II SA/Sz 792/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jej skargi na upomnienie Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie upomnienia postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Uzasadnienie : K. W. wniosła w dniu [...]r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na upomnienie Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny z dnia [...]r. nr [...]. W skardze strona zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższą skargę wraz z załącznikami Sąd niezwłocznie przesłał, według właściwości, do Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny jednocześnie zwracając się o udzielenie odpowiedzi na skargę i nadesłanie akt administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ podał, iż zaskarżone upomnienie zostało wystawione zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z zadłużeniem lokalu mieszkaniowego będącego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z tytułu opłat za używanie i opłat pośrednich za lokal. W dniu [...]r. skarżąca, wykonując zobowiązanie Sądu, nadesłała wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy zakreślając, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do art. 247 ww. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006 r., str. 508). W przedmiotowej sprawie K. W. wniosła skargę na upomnienie Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny z dnia [...]r. nr [...] wystawione, w oparciu o art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w celu przymusowego ściągnięcia należności pieniężnych w trybie egzekucji administracyjnej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Natomiast upomnienie nie przybiera formy postanowienia, ani też decyzji. Nie jest rozstrzygnięciem władczym organu, albowiem jedynie przypomina o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności. Wobec tego skarga do sądu administracyjnego na upomnienie nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga K. W. jest bezzasadna z uwagi na jej niedopuszczalność, a zatem została spełniona przesłanka z art. 247 ww. ustawy umożliwiająca oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącą.