II SA/Sz 802/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 49b ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290.), po rozpatrzeniu zażalenia D. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w K. z dnia [...] r. nr [...], nakładające na D. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] - właściciela parkometru z własnym zasilaniem na działkach nr [...], obr. [...] w K., obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31.03.2017 r.: 1. dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w tym : - oświadczenia, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - odpowiednich szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, uzgodnień i opinii wymaganych odrębnymi przepisami, 2. projektu zagospodarowania działki lub terenu, 3. zaświadczenia Prezydenta Miasta K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. D. B. zaskarżył ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając mu, m.in. naruszenie art. 49b ust. 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację samowolnie wykonanych robót budowlanych na wykonawcę zadania publicznego prowadzącego Strefę Płatnego Parkowania (skarżący), a nie na inwestora (Gmina Miejska K.). Jednocześnie w skardze skarżący zwrócił się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na powyższą okoliczność. Zdaniem skarżącego, obecne wykonanie postanowienia może doprowadzić do nieodwracalnych skutków poprzez obciążenie jego obowiązkiem legalizacji, zaś brak przedłożenia stosownych dokumentów może powodować konieczność demontażu parkomatu. Wykonanie postanowienia spowoduje koszty po jego stronie, jak również może naruszać prawa innego podmiotu - inwestora. Ponadto skarżący wyjaśnił, że urządzenie jest zamontowane i użytkowane, z czego korzystają osoby parkujące pojazdy. W przypadku wykonania postanowienia rozstrzygnięcie Sądu okaże się bezprzedmiotowe, bowiem obowiązek byłby spełniony przy czym może się okazać, że nie przez właściwy podmiot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu podstawowymi przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z obowiązkiem orzekania sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy (art. 166 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a.), rozpoznanie żądania skarżącego i wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może nastąpić wyłącznie na podstawie samego wniosku. Dlatego też ocena ta nie tylko nie może abstrahować od potrzeby uwzględniania poszanowania praw wszystkich uczestników postępowania, albowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy), ale również nie może pomijać kwestii bezpieczeństwa i zdrowia publicznego (ważne w sprawach z zakresu prawa budowlanego), a także nie może nie brać pod uwagę istoty sporu w danej sprawie. Powyższe uzasadnia konieczność przeprowadzenia oceny potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej przez pryzmat całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem praw wszystkich uczestników postepowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., II OZ 643/16, LEX nr 2071058). Mając na względzie powyższe, Sąd oceniając wniosek, wziął pod uwagę przede wszystkim istotę tej sprawy sprowadzającą się do sporu kto winien być adresatem, nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. obowiązków przedłożenia stosownych dokumentów. Według organu, w świetle materiału dowodowego sprawy, skarżący jest inwestorem i powinien zatem być adresatem obowiązków z zakresu prawa budowlanego. Z kolei, zdaniem skarżącego, wykonanie postanowienia może doprowadzić do nieprawidłowego obciążenia go jako wykonawcy, zamiast uczestnika postępowania Gminy Miejskiej K., obowiązkiem legalizacji parkomatu. Natomiast brak przedłożenia wymaganych dokumentów może skutkować obowiązkiem demontażu funkcjonującego już parkomatu. Zdaniem Sądu, z uwagi na okoliczności sprawy zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w szczególności z uwagi na fakt, że nieudzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w istocie może uczynić bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowe. Sąd wziął także pod uwagę fakt, że funkcjonujący parkomat nie stanowi żadnego źródła zagrożenia dla bezpieczeństwa ogółu oraz to, że istota sprawy dotyczy również praw i obowiązków pozostałych uczestników postępowania. Należy zaznaczyć, że orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza w żaden sposób o wyniku sprawy i nie ma wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.