II SA/Sz 787/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpatrzeniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładające na A. P. grzywnę w celu przymuszenia, w wysokości [...] złotych, z powodu uchylenia się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w decyzji organu z dnia [...] r. nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo – warsztatowego położonego w miejscowości N. , gmina K. na terenie działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...] bez pozwolenia na budowę, a także zobowiązującej inwestora do wykonania prac rozbiórkowych pod nadzorem uprawnionej osoby oraz uporządkowania terenu rozbiórki oraz powiadomienia organu o jej wykonaniu. A. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisane wyżej postanowienie organu drugiej instancji. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na wyrządzenie nieodwracalnej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki dla wnioskodawcy, w sytuacji w której skarżący nie dysponuje wskazaną kwotą, a jej egzekucja jest możliwa jedynie poprzez "przedsiębranie" czynności zmierzających do egzekucji z nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia wniosku pełnomocnik zarzucając zaskarżonemu postanowieniu wydanie z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów uznał, że możliwe jest jego uchylenie w następstwie rozpoznania niniejszej skargi, zaś ewentualne następstwa zainicjowanego postępowania egzekucyjnego są nie do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 j.t.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy w myśl, którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie zostało wyrażone stanowisko, zgodnie z którym w art. 61 § 3 ustawy chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OZ 786/07, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu zauważyć należy, że każda decyzja lub postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 331/09, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko należy rozumieć w ten sposób, że wykonanie decyzji lub postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, bowiem w razie uwzględnienia skargi, na którą to możliwość powołano się w uzasadnieniu wniosku, a w konsekwencji uchylenia zaskarżonego postanowienia, skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. Lex Polonica nr 402376). Tymczasem wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, oświadczył jedynie, że wykonanie zobowiązania spowoduje skutki, o których mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., bowiem nie dysponuje kwotą w wysokości nałożonej grzywny, a jej wyegzekwowanie możliwe jest w wyniku egzekucji z nieruchomości. Ponadto z okoliczności sprawy nie wynika by brak zastosowania ochrony tymczasowej spowodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji należy stwierdzić, że strona skarżąca nie uargumentowała dostatecznie swojego wniosku. W świetle oświadczenia strony, nie można ustalić okoliczności uzasadniających wniosek, bowiem nie odwołano się do materiałów źródłowych oraz nie przedstawiono danych obrazujących sytuację finansową skarżącego. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.