inwestycyjnego od swobodnej i w istocie arbitralnej akceptacji organu wykonawczego gminy. Zamieszczenie w treści planu normy, wprowadzającej nieprzewidzianą przepisami prawa procedurę dodatkowych uzgodnień oraz nakładającej związane z tym dodatkowe obowiązki na podmioty wykorzystujące swe uprawnienia do zagospodarowania (zabudowy) terenu, jest niedopuszczalne zarówno z punktu widzenia prawa obowiązującego w dacie podejmowania skarżonego aktu oraz sprzeczne z istotą i funkcją planu zagospodarowania przestrzennego w świetle obowiązującego stanu prawnego. Należy dodać, iż fakt, że skarżącym ostatecznie zostało udzielone pozwolenia na budowę, nie niweczy powyższej oceny. Przepisy planu zagospodarowani przestrzennego stanowią prawo miejscowe, mają zatem charakter normatywny, stanowiąc element obowiązującego na danym terenie porządku prawnego. Muszą one być zatem zgodne z normami wyższego rzędu, tj. przepisami zawartymi w ustawach i opartych na nich aktach wykonawczych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że § 9 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest niezgodny z prawem – a w szczególności z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie w pkt II oparto na art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy.